Συγκεκριμένα, στη δήλωσή του ο κ. Δημήτρης Φλυτζανής, απαριθμεί τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ΕΣΥ και τον τρόπο που διατέθηκαν πόροι για εργαλεία που αφορούν την πολιτική της κυβέρνησης στον τομέα της υγείας, επιχειρώντας να αποδομήσει τα επιχειρήματα του Υπουργού Υγείας.

«Η απορρόφηση κονδυλίων είναι λογιστικό γεγονός. Η κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας είναι κοινωνική πραγματικότητα. Και οι δύο έννοιες δεν ταυτίζονται», αναφέρει χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή του ο πρόεδρος των εργαζομένων στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, και στη συνέχεια τονίζει ότι «η κυβέρνηση επιχειρεί, για ακόμη μία φορά, να παρουσιάσει τη διαχείριση χρηματοδοτικών εργαλείων ως απόδειξη αναβάθμισης του ΕΣΥ. Όμως οι εργαζόμενοι και οι ασθενείς γνωρίζουν καλά ότι το σύστημα βρίσκεται στη χειρότερη λειτουργική κατάσταση των τελευταίων δεκαετιών».

Στις παρακάτω γραμμές γίνεται αναλυτική παρουσίαση του τι συμβαίνει στον χώρο της Υγείας, κατά την άποψη του κ. Φλυτζανή

1. Υποδομές χωρίς ανθρώπους δεν είναι αναβάθμιση

Η ανακαίνιση κτιρίων και η κατασκευή νέων χώρων δεν έχει κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα όταν τα νοσοκομεία λειτουργούν με οργανισμούς του 1986–1987, χωρίς επικαιροποίηση, χωρίς πρόβλεψη για τις σύγχρονες ανάγκες και χωρίς το απαραίτητο προσωπικό.

Στο Βενιζέλειο, όπως και σε δεκάδες νοσοκομεία της χώρας, οι τεχνικές υπηρεσίες είναι δραματικά υποστελεχωμένες και αδυνατούν να παρακολουθήσουν έργα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Κτίρια του 1950 λειτουργούν χωρίς ολοκληρωμένη στατική ενίσχυση, με τεράστια ζητήματα ασφάλειας για ασθενείς και εργαζόμενους.

2. Ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός σε καθεστώς κατάρρευσης

Η εξαγγελία προμηθειών αποκρύπτει τη σκληρή πραγματικότητα: κρίσιμα μηχανήματα τίθενται εκτός λειτουργίας λόγω παλαιότητας (End of Life), έλλειψης ανταλλακτικών και συμβάσεων συντήρησης.

Στο Βενιζέλειο:

• ο Μαγνητικός Τομογράφος έχει ξεπεράσει το όριο ζωής,
• το εργαστήριο Πυρηνικής Ιατρικής έχει τεθεί εκτός λειτουργίας,
• το Ακτινολογικό Τμήμα λειτουργεί με ένα μόνο μηχάνημα, αποτελώντας σημείο μοναδικής αστοχίας.

Οι διαγωνισμοί καθυστερούν επί χρόνια, με αποτέλεσμα πραγματικά κενά στη διάγνωση και την περίθαλψη.

3. Προσυμπτωματικός έλεγχος: δημόσια χρήματα, ιδιωτικό όφελος

Ο προσυμπτωματικός έλεγχος παρουσιάζεται ως κοινωνική πολιτική, όμως στην πράξη υλοποιείται κυρίως μέσω ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων και λειτουργεί ως μηχανισμός χρηματοδότησης της ιδιωτικής υγείας. Το ΕΣΥ δεν ενισχύεται με εξοπλισμό και προσωπικό.

4. Απογευματινά χειρουργεία και λίστες αναμονής

Η κυβέρνηση μιλά για «δραστική μείωση» των λιστών αναμονής, ενώ αποκρύπτει ότι:

• χιλιάδες πολίτες διαγράφηκαν από τις λίστες,
• χειρουργικά περιστατικά μεταφέρθηκαν σε ιδιωτικά κέντρα με vouchers,
• την ίδια ώρα χειρουργικές αίθουσες παραμένουν κλειστές λόγω έλλειψης αναισθησιολόγων και νοσηλευτών.
  
  

Αν υπήρχε ουσιαστική πολιτική προσλήψεων, τα χειρουργεία θα γίνονταν δωρεάν, το πρωί, στο δημόσιο σύστημα. Η επιλογή είναι πολιτική και οδηγεί στη σταδιακή εμπορευματοποίηση της Υγείας.

5. Ψηφιακά εργαλεία χωρίς προσωπικό: επικοινωνία αντί λύσεις

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για εφαρμογές, γραμμές εξυπηρέτησης και «ψηφιακούς βοηθούς», τη στιγμή που τα νοσοκομεία δεν έχουν νοσηλευτές, τεχνολόγους, γιατρούς και προσωπικό πληροφορικής.

Η τεχνολογία είναι εργαλείο. Κανένα app δεν χειρίζεται ακτινολογικό μηχάνημα, δεν καλύπτει εφημερία και δεν αποτρέπει την εξουθένωση των εργαζομένων.

6. Ψυχική Υγεία και φροντίδα στο σπίτι

Η λεγόμενη «μεταρρύθμιση» στην Ψυχική Υγεία οδηγεί στη συρρίκνωση των δημόσιων δομών και στην ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών, με τραγικές ελλείψεις – ιδίως στην παιδοψυχιατρική.

Η κατ’ οίκον φροντίδα δεν αποτελεί οργανωμένη, καθολική δημόσια πολιτική, αλλά αποσπασματική πρακτική με ελάχιστη κάλυψη.

Συνειδητή υποστελέχωση

Καταλήγοντας στην ανακοίνωσή του ο πρόεδρος των εργαζόμενων στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο αναφέρει τα εξής: «Το ΕΣΥ δεν καταρρέει από έλλειψη εφαρμογών ή απορρόφησης κονδυλίων. Καταρρέει από τη συνειδητή υποστελέχωση, την απαξίωση του ανθρώπινου δυναμικού και τη μεταφορά δημόσιων πόρων στον ιδιωτικό τομέα.

Η Υγεία δεν είναι «εμπειρία πελάτη». Είναι κοινωνικό δικαίωμα.

Οι εργαζόμενοι στο Βενιζέλειο, όπως σε όλο το ΕΣΥ, κρατάμε όρθιο ένα σύστημα που δοκιμάζεται καθημερινά από κυβερνητικές επιλογές. Καλούμε την κοινωνία να δει πίσω από τους αριθμούς και τα επικοινωνιακά δελτία.

Η αλήθεια απεικονίζεται σε πίνακες. Ζει στα νοσοκομεία».