Τα δάκρυα συνήθως θεωρούνται σημάδι θλίψης ή πόνου, αλλά δεν είναι ασυνήθιστο οι άνθρωποι να κλαίνε κατά τη διάρκεια των πιο χαρούμενων στιγμών της ζωής τους: γάμοι, γεννήσεις, επανασυνδέσεις, αθλητικές επιτυχίες ή ακόμα και μια απροσδόκητη πράξη καλοσύνης.
Αυτά τα «δάκρυα χαράς» φαίνονται αντιφατικά, αλλά προσφέρουν μια συναρπαστική εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο ο ανθρώπινος εγκέφαλος χειρίζεται τα έντονα συναισθήματα, τονίζει σε άρθρο του στο The Conversation ο , καθηγητής Ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.
Το κλάμα είναι μια σύνθετη βιολογική αντίδραση στην συναισθηματική υπερφόρτωση – και δεν κάνει διάκριση μεταξύ καλών και κακών συναισθημάτων. Είτε προκαλούνται από θλίψη είτε από ευφορία, τα δάκρυα είναι συχνά το αποτέλεσμα της προσπάθειας του εγκεφάλου μας να επεξεργαστεί περισσότερα από όσα μπορεί να διαχειριστεί εκείνη τη στιγμή.
Τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά συναισθήματα ενεργοποιούν το μεταιχμιακό σύστημα, το μέρος του εγκεφάλου που εμπλέκεται στην επεξεργασία των συναισθημάτων και της μνήμης. Μέσα σε αυτό το σύστημα, η αμυγδαλή – ένα σύμπλεγμα νευρώνων σε σχήμα αμυγδάλου – λειτουργεί ως συναισθηματικός συναγερμός, ανιχνεύοντας την διέγερση και σηματοδοτώντας στο σώμα να αντιδράσει.
Όταν διεγείρεται έντονα, η αμυγδαλή ενεργοποιεί άλλες περιοχές του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένου του υποθαλάμου, ο οποίος ελέγχει τις ακούσιες σωματικές λειτουργίες όπως ο καρδιακός παλμός, η αναπνοή και η παραγωγή δακρύων.
Μια άλλη βασική δομή είναι ο πρόσθιος φλοιός του προσαγωγίου, ο οποίος παίζει ρόλο στη ρύθμιση των συναισθημάτων, στη λήψη αποφάσεων και στην ενσυναίσθηση. Βοηθά στον συντονισμό της αντίδρασης του εγκεφάλου σε συναισθηματικές συγκρούσεις, όπως η ταυτόχρονη εμπειρία χαράς και θλίψης. Αυτές οι αλληλεπικαλυπτόμενες οδοί εξηγούν γιατί μια ξαφνική έκρηξη ευτυχίας μπορεί ακόμα να προκαλέσει μια αντίδραση που συνήθως συνδέεται με την αγωνία.
Μηχανισμός ομοιόστασης
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το χαρούμενο κλάμα είναι μια μορφή συναισθηματικής ομοιόστασης: ένας τρόπος να επανέλθουμε στην ισορροπία μετά από ένα συναισθηματικό αποκορύφωμα. Το κλάμα ενεργοποιεί το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, το οποίο επιβραδύνει τον καρδιακό ρυθμό και χαλαρώνει το σώμα μετά την έκρηξη αδρεναλίνης που προκαλεί το έντονο συναίσθημα. Με άλλα λόγια, τα δάκρυα μας βοηθούν να ηρεμήσουμε.
Αυτή η ιδέα της «επαναφοράς» δεν είναι μοναδική στην ευτυχία. Το κλάμα ως αντίδραση στο άγχος ή το τραύμα εξυπηρετεί έναν παρόμοιο σκοπό. Αυτό που είναι εντυπωσιακό στο κλάμα από ευτυχία είναι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζει την προσπάθεια του σώματος να εξισορροπήσει αντίθετες δυνάμεις: ανακούφιση μετά τον φόβο, ευγνωμοσύνη μετά τις δυσκολίες, υπερηφάνεια μετά τον αγώνα.
"Κοκτέιλ" συναισθημάτων
Τα λεγόμενα «χαρούμενα» δάκρυα σπάνια είναι μόνο αυτό. Συχνά προκύπτουν από ένα μείγμα συναισθημάτων. Για παράδειγμα, ένας γονιός που βλέπει το παιδί του να αποφοιτά μπορεί να νιώθει υπερηφάνεια, νοσταλγία και λίγη μελαγχολία ταυτόχρονα. Μια πολυαναμενόμενη επανένωση μπορεί να προκαλέσει χαρά και πόνο για την απουσία. Οι ψυχολόγοι αναφέρονται σε αυτό ως "διττή αντίδραση" – μια συναισθηματική κατάσταση που περιέχει τόσο θετικά όσο και αρνητικά στοιχεία.
Αυτά τα συναισθηματικά μείγματα εμπλέκουν επίσης τα συστήματα μνήμης, ιδιαίτερα τον ιππόκαμπο, ο οποίος επεξεργάζεται και ανακτά την προσωπική ιστορία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια χαρούμενη στιγμή μπορεί να φέρει απροσδόκητα ένα κόμπο στο λαιμό – ενεργοποιεί αναμνήσεις από προηγούμενες απώλειες, αγώνες ή νοσταλγία.
Είναι ενδιαφέρον ότι οι άνθρωποι είναι τα μόνα ζώα που είναι γνωστό ότι χύνουν δάκρυα. Ενώ πολλά θηλαστικά παράγουν δάκρυα αντανακλαστικά για να λιπαίνουν τα μάτια, μόνο οι άνθρωποι κλαίνε ως αντίδραση στα συναισθήματα. Αυτό πιθανώς εξελίχθηκε ως μια μορφή μη λεκτικής επικοινωνίας, ειδικά στις πρώτες κοινωνικές ομάδες.
Τα δάκρυα σηματοδοτούν ευαισθησία, αυθεντικότητα και συναισθηματικό βάθος. Το κλάμα σε χαρούμενες στιγμές δείχνει στους άλλους ότι έχει συμβεί κάτι βαθιά σημαντικό.
Με αυτόν τον τρόπο, το κλάμα από χαρά μπορεί να ενισχύσει τους κοινωνικούς δεσμούς, να προκαλέσει ενσυναίσθηση και να δημιουργήσει κοινές στιγμές κάθαρσης. Έρευνες έχουν ακόμη δείξει ότι οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να προσφέρουν βοήθεια σε κάποιον που κλαίει, ανεξάρτητα από το αν τα δάκρυα είναι λυπηρά ή χαρούμενα.
Γιατί λοιπόν κλαίμε όταν είμαστε χαρούμενοι; Επειδή η ευτυχία δεν είναι ένα απλό συναίσθημα. Συχνά είναι συνυφασμένη με αναμνήσεις, ανακούφιση, δέος και το βάρος της σημασίας. Τα δάκρυα είναι ο τρόπος του εγκεφάλου να επεξεργάζεται αυτή την πολυπλοκότητα, να σηματοδοτεί μια σημαντική στιγμή, ακόμα και όταν είναι χαρούμενη. Μακριά από το να αποτελούν αντίφαση, τα δάκρυα χαράς μας υπενθυμίζουν ότι η συναισθηματική ζωή είναι πλούσια, χαοτική και πάνω απ' όλα βαθιά ανθρώπινη.
