Ερευνητές στο City St George's του Πανεπιστημίου του Λονδίνου διαπίστωσαν ότι οι ψυχολογικές παρεμβάσεις που συνήθως χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας σε περιπτώσεις αυτοτραυματισμών, φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικές για τις γυναίκες από ό,τι για τους άνδρες, εγείροντας ανησυχίες σχετικά με το πόσο καλά ανταποκρίνονται οι τρέχουσες θεραπείες στις ανάγκες των ανδρών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο αυτοκτονίας.
Σε μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που δημοσιεύτηκε στο The Lancet Regional Health—Europe, η ερευνητική ομάδα ανέλυσε 46 τυχαιοποιημένες, ελεγχόμενες δοκιμές στις οποίες συμμετείχαν πλέον των 15.000 συμμετεχόντων.
Αυτή η μελέτη είναι η πρώτη που συγκρίνει συγκεκριμένα την αποτελεσματικότητα των ψυχοκοινωνικών παρεμβάσεων (PSIs) για την αυτοτραυματισμό σε άνδρες και γυναίκες, τόσο σε κλινικό όσο και σε μη κλινικό περιβάλλον.
Πώς αντιμετωπίζεται θεραπευτικά ο αυτοτραυματισμός
Οι στρατηγικές αντιμετώπισης σε μοτίβα αυτοτραυματισμού συνηθέστερα περιλαμβάνουν κυρίως ψυχαναλυτική προσέγγιση (όπως η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία).
Ο αυτοτραυματισμός ωστόσο, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας κινδύνου για θάνατο από αυτοκτονία. Και παρόλο που οι γυναίκες με βάση στατιστικά στοιχεία έχουν περίπου 1,5 φορές περισσότερες πιθανότητες να αναφέρουν περιστατικά αυτοτραυματισμού, οι άνδρες έχουν τουλάχιστον διπλάσιες πιθανότητες να χάσουν τη ζωή τους λόγω αυτοχειρίας.
Πώς έγινε η μελέτη
Η ομάδα, με επικεφαλής την Δρ.Rose McCabe, καθηγήτρια Κλινικής Επικοινωνίας στο City St George's, βασίστηκε σε δοκιμές που εντοπίστηκαν σε δύο ανασκοπήσεις. Οι επιλέξιμες μελέτες περιελάμβαναν συμμετέχοντες που είχαν αυτοτραυματιστεί τους τελευταίους έξι μήνες, τόσο άνδρες όσο και γυναίκες, με αξιολογήσεις για σχετικές ψυχοκοινωνικές παρέμβασεις και αναφορές για τα αποτελέσματα που ακολούθησαν την παρεμβαση όπως λόγου χάρη η επανάληψη του αυτοτραυματισμού.
Κατά τη σύγκριση των ομάδων παρέμβασης με τις ομάδες σύγκρισης, προέκυψε μια σαφέστατη διαφορά. Οι άνδρες που έλαβαν βοήθεια μετά το περιστατικό αυτοτραυματισμού με ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις είχαν τελικά την ίδια πιθανότητα με τους άνδρες της ομάδας σύγκρισης να επαναλάβουν αυτό το μοτίβο.
Αντίθετα, οι γυναίκες που έλαβαν την συνηθισμένη για τέτοια περιστατικά θεραπεία, είχαν σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να επαναλάβουν αυτοτραυματισμό σε σχέση με τις γυναίκες από τις ομάδες σύγκρισης.
Ταυτόχρονα ωστόσο διαπιστώθηκε ότι η διαφορά φύλου στην επανάληψη του αυτοτραυματισμού ήταν παρούσα σε δοκιμές που αφορούσαν ενήλικες, αλλά όχι σε εκείνες που αφορούσαν εφήβους.
Η μελέτη εξέτασε επίσης ένα ευρύ φάσμα ψυχοκοινωνικών παρεμβάσεων, συμπεριλαμβανομένης της ψυχοθεραπείας που βασίζεται στη γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία (CBT), της διαλεκτικής συμπεριφορικής θεραπείας (DBT), της θεραπείας που βασίζεται στη νοητικοποίηση (MBT), της ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας, της διαχείρισης περιστατικών, της οικογενειακής θεραπείας, της τακτικής παρακολούθησης από γενικό ιατρό και των εξ αποστάσεως παρεμβάσεων.
Όπως επισημαίνει ο Oliver Matias, ένας εκ των βασικών συγγραφέων της μελέτης, «τα ευρήματά υποδηλώνουν ότι οι ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις για τον αυτοτραυματισμό φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικές για τις γυναίκες παρά για τους άνδρες. Δεδομένου ότι οι άνδρες είναι σημαντικά πιο πιθανό να αυτοκτονήσουν, αυτό το χάσμα είναι ανησυχητικό. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη να κατανοήσουμε καλύτερα γιατί οι άνδρες αυτοτραυματίζονται και πρέπει να σχεδιάσουμε και να εφαρμόσουμε παρεμβάσεις που να ανταποκρίνονται καλύτερα στις δικές τους ανάγκες», καταλήγει.
Σύμφωνα με την Δρ.McCabe, οι περισσότερες αυτοκτονίες που καταλήγουν σε θάνατο επιχειρούνται από άνδρες αυτόχειρες. Καθώς η μελέτη ανέδειξε κενό στην αντιμετώπιση του αυτοτραυματισμού και δεδομένου ότι είναι σημαντικά επιβαρυντικός παράγοντας για την πιθανότητα αυτοκτονίας, είναι πλέον θέμα δημόσιας υγείας αυτό το κενό να καλυφθεί.
«Μερικές πολλά υποσχόμενες προσεγγίσεις περιλαμβάνουν επιλογές θεραπείας χωρίς ομιλία, ομαδικές και κοινοτικές προσεγγίσεις (π.χ. αθλητικά σωματεία, ομάδες υποστήριξης ανδρών, φιλικές προς τους άνδρες γραμμές βοήθειας κλπ). Επίσης, προσεγγίσεις προσανατολισμένες στη δράση (π.χ. αθλητισμός, συνεργασία σε ένα έργο)», προσθέτει η ειδικός.
Οι ερευνητές τονίζουν επίσης την ανάγκη να ληφθούν υπόψη και τα άτομα με διαφοροποίηση φύλου, τα οποία ενδέχεται να διατρέχουν ακόμα υψηλότερο κίνδυνο αυτοτραυματισμού.
Πηγή: Medical Xpress
