Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση από τη βάση SEER για την περίοδο 1975-2023, η θνησιμότητα από πολλαπλούν μυέλωμα ακολούθησε για δεκαετίες ανοδική πορεία, αντανακλώντας τους περιορισμούς των παλαιότερων θεραπευτικών επιλογών, όπως οι αλκυλιωτικοί παράγοντες και τα κορτικοστεροειδή.
Ο Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, Διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής, τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ) αναφέρει ότι η πρώτη ουσιαστική μεταβολή καταγράφηκε τη δεκαετία του 1990, με την εισαγωγή της αυτόλογης μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων, η οποία σηματοδότησε μια νέα εποχή στη θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η ανάπτυξη στοχευμένων θεραπειών, όπως τα ανοσοτροποποιητικά φάρμακα και οι αναστολείς πρωτεασώματος, συνδέθηκε με ακόμη μεγαλύτερη μείωση της θνησιμότητας, καθώς οι νέες αυτές παρεμβάσεις επέτρεψαν αποτελεσματικότερο έλεγχο της νόσου μέσω διαφορετικών μηχανισμών δράσης.
Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν η πρόοδος των τελευταίων ετών, με την ενσωμάτωση μονοκλωνικών αντισωμάτων, θεραπειών συντήρησης και συνδυαστικών σχημάτων, ενώ η πιο απότομη πτώση στη θνησιμότητα παρατηρήθηκε μεταξύ 2021 και 2023, περίοδο κατά την οποία άρχισαν να εφαρμόζονται στην κλινική πράξη προηγμένες ανοσοθεραπείες, όπως οι CAR-T θεραπείες και τα διειδικά αντισώματα.
Οι εξελίξεις αυτές έχουν προσφέρει βαθύτερες και πιο διαρκείς ανταποκρίσεις ακόμη και σε ασθενείς που είχαν ήδη υποβληθεί σε πολλές προηγούμενες θεραπείες. Ωστόσο, η πρόοδος αυτή συνοδεύεται και από νέες προκλήσεις, καθώς πολλοί ασθενείς χρειάζονται πλέον μακροχρόνια αγωγή, με πιθανές σωρευτικές τοξικότητες και σημαντικό οικονομικό βάρος. Παράλληλα, η πρόσβαση στις σύγχρονες θεραπείες δεν είναι ίδια για όλους, αφού επηρεάζεται από γεωγραφικούς, κοινωνικοοικονομικούς και υγειονομικούς παράγοντες. Η συγκεκριμένη μελέτη αναδεικνύει με καθαρό τρόπο ότι οι θεραπευτικές καινοτομίες δεν παραμένουν μόνο στα επιστημονικά συνέδρια ή στα εξειδικευμένα κέντρα, αλλά μπορούν να μεταφραστούν σε πραγματικό όφελος για τον πληθυσμό. Ταυτόχρονα, υπενθυμίζει ότι η επόμενη μεγάλη πρόκληση δεν είναι μόνο η ανάπτυξη ακόμη πιο αποτελεσματικών θεραπειών, αλλά και η διασφάλιση ότι αυτές θα είναι προσιτές, βιώσιμες και διαθέσιμες σε όλους όσοι τις έχουν ανάγκη.
