Σε ποδοσφαιρικά γήπεδα σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο, χιλιάδες άνθρωποι ηλικίας 50, 60 και 70 ετών αποδεικνύουν ότι η αγάπη για το ποδόσφαιρο δεν σταματά με την ηλικία. Το walking football είναι μια παραλλαγή του κλασικού ποδοσφαίρου, στην οποία οι παίκτες κινούνται περπατώντας αντί να τρέχουν, και απευθύνεται κυρίως σε μεγαλύτερους σε ηλικία συμμετέχοντες.
Πώς είναι όμως να παίζει κανείς ποδόσφαιρο σε μεγαλύτερη ηλικία; Σύμφωνα με τους ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν σε πρόσφατη έρευνα, το walking football αποτελεί έναν τρόπο να αμφισβητήσουν την κυρίαρχη αντίληψη ότι η γήρανση συνδέεται αποκλειστικά με ασθένεια, σωματική παρακμή και εξάρτηση από άλλους.
Το walking football δημιουργήθηκε το 2011 και προσφέρει στους μεγαλύτερους ανθρώπους τη δυνατότητα να παραμένουν σωματικά δραστήριοι αλλά και κοινωνικά ενεργοί. Υπολογίζεται ότι μόνο στην Αγγλία περίπου 100.000 άνθρωποι έπαιξαν walking football την περασμένη χρονιά.
Παρότι υπάρχουν ήδη μελέτες που αναδεικνύουν τα σωματικά και ψυχολογικά οφέλη του αθλήματος, τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα παραμένουν περιορισμένα.
Για τις ανάγκες της έρευνας πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις με 53 άνδρες και 12 γυναίκες που ασχολούνται με το walking football. Στόχος ήταν να διερευνηθεί τι σημαίνει για τους ίδιους η συμμετοχή στο άθλημα, γιατί ξεκίνησαν να παίζουν, ποια θεωρούν τα σημαντικότερα οφέλη και τις δυσκολίες και πώς βιώνουν την εμπειρία.
Μια πιο θετική σχέση με το σώμα
Οι συμμετέχοντες περιέγραψαν με ιδιαίτερα θετικό τρόπο τη σχέση τους με το σώμα τους.
Αρχικά, στάθηκαν στα σωματικά οφέλη του αθλήματος. Για ορισμένους, το walking football αποτελεί έναν τρόπο διατήρησης της φυσικής κατάστασης, ενώ για άλλους συνέβαλε στην απώλεια βάρους ή στη γενικότερη βελτίωση της υγείας τους.
Ο 68χρονος Theodore ανέφερε χαρακτηριστικά ότι το παιχνίδι του δίνει τη δυνατότητα «να βγαίνει έξω, να συμμετέχει, να συναναστρέφεται με άλλους και να διατηρείται τόσο σωματικά όσο και ψυχικά πιο υγιής».
Παράλληλα, πολλοί συμμετέχοντες τόνισαν ότι το walking football μόνο εύκολο δεν είναι. Αντίθετα, το χαρακτήρισαν απαιτητικό τόσο σωματικά όσο και αγωνιστικά.
Ο Larry, 67 ετών, το περιέγραψε ως ένα «δύσκολο» παιχνίδι που απαιτεί δεξιότητες, ενώ ο Patrick, 51 ετών, δήλωσε ότι αποδείχθηκε «πολύ πιο έντονο από όσο περίμενε».
Η χαρά της επιστροφής στο αγαπημένο άθλημα
Ένα ακόμη σημαντικό εύρημα της έρευνας ήταν η συγκίνηση που ένιωσαν πολλοί συμμετέχοντες επιστρέφοντας στο ποδόσφαιρο, ιδιαίτερα όσοι είχαν αγωνιστεί σε νεότερη ηλικία.
Ο 65χρονος Finn περιέγραψε την εμπειρία του λέγοντας: «Νομίζεις ότι δεν θα ξανακλωτσήσεις ποτέ μπάλα. Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι όλες αυτές οι κινήσεις, οι στροφές και οι ντρίμπλες είναι ακόμη μέσα σου. Πέτυχα μερικά γκολ χθες το βράδυ. Ήταν σαν να γύρισα στα είκοσί μου χρόνια».
Οι μαρτυρίες αυτές δείχνουν ότι το walking football δεν αποτελεί απλώς μια μορφή άσκησης. Βοηθά πολλούς ανθρώπους να επανασυνδεθούν με ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητάς τους και να θυμηθούν όλα όσα εξακολουθεί να μπορεί να κάνει το σώμα τους.
Ο πόνος δεν σημαίνει απαραίτητα το τέλος
Οι συμμετέχοντες αναγνώρισαν ότι μικροτραυματισμοί, πόνοι και ενοχλήσεις αποτελούν μέρος του παιχνιδιού.
Ωστόσο, για πολλούς αυτό δεν αποτέλεσε λόγο εγκατάλειψης του αθλήματος. Αντίθετα, κάποιοι αντιμετώπιζαν ακόμη και τους τραυματισμούς ως ένα είδος «παρασήμου τιμής», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο 70χρονος Jasper.
Η στάση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τη διαδεδομένη αντίληψη ότι οι μεγαλύτεροι άνθρωποι αποφεύγουν δραστηριότητες που ενέχουν κίνδυνο τραυματισμού.
Οι συμμετέχοντες ανέφεραν εμπειρίες που κυμαίνονταν από μυϊκούς πόνους έως ακόμη και κατάγματα, ωστόσο οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι τα οφέλη υπερέβαιναν κατά πολύ τις δυσκολίες.
Όπως είπε ο 65χρονος Vincent: «Ο πόνος αξίζει μπροστά στην ευχαρίστηση».
Άθλημα που βασίζεται και στη φροντίδα
Παρά τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα του, οι παίκτες τόνισαν ότι στο walking football κυριαρχεί η αλληλοϋποστήριξη.
Αν κάποιος τραυματιστεί, ο αγώνας διακόπτεται ώστε να του παρασχεθεί βοήθεια. Παράλληλα, γίνονται προσαρμογές ώστε να μπορούν να συμμετέχουν άτομα με άνοια ή περιορισμένη κινητικότητα.
Τα παραδείγματα αυτά δείχνουν ότι το walking football δεν αφορά μόνο τη φυσική κατάσταση ή τον ανταγωνισμό. Αφορά εξίσου τη φροντίδα, τη συμπερίληψη και την αναγνώριση των δυσκολιών που μπορεί να συνοδεύουν τη γήρανση.
Συνολικά, οι εμπειρίες των συμμετεχόντων υποδηλώνουν ότι ο αθλητισμός μπορεί να βοηθήσει τους μεγαλύτερους ανθρώπους να αποκτήσουν μια πιο θετική εικόνα για το σώμα τους, αναδεικνύοντας τη δύναμη, τις δεξιότητες και τη ζωτικότητά τους.
Η γήρανση δεν είναι ίδια για όλους
Οι ερευνητές επισημαίνουν, ωστόσο, ότι η εμπειρία της γήρανσης διαφέρει σημαντικά από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Ορισμένοι αντιμετωπίζουν σοβαρούς σωματικούς περιορισμούς που καθιστούν δύσκολη ή αδύνατη την άσκηση, ενώ άλλοι δεν βιώνουν τη γήρανση ως μια θετική περίοδο της ζωής τους.
Σύμφωνα με την κοινωνιολόγο Kass Gibson, η υπερβολική έμφαση στη φυσική άσκηση μπορεί να είναι παραπλανητική όταν αγνοούνται οι κοινωνικοί παράγοντες που επηρεάζουν την υγεία.
Η φτώχεια, οι κοινωνικές ανισότητες και η πρόσβαση στις υπηρεσίες υποστήριξης διαδραματίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο.
Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τη φτώχεια κάνοντας τζόκινγκ, ούτε να θεραπεύσεις την κατάθλιψη κάνοντας κάμψεις».
Παρά τις επισημάνσεις αυτές, για τους ανθρώπους που συμμετείχαν στην έρευνα το walking football σημαίνει πολύ περισσότερα από τη διατήρηση της φυσικής κατάστασης. Αποτελεί έναν διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίζουν τη γήρανση, δίνοντας έμφαση στη χαρά, την κοινωνική σύνδεση, τη συμμετοχή και στις δυνατότητες που εξακολουθούν να υπάρχουν, ανεξάρτητα από την ηλικία.
Πηγή: THE CONVERSATION.COM
