Οι έμπειροι δρομείς συχνά κυνηγούν την ταχύτητα. Είτε προσπαθούν να βελτιώσουν τον χρόνο τους στα 5 χιλιόμετρα είτε να κερδίσουν μερικά δευτερόλεπτα στον μαραθώνιο, ώστε να πετύχουν ένα νέο προσωπικό ρεκόρ. Η αντίληψη ότι η άσκηση πρέπει να περιλαμβάνει όλο και μεγαλύτερη προσπάθεια, μεγαλύτερη απόσταση ή υψηλότερη ταχύτητα είναι εδώ και χρόνια βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα της άσκησης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όμως, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι υιοθετούν μια σχεδόν αντισυμβατική άποψη: ότι το «μυστικό» της καλής φυσικής κατάστασης μπορεί να είναι να κινείσαι πιο αργά.
Η αυξανόμενη δημοτικότητα του λεγόμενου «slow jogging» στο διαδίκτυο έρχεται να αμφισβητήσει αρκετές από τις αντιλήψεις που έχουμε για τη γυμναστική. Αντί να επιδιώκει την ταχύτητα, η συγκεκριμένη τάση ενθαρρύνει τους ανθρώπους να κάνουν μικρά βήματα και να κινούνται με ρυθμό αρκετά αργό ώστε να μπορούν να συνομιλούν άνετα.
Για κάποιους, αυτό μπορεί να μοιάζει υπερβολικά εύκολο για να θεωρηθεί άσκηση. Ωστόσο, η σωματική δραστηριότητα δεν χρειάζεται να είναι έντονη για να προσφέρει οφέλη στην υγεία.
Πώς ξεκίνησε το «αργό τζόκινγκ»
Η τάση του αργού τζόκινγκ αναπτύχθηκε αρχικά από τον Ιάπωνα ερευνητή Χιροάκι Τανάκα. Σύμφωνα με τον ίδιο, το τζόκινγκ σε «ρυθμό niko-niko» –που μεταφράζεται ως «ρυθμός χαμόγελου»– μπορεί να αποτελεί έναν πιο ευχάριστο τρόπο βελτίωσης της καρδιαγγειακής φυσικής κατάστασης.
Η τάση έγινε στη συνέχεια δημοφιλής στη Νότια Κορέα, προτού εξαπλωθεί μέσω του διαδικτύου και υιοθετηθεί από ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.
{https://www.tiktok.com/@justin_agustin/video/7672792707227520272?is_from_webapp=1&sender_device=pc}
Παρότι υπάρχουν περιορισμένα ερευνητικά δεδομένα που αφορούν ειδικά το αργό τζόκινγκ, υπάρχουν εκτεταμένες επιστημονικές ενδείξεις ότι οι αερόβιες δραστηριότητες χαμηλής και μέτριας έντασης μπορούν να βελτιώσουν την υγεία, τη φυσική κατάσταση και τη συνολική ευεξία.
Το γεγονός ότι μια δραστηριότητα φαίνεται εύκολη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι αναποτελεσματική. Αυτό συμβαίνει επειδή η ένταση της άσκησης είναι σχετική. Ένας ρυθμός που μοιάζει σχεδόν αβίαστος για έναν έμπειρο δρομέα μπορεί να είναι μέτρια απαιτητικός σε αντίθεση με κάποιον που έχει παραμείνει ανενεργός για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Για αυτό το άτομο, το αργό τζόκινγκ μπορεί και πάλι να προσφέρει ένα ουσιαστική βελτίωσε στη λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος και να συμβάλει στη σταδιακή βελτίωση της αερόβιας ικανότητας.
Για τον λόγο αυτό, το slow jogging μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για ανθρώπους που δεν ασκούνται συχνά ή που δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ στο παρελθόν το τρέξιμο.
Ακόμη και λίγη κίνηση είναι καλύτερη από την αδράνεια
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει στους ενήλικες να πραγματοποιούν 150 έως 300 λεπτά σωματικής δραστηριότητας μέτριας έντασης κάθε εβδομάδα.
Οι νεότερες κατευθυντήριες οδηγίες δίνουν, παράλληλα, έμφαση σε ένα απλούστερο μήνυμα: κάποια σωματική δραστηριότητα είναι καλύτερη από καμία, περισσότερη δραστηριότητα είναι γενικά καλύτερη από λιγότερη και ο χρόνος που περνάμε καθιστοί θα πρέπει να περιορίζεται.
Η προσέγγιση αυτή αντανακλά τα ολοένα περισσότερα στοιχεία που δείχνουν ότι η σωματική αδράνεια αποτελεί από μόνη της παράγοντα κινδύνου για την υγεία. Οι παρατεταμένες περίοδοι καθιστικής ζωής έχουν συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων, διαβήτη τύπου 2 και πρόωρου θανάτου.
Οι ερευνητές αναγνωρίζουν πλέον ότι η υγεία δεν επηρεάζεται μόνο από το πόσο ασκούμαστε, αλλά και από το πόσο κινούμαστε συνολικά μέσα στην ημέρα.
Σε αυτό το σημείο το slow jogging μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμο.
Ένα από τα πιο σταθερά ευρήματα της επιστήμης της άσκησης είναι ότι μερικά από τα σημαντικότερα οφέλη για την υγεία εμφανίζονται όταν ένα άτομο περνά από την κατάσταση της σχεδόν πλήρους αδράνειας σε κάποια μορφή συστηματικής κίνησης.
Για κάποιον που κάνει καθιστική ζωή, η σταδιακή ένταξη τακτικών περιόδων σωματικής δραστηριότητας μπορεί να βελτιώσει την καρδιοαναπνευστική ικανότητα, να συμβάλει στη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα, να μειώσει την αρτηριακή πίεση και να περιορίσει τον μελλοντικό κίνδυνο καρδιοπάθειας και εγκεφαλικού επεισοδίου.
Το αργό τζόκινγκ προσφέρει έναν σχετικά εύκολο και προσιτό τρόπο για να επιτευχθούν αυτά τα οφέλη. Σε σύγκριση με την εγγραφή σε γυμναστήριο, τη συμμετοχή σε οργανωμένα αθλήματα ή την προετοιμασία για έναν αγώνα δρόμου, το «εμπόδιο εισόδου» είναι χαμηλό.
Ο ρυθμός είναι διαχειρίσιμος και μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί σε ανθρώπους διαφορετικής ηλικίας, φυσικής κατάστασης και σωματικών δυνατοτήτων.
Η σημασία της παρέας και της ψυχικής υγείας
Τα οφέλη του αργού τζόκινγκ, ωστόσο, μπορεί να ξεπερνούν την απλή αύξηση της σωματικής δραστηριότητας σε ανθρώπους που δεν ασκούνται.
Πολλά από τα βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο δείχνουν ανθρώπους να κάνουν αργό τζόκινγκ σε ομάδες. Αυτή η κοινωνική διάσταση μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική.
Ένας από τους ισχυρότερους παράγοντες που προβλέπουν τη μακροχρόνια συμμετοχή σε σωματική δραστηριότητα είναι το κατά πόσο οι άνθρωποι απολαμβάνουν την άσκηση ώστε να συνεχίσουν να την κάνουν.
Η άσκηση με φίλους, μέλη της οικογένειας ή ομάδες της κοινότητας μπορεί να ενισχύσει την κοινωνική σύνδεση, την ευχαρίστηση και την αίσθηση του «ανήκειν», στοιχεία που μπορούν να συμβάλουν στη διατήρηση της σωματικής δραστηριότητας σε βάθος χρόνου.
Σημαντικά μπορεί να είναι και τα οφέλη για την ψυχική υγεία. Η τακτική σωματική δραστηριότητα έχει συσχετιστεί με μείωση των συμπτωμάτων άγχους και κατάθλιψης, βελτίωση της διάθεσης και ενίσχυση της συνολικής ευεξίας.
Δραστηριότητες που συνδυάζουν την κίνηση με την κοινωνική αλληλεπίδραση μπορεί, επομένως, να προσφέρουν οφέλη που ξεπερνούν τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης.
Μπορεί να βοηθήσει και τους πιο «ψημένους»
Το slow jogging μπορεί να έχει θέση ακόμη και στο πρόγραμμα ανθρώπων που ασκούνται ήδη συστηματικά.
Παρότι είναι απίθανο να αντικαταστήσει τις πιο απαιτητικές προπονήσεις για όσους έχουν συγκεκριμένους στόχους φυσικής κατάστασης, οι αθλητές αντοχής που θέλουν να βελτιώσουν την αερόβια ικανότητά τους ή ακόμη και τους χρόνους τους σε αγώνες μπορεί να ωφεληθούν από την επιβράδυνση του ρυθμού.
Αυτό συμβαίνει επειδή το αργό τζόκινγκκ μπορεί να προσεγγίζει αυτό που οι δρομείς αποκαλούν «ρυθμό ζώνης 2» (zone 2 pace): έναν ρυθμό τρεξίματος που αυξάνει τους καρδιακούς παλμούς, αλλά παραμένει αρκετά χαμηλός ώστε να μπορεί κανείς να συνομιλεί.
Το τρέξιμο χαμηλότερης έντασης μπορεί να βοηθήσει τους δρομείς να αναπτύξουν πιο αποτελεσματικά την αερόβια βάση τους –το θεμέλιο της φυσικής τους κατάστασης και την ικανότητα του οργανισμού να αξιοποιεί αποτελεσματικά το οξυγόνο κατά τη διάρκεια μεγάλων διαδρομών– ενώ παράλληλα μπορεί να βοηθήσει το σώμα να μάθει να χρησιμοποιεί περισσότερο λίπος ως πηγή ενέργειας κατά την άσκηση.
Για τους ανθρώπους που γυμνάζονται ήδη, το slow jogging μπορεί επομένως να αποτελέσει μια πιο ήπια επιλογή τις ημέρες κατά τις οποίες η υψηλής έντασης προπόνηση δεν είναι απαραίτητη ή επιθυμητή.
Η σημασία της συνέπειας
Υπό αυτό το πρίσμα, η απήχηση του αργού τζόκινγκ γίνεται πιο εύκολα κατανοητή. Η αξία του μπορεί να μην βρίσκεται στο ότι αποτελεί μια επαναστατική νέα μορφή άσκησης.
Αντίθετα, αντανακλά μια ευρύτερη αναγνώριση ότι η σωματική δραστηριότητα δεν χρειάζεται να είναι ακραία για να είναι ωφέλιμη για την υγεία.
Μερικές φορές, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να πιέσουμε τον εαυτό μας να τρέξει πιο γρήγορα ή περισσότερο, αλλά να βρούμε μια μορφή κίνησης που μας αρέσει αρκετά ώστε να την εντάξουμε στη ζωή μας και να τη διατηρήσουμε με συνέπεια.
Πηγή: THE CONVERSATION.COM
