Ανησυχίες προκαλεί μια νέα, μικρή ωστόσο, μελέτη αφού διαπίστωσε ασυνήθιστα υψηλά ποσοστά προκαρκινικών πολύποδων του παχέος εντέρου σε νέους δρομείς αντοχής.

Ο ογκολόγος Timothy Cannon δήλωσε στην The Washington Post ότι παρατήρησε για πρώτη φορά μια πιθανή σύνδεση το 2019, αφού θεράπευσε τρεις ασυνήθιστα νέους ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο του παχέος εντέρου μέσα σε διάστημα έξι μηνών. Δύο από αυτούς ήταν στην ηλικία των 30 ετών και ένας στην ηλικία των 40. Όλοι ήταν «εξαιρετικά παραγωγικοί δρομείς» που συμμετείχαν τακτικά σε υπερμαραθώνιους ή σε πολλαπλούς μαραθώνιους, παρά την απουσία γνωστών παραγόντων κινδύνου, ανέφερε ο Cannon.

Ο Cannon, ο οποίος είναι εκ των επικεφαλής προγράμματος για τον καρκίνο του γαστρεντερικού συστήματος στο Inova Schar Cancer Institute, δήλωσε ότι το μοτίβο αυτό οδήγησε στη διεξαγωγή μιας μελέτης σε 94 δρομείς ηλικίας 35 έως 50 ετών, οι οποίοι είχαν ολοκληρώσει τουλάχιστον πέντε μαραθώνιους ή δύο υπερμαραθώνιους. Οι κολονοσκοπήσεις έδειξαν ότι σχεδόν οι μισοί είχαν πολύποδες του παχέος εντέρου και το 15% είχε προχωρημένα αδενώματα που συνδέονται στενότερα με την ανάπτυξη καρκίνου.

Το μεγαλύτερο ερώτημα της μελέτης είναι αν οι ερευνητές επέλεξαν τυχαία άτομα με ασυνήθιστα υψηλό κίνδυνο που τυχαίνει να είναι και πολύ ανταγωνιστικοί δρομείς, ή αν το ίδιο το έντονο τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων μπορεί να συνδέεται με το υψηλότερο ποσοστό πολύποδων.

«Δεν γνωρίζουμε σε αυτό το στάδιο», είπε ο Cannon, επειδή η μελέτη δεν είχε ομάδα ελέγχου μη δρομέων. «Πιστεύω όμως ότι υπάρχει ένα μήνυμα εδώ» σχετικά με τις επιπτώσεις του ακραίου τρεξίματος, πρόσθεσε, «και αξίζει να του δοθεί προσοχή.»

Επιστήμονες ωστόσο σπεύδουν να προειδοποιήσου ότι είναι καλό να μην βγαίνουν πρώιμα συμπεράσματα. Η Amy S. Oxentenko χαρακτήρισε τη μελέτη «εξαιρετικά ενδιαφέρουσα», αλλά είπε ότι είναι «αρκετά προκαταρκτική» και προειδοποίησε: «Οι δρομείς δεν πρέπει να πανικοβληθούν».

Πιθανοί μηχανισμοί

Οι ερευνητές διερευνούν επίσης πιθανές βιολογικές εξηγήσεις. Ο Cannon είπε ότι η παρατεταμένη άσκηση αντοχής μπορεί να «απομακρύνει το αίμα από το έντερο», και ότι το επαναλαμβανόμενο στρες, η φλεγμονή και ο ερεθισμός θα μπορούσαν να επηρεάσουν τον εντερικό βλεννογόνο. Συνέδεσε αυτό με κοινά συμπτώματα σε αθλητές αντοχής, όπως ναυτία, κράμπες και αιμορραγία από τον πρωκτό, υποδηλώνοντας ότι οι επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί και η αποκατάσταση θα μπορούσαν, θεωρητικά, να αυξήσουν τον κίνδυνο μετάλλαξης, αν και το χαρακτήρισε ως μη αποδεδειγμένο μηχανισμό.

Ο Eric McGlinchey, που επίσης συμμετείχε στη μελέτη, είπε ότι οι πεπτικές διαταραχές είναι συχνές στον αθλητισμό, δήλωσε: «Όλοι το έχουμε περάσει», και ανέφερε ότι ο ίδιος είχε πολλούς μη προχωρημένους πολύποδες.

Η Sara Campbell του Πανεπιστημίου Rutgers προέτρεψε σε προσοχή, λέγοντας ότι ενώ συμπτώματα όπως η αιμορραγία πρέπει να αξιολογούνται, «θα αποτελούσε χειρότερο αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αρχίσουν να πιστεύουν ότι το τρέξιμο είναι κακό για την υγεία», προσθέτοντας ότι «το τρέξιμο είναι καλό για την υγεία και, τις περισσότερες φορές, καλό για το έντερο».

Ο Oxentenko περιέγραψε επίσης τη μελέτη ως «τροφή για σκέψη και για θεωρίες", και ο Cannon είπε ότι το μικρό δείγμα περιορίζει τα συμπεράσματα, αν και προέτρεψε τους αθλητές να αναζητήσουν ιατρική φροντίδα για επίμονα συμπτώματα.

«Μην αφήσετε κανέναν να σας πει ότι η αιμορραγία από τον ορθό είναι φυσιολογική για τους δρομείς. Κάντε εξετάσεις», είπε ο Oxentenko.

Οι ερευνητές σχεδιάζουν τώρα μια μεγαλύτερη μελέτη παρακολούθησης με περίπου 300 δρομείς και μια ομάδα ελέγχου που δεν τρέχει, εξετάζοντας παράγοντες όπως η γενετική, η διατροφή, το μικροβίωμα του εντέρου και άλλα αθλήματα αντοχής, για να διαπιστώσουν αν το φαινόμενο αφορά συγκεκριμένα το τρέξιμο ή απλώς την έντονη μακροχρόνια άσκηση γενικά.

Πηγή: Independent