Σύμφωνα με τη Lowri Dowthwaite-Walsh, Λέκτορα Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Lancashire, οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της μέσης ηλικίας μπορεί να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερο κίνδυνο χρόνιων προβλημάτων υγείας λόγω μιας συγκεκριμένης τακτικής που οι περισσότερες ακολουθούσαν τις δεκαετίες που προηγήθηκαν, αυτής που οι ψυχολόγοι αποκαλούν «αυτοσίγαση». Και αν θα έπρεπε να μεταφράσουμε τον όρο με απλά λόγια, αφορά στην ιεράρχηση των αναγκών των άλλων πάνω απ' όλα, ακόμα και των προσωπικών μας συναισθημάτων.
Αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς, εξηγούν οι επιστήμονες, δίνει προτεραιότητα στη διατήρηση της αρμονίας στις σχέσεις, οδηγώντας συχνά τις γυναίκες στο να καταπιέζουν τις δικές τους ανάγκες, αποφεύγοντας συγκρούσεις και συγκρατώντας τα αληθινά τους συναισθήματα.
Συνηθισμένες μορφές αυτοσίγασης περιλαμβάνουν την προσπάθεια να κρατάμε τους ανθρώπους γύρω μας ικανοποιημένους. Αλλά και την επιλογή να αφήνουμε πίσω τα δικά μας συναισθήματα, να περιορίζουμε την αυτοέκφραση μας και να πιέζουμε τον εαυτό μας σε μια αέναη επιφυλακή ώστε πάντα να παρακολουθούμε όσα οι άλλοι λένε... με ποιον σκοπό; μα την αποφυγή αναστάτωσης όλων πλην ημών.
Η ηλικία ως καταλύτης
Η ίδια η μέση ηλικία είναι μια περίοδος σημαντικής μετάβασης που περιλαμβάνει σωματικές, ορμονικές, κοινωνικές και ψυχολογικές αλλαγές. Για τις γυναίκες που τείνουν να αυτοσιωπούν, αυτό το στάδιο της ζωής μπορεί να προσθέσει πίεση στην καθημερινότητα τους.
Ένας αυξανόμενος αριθμός μελετών υποδηλώνει ότι τα μακροχρόνια πρότυπα συναισθηματικής καταστολής και στρες στις σχέσεις σχετίζονται με μια σειρά προβλημάτων υγείας όπως η κατάθλιψη, οι καρδιακές παθήσεις και το εγκεφαλικό.
Ορισμένες έρευνες έχουν επίσης συνδέσει αυτά τα πρότυπα με μεταβολικές παθήσεις όπως ο διαβήτης και οι χρόνιες φλεγμονώδεις ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων των αυτοάνοσων διαταραχών και του καρκίνου.
Για πολλούς από εμάς, αυτοί οι τρόποι διαχείρισης των σχέσεων μας, ξεκινούν νωρίς στη ζωή. Μάλιστα, παιδιά που μεγαλώνουν σε απειλητικά ή ασταθή περιβάλλοντα τείνουν συχνότερα να ελαχιστοποιούν τις δικές τους ανάγκες, να κρύβουν την αγωνία τους ή να αποφεύγουν τις συγκρούσεις προσπαθώντας να προστατεύσουν τον εαυτό τους.
Με την πάροδο του χρόνου, αυτό γίνεται ένας βαθιά ριζωμένος τρόπος αλληλεπίδρασης με τους άλλους.
Μαθαίνοντας να μας αγαπάμε
Η κοινωνική υποστήριξη μπορεί να έχει θετική επίδραση στην ευημερία. Το μοίρασμα συναισθημάτων με κάποιον που εμπιστευόμαστε μπορεί να αντισταθμίσει τις επιπτώσεις του στρες και να μειώσει τα συναισθήματα υπερφόρτωσης και απομόνωσης που συχνά συνοδεύουν την αυτοσιγή.
Σχετικές έρευνες αναγνωρίζουν επίσης ότι όταν οι γυναίκες δεν διεκδικούν τις ανάγκες τους, αυτό μπορεί να προκαλέσει θυμό και δυσαρέσκεια. Αν αυτά τα συναισθήματα δεν εκφραστούν, ενδέχεται να οδηγήσουν ακόμα και σε χρόνια κατάθλιψη.
Οι ψυχολόγοι, επισημαίνει η Walsh, αναγνωρίζουν τη σημασία της αυτοσυμπόνιας. Δηλαδή της απόφασης να προσφέρουμε στον εαυτό μας την ίδια φροντίδα, κατανόηση και καλοσύνη που θα δείχναμε σε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο.
Η Kristen Neff, πρωτοπόρος στον τομέα, συνιστά τρεις βασικές πρακτικές: την αναγνώριση και την επικύρωση των συναισθημάτων πόνου και ταλαιπωρίας· την συνειδητοποίηση ότι η ταλαιπωρία είναι μια κοινή ανθρώπινη εμπειρία· και τη διατήρηση της συνειδητής επίγνωσης των συναισθημάτων μας. Στην πράξη, αυτό σημαίνει να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι αν και τα πράγματα μπορεί να είναι δύσκολα κάποια στιγμή, θα το ξεπεράσουμε.
Για γενιές, οι γυναίκες ενθαρρύνονται να φροντίζουν τους άλλους και να διατηρούν την αρμονία στις σχέσεις, τονίζουν οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας και μολονότι αυτές είναι πολύτιμες ιδιότητες, μπορεί να έχουν προσωπικό κόστος όταν συνοδεύονται από δισταγμό και άρνηση έκφρασης των ατομικών αναγκών.
Πηγή: THECONVERSATION.COM
