Όταν τα συναισθήματά μας δεν βρίσκουν «χώρο» να τοποθετηθούν και νιώθουμε «απορρυθμισμένοι» και είναι πολύ πιθανό να ταυτιστούμε με κάποιον που νιώθει όμως εμείς. Σε αυτές τις περιπτώσεις το γέλιο μας θυμίζει ότι δεν είμαστε οι μόνοι εκεί έξω που νιώθουμε έτσι. Αυτή είναι η μαγεία του χιούμορ.
Όπως περιγράφει ο John Charles Simon ειδικός στην «επικοινωνία του γέλιου» μεταξύ αλλων στο psychologytoday.com δεν είναι τυχαίο που τα συναισθήματά μας βρίσκονται πίσω από την δράση μας και μας φέρνουν πιο κοντά στα πράγματα που επιθυμούμε και μας μετακινούν αντίστοιχα μακριά από αυτά που μπορεί να μας βλάψουν. Όταν όμως δεν είναι «ρυθμισμένα» τότε υπάρχουν προβλήματα. Το χιούμορ είναι εκείνο το «κλειδί» που μπορεί να ξεκλειδώσει τα κακά μας στοιχεία και τις ευαισθησίες μας και να μας κάνει να σκεφτούμε ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι όπως εμείς που κάνουν τα ίδια λάθη. Τα συναισθήματά μας, μας κινητοποιούν να αναλάβουμε δράση, να πάρουμε αποφάσεις ή να αποφύγουμε κάποιες άλλες. Η επιθυμία και η περιέργεια για παράδειγμα μας κινητοποιούν να θέσουμε περιζήτητους στόχους. Ο φόβος και η αηδία επίσης μας διώχνουν μακριά από καταστάσεις που μας απειλούν. Η αγάπη μας μας αναγκάζει να νοιαζόμαστε για κάποιον στον οποίο βασιζόμαστε και ο θυμός μας ωθεί να αντιμετωπίσουμε τα αποτελέσματα που μας απογοητεύουν.
Όλοι βιώνουμε χαρά, ντροπή, περηφάνια, ενθουσιασμό, ενοχή, ανακούφιση και περιφρόνηση μέσα στο φυσικό και στο κοινωνικό μας περιβάλλον. Βιώνουμε βασικές φυσικές ανάγκες όπως πείνα, δίψα και πόθο και τα συναισθήματά μας ρυθμίζουν πραγματικά κάθε όψη της ζωής μας και για αυτό είναι πολύ σημαντικό να τα διαχειριζόμαστε σωστά. Όπως συμβαίνει με τα φυσικά χαρακτηριστικά μας και τις ικανότητές μας, τα συναισθηματικά μας χαρακτηριστικά και οι τάσεις μας μπορούν να δημιουργηθούν, να αποκαλυφθούν και να τροποποιηθούν για να αναδείξουν την ευαλωτότητα που είναι και το βασικό χαρακτηριστικό του γέλιου. Κυριολεκτικά κάθε συναίσθημα, διάθεση ή προσωπικό χαρακτηριστικό μπορεί «χτυπήσει» το χιούμορ.
Το χιούμορ βγαίνει μέσα από τις δυσκολίες της ζωής
Ο φόβος, η ντροπή, η λαιμαργία, ο ενθουσιασμός, η απελπισία και η εκδίκηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί όπου δεν θα μπορούσε κανονικά να εφαρμοστεί με χιούμορ και αν τα δούμε με μια δόση υπερβολής, ή αν τα …μειώσουμε σε ένταση μπορεί να δούμε την φωτεινή πλευρά της ζωής. Όταν προσπαθούμε να κάνουμε χιούμορ, μπορεί να μεταφέρουμε με υπερβολή τα κίνητρα ενός ηλικιωμένου άνδρα που προσέχει μια ελκυστική αλλά πολύ μικρότερη του γυναίκα… Ενδεχομένως να κάνουμε πλάκα με το άλογο που τόλμησε να κάνει την ανάγκη του μπροστά στον άνθρωπο που βγήκαμε ραντεβού για να περιγράψουμε πως αισθανθήκαμε… Αυτές οι συναισθηματικές ποικιλίες στην ουσία αστειεύονται με την τρωτότητά μας που υπάρχει στην καθημερινότητα όλων των ανθρώπων λίγο πολύ.
Όταν υπερβάλουμε με την αίσθηση της ντροπής ή του θυμού, ή όταν για παράδειγμα αυτοσαρκαζόμαστε με τον φόβοπου αγγίζει τα όρια του παραλόγου ή την επιθυμία μας να τρομάξουμε κάποιον, κρατάμε στα χέρια μας τα βασικά στοιχεία του χιούμορ. Είτε αποδίδουμε προσωπικά είτε σε έναν πλασματικό χαρακτήρα τα χαρακτηριστικά όπως δειλία, ματαιοδοξία και ενοχή συνήθως είναι ενσωματωμένα σε αυτόν τον τύπο του χιούμορ που σχετίζεται με το συναίσθημα.
Το «συναισθηματικό χιούμορ» δεν είναι συχνά διεθνώς αναγνωρισμένο ως … απλό χιούμορ (Griffiths, 1997) καθώς τα συναισθήματα είναι συνήθως υποκειμενικά λόγω των των διαφοροποιήσεων που υπάρχουν στην κουλτούρα. Για παράδειγμα κάτι που θεωρείται απαράδεκτο για μια κοινωνία μπορεί να είναι τελείως φυσιολογικό για μια άλλη.
Καταστάσεις που μπορεί να εμπνέουν μια μικρή ντροπή και συνήθως προσφέρουν γέλιο στους πιστούς μιας θρησκείας μπορεί να θεωρούνται προσβλητικά για μια άλλη. Παρόλα αυτά, όταν δίνεται προσοχή στις κοινωνικές προσδοκίες και όταν η πρόθεση είναι απλά να κάνει κανείς χιούμορ και οχι να προσβάλει, το να «παίξει» κανείς με αυτές τις τρωτότητες που έχουμε όλοι μπορεί να γίνει μια καλή πηγή ευθυμίας.
Για παράδειγμα υπάρχουν τρία είδη χιούμορ που προέρχονται από τις συναισθηματικές αντιδράσεις του ατόμου. Το πρώτο συνήθως σχετίζεται με τη ζήλια και την αποδοκιμασία, το δεύτερο «φωτίζει» την ενοχή και την λύπη και το τρίτο αφορά τη χαρά και τον ενθουσιασμό. Κάθε ένα από αυτά τα συναισθήματά «χτυπούν» τις χορδές του κοινού με διαφορετικό τρόπο.
Την επόμενη φορά που παρακολουθήσετε μια κωμωδία ή το αγαπημένο σας stand up comedy σκεφτείτε πως τα συναισθήματα των χαρακτήρων είναι δομημένα και θα δείτε ότι η υπερβολή είναι συνήθως ένα από τα πιο βασικά συστατικά της κωμωδίας. Για αυτο, αν δεν είστε καλά δοκιμάστε να «ξεκλειδώσετε» τα συναισθήματά σας μέσα από την κωμωδία ή ακόμα καλύτερα δοκιμάστε να αυτοσαρκαστείτε. Μπορεί να σας βοηθήσει…
Απόδοση από το : https://www.psychologytoday.com/
