Πώς αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος τις διαφορετικές γεύσεις όταν καταναλώνουμε τρόφιμα ή ποτά που συνδυάζουν, για παράδειγμα, το γλυκό με το ξινό; Νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό JNeurosci, αποκαλύπτει ότι η ξινή γεύση μπορεί να περιορίζει τα νευρικά σήματα που σχετίζονται με άλλες γεύσεις, επηρεάζοντας τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις πληροφορίες από τη γλώσσα.
Ο Stephen Roper και οι συνεργάτες του από την Ιατρική Σχολή Miller του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι μελέτησαν τη μετάδοση των γευστικών σημάτων από τη γλώσσα στον εγκέφαλο σε ποντίκια, κατά την έκθεσή τους σε διαφορετικούς συνδυασμούς γεύσεων.
Οι ερευνητές συνέκριναν τις νευρικές αποκρίσεις υπό διαφορετικές γευστικές συνθήκες, προκειμένου να κατανοήσουν πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους οι γεύσεις.
Διαπίστωσαν ότι η ξινή γεύση προκαλούσε νευρική δραστηριότητα που περιόριζε τις αποκρίσεις στη γλυκιά, την πικρή και την αλμυρή γεύση.
Μάλιστα, η καταστολή αυτή δεν περιοριζόταν σε μια συγκεκριμένη υποομάδα νευρώνων της οδού που μεταφέρει τις γευστικές πληροφορίες από τη γλώσσα στον εγκέφαλο. Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι νευρώνες αυτοί φαίνεται να οργανώνουν τις γευστικές πληροφορίες σε δύο μεγάλες κατηγορίες: εκείνες που συνδέονται με ευχάριστες και εκείνες που συνδέονται με δυσάρεστες γεύσεις.
Ποιος είναι ο ρόλος της σεροτονίνης;
Στη συνέχεια, η ερευνητική ομάδα διερεύνησε τον μηχανισμό μέσω του οποίου η ξινή γεύση περιορίζει την αντίληψη των υπόλοιπων γεύσεων, εστιάζοντας στη σεροτονίνη, έναν νευροδιαβιβαστή που απελευθερώνεται από κύτταρα ευαίσθητα στην ξινή γεύση μέσα σε κάθε γευστικό κάλυκα.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η αύξηση των επιπέδων σεροτονίνης στους γευστικούς κάλυκες ενίσχυε την καταστολή των υπόλοιπων γευστικών αποκρίσεων από την ξινή γεύση. Αντίθετα, η μείωση της σεροτονίνης περιόριζε αυτό το φαινόμενο.
Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η ξινή γεύση μπορεί να εξασθενεί τα σήματα που σχετίζονται με τη γλυκύτητα, την πικράδα και την αλμυρότητα ήδη πριν οι γευστικές πληροφορίες φτάσουν στους νευρώνες.
«Οι γευστικοί κάλυκες δεν ανταποκρίνονται απλώς στις γευστικές ουσίες και δεν μετατρέπουν μόνο τα σχετικά ερεθίσματα σε νευρικά σήματα. Ενσωματώνουν και τροποποιούν επίσης τις γευστικές πληροφορίες πριν τις μεταδώσουν στον εγκέφαλο», εξηγεί ο Stephen Roper.
Όπως επισημαίνει, οι νευρώνες που συλλέγουν τα σήματα από τους γευστικούς κάλυκες οργανώνονται σε δύο μεγάλες ομάδες: εκείνους που μεταφέρουν γευστικές πληροφορίες συνδεδεμένες με την ευχαρίστηση και εκείνους που μεταφέρουν σήματα για δυσάρεστες γεύσεις.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα νέα δεδομένα μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για μελλοντικές μελέτες σχετικά με τις γενετικές υπογραφές αυτών των νευρώνων, καθώς και για το κατά πόσο η τροποποίηση συγκεκριμένων γονιδίων θα μπορούσε να επηρεάσει την αντίληψη της γεύσης.
Πηγή: Medical Xpress





