Η δρεπανοκυτταρική αναιμία είναι μια γενετική πάθηση κατά την οποία τα ερυθρά αιμοσφαίρια γίνονται άκαμπτα και κολλώδη και αλλάζουν από σχήμα δίσκου σε σχήμα μισοφέγγαρου (σαν δρεπάνι). Η αλλαγή στο σχήμα προκαλείται από την παρουσία μιας μη φυσιολογικής μορφής αιμοσφαιρίνης (της πρωτεΐνης στα ερυθρά αιμοσφαίρια που μεταφέρει οξυγόνο σε όλο το σώμα).
Σε ασθενείς με δρεπανοκυτταρική αναιμία, τα μη φυσιολογικά δρεπανοειδή ερυθρά αιμοσφαίρια μπλοκάρουν τα αιμοφόρα αγγεία, περιορίζοντας τη ροή του αίματος σε όργανα, όπως η καρδιά, οι πνεύμονες και ο σπλήνας. Αυτή η κατάσταση προκαλεί επεισόδια οξέος πόνου που ονομάζεται αγγειοαποφρακτική κρίση (VOC). Επιπλέον, αυτά τα μη φυσιολογικά ερυθρά αιμοσφαίρια καταστρέφονται με ταχύτερο ρυθμό από τον κανονικό, οδηγώντας σε μια κατάσταση που ονομάζεται αιμολυτική αναιμία. Η αγγειοαποφρακτική κρίση (VOC) και η αιμολυτική αναιμία είναι οι πιο συχνές επιπλοκές της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας και αποτελούν συχνές αιτίες επισκέψεων στα τμήματα επειγόντων περιστατικών και νοσηλείας.
Επί του παρόντος, οι περισσότεροι ασθενείς με δρεπανοκυτταρική αναιμία λαμβάνουν θεραπεία με υδροξυουρία και κριζανλιζουμάμπη, φάρμακα για την πρόληψη των VOC. Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη ανεκπλήρωτη ανάγκη για φάρμακα για τη θεραπεία της αιμολυτικής αναιμίας, η οποία αντιμετωπίζεται σε διάφορους βαθμούς από όλους τους ασθενείς. Οι διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές περιορίζονται σε μεταγγίσεις αίματος και αλλογενή μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων (μια διαδικασία όπου ο ασθενής λαμβάνει βλαστοκύτταρα για να βοηθήσει τον μυελό των οστών να παράγει υγιή κύτταρα αίματος). Επομένως, χρειάζονται νέα φάρμακα για αυτή την εκδήλωση της νόσου.
Το voxelotor είναι ένα μικρό μόριο που προσκολλάται και σταθεροποιεί την αιμοσφαιρίνη, αποτρέποντας τον πολυμερισμό της αιμοσφαιρίνης (δηλ. σχηματισμό ανώμαλης αιμοσφαιρίνης) που προκαλεί τα ερυθρά αιμοσφαίρια να αποκτήσουν δρεπανοειδή σχήμα.
Το voxelotor υποστηρίχθηκε μέσω του προγράμματος Priority Medicines (PRIME) του EMA, το οποίο παρέχει έγκαιρη και ενισχυμένη επιστημονική και κανονιστική υποστήριξη για πολλά υποσχόμενα φάρμακα με δυνατότητα αντιμετώπισης ανεκπλήρωτων ιατρικών αναγκών. Ζητήθηκε επίσης η γνώμη εκπροσώπων οργανώσεων ασθενών κατά την αξιολόγηση των πλεονεκτημάτων και των κινδύνων του voxelotor για να μοιραστούν τις μοναδικές προοπτικές της πραγματικής ζωής τους και να διασφαλίσουν ότι οι ανάγκες των ασθενών λαμβάνονται υπόψη στη διαδικασία λήψης ρυθμιστικών αποφάσεων.
Η κύρια μελέτη στην οποία βασίζεται η σύσταση του EMA ήταν μια πολυκεντρική μελέτη Φάσης 3, τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο. Η μελέτη διερεύνησε την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα του voxelotor σε 274 ασθενείς με δρεπανοκυτταρική αναιμία ηλικίας 12 έως 65 ετών. Ασθενείς που εγγράφηκαν στην κλινική δοκιμήείχε ένα βασικό επίπεδο αιμοσφαιρίνης μεταξύ 5,5 και 10,5 g/dL. 90 ασθενείς έλαβαν 1500 mg voxelotor, 92 ασθενείς έλαβαν 900 mg voxelotor και 92 ασθενείς έλαβαν εικονικό φάρμακο. Μετά από 24 εβδομάδες θεραπείας, το 51,1% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με 1.500 mg voxelotor είχαν μεγαλύτερη από 1 g/dl αύξηση στα επίπεδα αιμοσφαιρίνης τους σε σύγκριση με το 6,5% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Αυτά τα αποτελέσματα παρατηρήθηκαν όταν το voxelotor χρησιμοποιήθηκε μόνο του ή σε συνδυασμό με υδροξυουρία, η οποία είναι η τυπική θεραπεία για ασθενείς με δρεπανοκυτταρική αναιμία.
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν σε κλινικές δοκιμές για το Oxbryta περιελάμβαναν πονοκέφαλο, διάρροια και κοιλιακό άλγος.!
