Αυτό είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα της πρόσφατης συστηματικής ανασκόπησης μελετών, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Administration and Policy in Mental Health and Mental Health Services Research.
Αναζητήθηκαν δεδομένα σχετικά με την αυτοκτονικότητα –δηλαδή τον κίνδυνο αυτοκτονίας, που περιλαμβάνει ένα φάσμα σκέψεων, σχεδίων και συμπεριφορών με σκοπό τον τερματισμό της ζωής– σε άτομα με τη διαταραχή αυτή. Εντοπίστηκαν 18 μελέτες που αφορούσαν περισσότερα από 2 εκατομμύρια άτομα με έμμηνο ρύση.
Η πιθανότητα εμφάνισης αυτοκτονικών σκέψεων και συμπεριφορών σε άτομα με τη διαταραχή διέφερε ανάλογα με τη μελέτη και τον τρόπο επιλογής των συμμετεχόντων, ωστόσο γενικά αυτά τα φαινόμενα ήταν σχετικά συχνά.
Σε μία μελέτη που αφορούσε εφήβους με προεμμηνορροϊκή δυσφορική διαταραχή (PMDD), σχεδόν το ένα τρίτο των συμμετεχόντων ανέφερε αυτοκτονικές σκέψεις ή συμπεριφορές. Αντίστοιχα, σε μελέτη σε ενήλικες γυναίκες με τη διαταραχή, το ένα τέταρτο των συμμετεχουσών δήλωσε ότι είχε σκεφτεί, εξετάσει ή σχεδιάσει την αυτοκτονία. Τα ποσοστά ήταν ιδιαίτερα υψηλά σε γυναίκες που ζούσαν με PMDD παράλληλα με άλλες διαταραχές διάθεσης, όπως η κατάθλιψη.
Γιατί έχει σημασία
Η προεμμηνορροϊκή δυσφορική διαταραχή είναι μια χρόνια πάθηση, η οποία αναγνωρίστηκε επίσημα το 2013 και ενδέχεται να επηρεάζει έως και το 6% των ατόμων που έχουν περίοδο. Για πολλά χρόνια θεωρούνταν απλώς μια σοβαρή μορφή PMS, όμως διαφέρει επειδή προκαλεί σοβαρά προβλήματα διάθεσης και συναισθηματικής κατάστασης και αποτελεί μια χρόνια, δια βίου κατάσταση.
Για να τεθεί διάγνωση, ένα άτομο πρέπει να πληροί αυστηρά κριτήρια, γεγονός που μπορεί να δυσκολεύει την ορθή διάγνωση. Η επίσημη διάγνωση απαιτεί την καταγραφή και αξιολόγηση των συμπτωμάτων για τουλάχιστον δύο εμμηνορροϊκούς κύκλους.
Το νέο εύρημα –ότι τα άτομα με τη διαταραχή ενδέχεται να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικών σκέψεων και συμπεριφορών σε σχέση με όσους δεν πάσχουν από αυτή– υπογραμμίζει πόσο σημαντικό είναι να εντοπίζεται και να αντιμετωπίζεται έγκαιρα η πάθηση.
Στις μελέτες που εξετάστηκαν, διαπιστώθηκε ότι τα ποσοστά αυτοκτονικών σκέψεων και συμπεριφορών παρουσίαζαν μεγάλη διακύμανση: από μόλις 0,011% σε μεγάλο δείγμα ατόμων με προεμμηνορροϊκές διαταραχές έως και 86% σε διεθνές δείγμα ασθενών με επιβεβαιωμένη PMDD.
Αυτό το ευρύ φάσμα υποδηλώνει ότι τα αποτελέσματα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο διεξαγωγής των μελετών, τα χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων και τον τρόπο ορισμού και μέτρησης της διαταραχής. Επίσης, το χρονικό σημείο του εμμηνορροϊκού κύκλου κατά το οποίο αξιολογούνταν οι συμμετέχοντες μπορεί να επηρεάζει τα αποτελέσματα, καθώς η έρευνα δείχνει ότι οι αυτοκτονικές σκέψεις και συμπεριφορές συνδέονται στενά με τις ορμονικές μεταβολές κατά τη διάρκεια του κύκλου.
Τι παραμένει άγνωστο
Απαιτείται πολύ περισσότερη έρευνα για να κατανοηθεί πώς μεταβάλλεται ο κίνδυνος αυτοκτονίας κατά τη διάρκεια του εμμηνορροϊκού κύκλου.
Παρότι δεν εντοπίσαμε μελέτες που να εξετάζουν ειδικές θεραπείες για την αντιμετώπιση αυτοκτονικών σκέψεων και συμπεριφορών σε άτομα με PMDD, υπάρχουν τεκμηριωμένες θεραπευτικές επιλογές που μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής, όπως αντικαταθλιπτικά, ορμονικά αντισυλληπτικά, φάρμακα που μπλοκάρουν τις ορμόνες, γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία, καθώς και αλλαγές στον τρόπο ζωής, όπως η διατροφή και η άσκηση.
Για τα άτομα που ζουν με PMDD και για τους φροντιστές τους, η αναζήτηση υποστήριξης είναι απαραίτητη. Για τους επαγγελματίες υγείας, η αναγνώριση και η σωστή αντιμετώπιση της διαταραχής αποτελεί προτεραιότητα.
Πηγή: THE CONVERSATION.COM
