Η ηθοποιός Lupita Nyong’o μοιράστηκε στο Instagram ότι την ίδια χρονιά που κέρδισε Όσκαρ για τον ρόλο της στην ταινία «12 Years a Slave» (2014) διαγνώστηκε επίσης με χρόνια ινομυώματα της μήτρας.
Στην ανάρτησή της στο Instagram, η Nyong'o είπε ότι της αφαιρέθηκαν 30 ινομυώματα, με τους γιατρούς να της επισημαίνουν ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αποτρέψει την επανεμφάνισή τους.
Η ανάρτησή της είναι μέρος μιας εκστρατείας για την ευαισθητοποίηση του κοινού στις ΗΠΑ σχετικά με τα ινομυώματα της μήτρας, την υποστήριξη της χρηματοδότησης της έρευνας και την προώθηση νομοσχεδίων στο Κογκρέσο.
Και ενώ η Nyong'o είναι μια γνωστή προσωπικότητα που αντιμετωπίζει αυτή την συχνά επώδυνη πάθηση, εκατομμύρια άλλες γυναίκες την αντιμετωπίζουν επίσης. Τόσο σιωπηλά όσο και σε ατελείωτες επισκέψεις στο γιατρό.
Αν και τα ινομυώματα είναι αρκετά συνηθισμένα, παραμένουν σχετικά άγνωστα ή παρεξηγημένα για πολλούς. Τα ινομυώματα της μήτρας είναι καλοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται από κύτταρα λείου μυός, γι' αυτό συχνά εντοπίζονται στη μήτρα, είτε στο εσωτερικό της, είτε στα τοιχώματα της, είτε στην επιφάνεια της.
Τα ινομυώματα ποικίλλουν σε σχήμα, μέγεθος και αριθμό. Μερικά αναπτύσσονται αργά για πολλά χρόνια, ενώ άλλα μπορεί να παραμείνουν στο ίδιο μέγεθος για μεγάλο χρονικό διάστημα και στη συνέχεια να αρχίσουν να αναπτύσσονται ραγδαία.
Ποιοι είναι πιο επιρρεπείς στα ινομυώματα;
Τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ εκτιμούν ότι έως και το 70% των λευκών γυναικών και το 80% έως 90% των μαύρων γυναικών θα αναπτύξουν ινομυώματα μέχρι την ηλικία των 50 ετών.
Οποιαδήποτε γυναίκα με μήτρα μπορεί να εμφανίσει ινομυώματα της μήτρας, αλλά επηρεάζουν δυσανάλογα τις μαύρες γυναίκες σε υψηλότερο ποσοστό.
Η ηλικία είναι ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου για τα ινομυώματα, καθώς η συχνότητά τους αυξάνεται με την ηλικία των ασθενών και στη συνέχεια μειώνεται στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση.
Αν και τα ινομυώματα είναι πιο συχνά σε γυναίκες ηλικίας 30 έως 40 ετών και σε μαύρες γυναίκες, πια δεν είναι σπάνια σε ασθενείς όλων των ηλικιών, φυλών και εθνοτήτων.
Υπάρχουν επίσης γενετικοί παράγοντες. Το οικογενειακό ιστορικό ινομυωμάτων συνδέεται με τριπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης ινομυωμάτων σε σύγκριση με τις γυναίκες που δεν έχουν τέτοιο ιστορικό ενώ η παχυσαρκία και η ατοκία (ο ιατρικός όρος για τις γυναίκες που δεν έχουν γεννήσει ποτέ) μπορούν επίσης να είναι παράγοντες.
Ποια είναι τα συμπτώματα;
Μόνο περίπου το ένα τέταρτο των γυναικών που έχουν ινομυώματα της μήτρας παρουσιάζουν συμπτώματα που είναι αρκετά ενοχλητικά ώστε να χρειαστούν τελικά ιατρική παρέμβαση. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα σχετίζονται με την εμμηνόρροια, όπως η βαριά αιμορραγία και ο πυελικός πόνος.
Μια οδηγία των γιατρών για τις γυναίκες ώστε να είναι σε επαγρύπνηση είανι ότι αν η σερβιέτα ή το ταμπόν τους διαποτίζεται συχνότερα από μία έως δύο ώρες, αυτό δικαιολογεί την εξέταση, επισημαίνοντας τον κίνδυνο η μεγάλη αιμορραγία να οδηγήσει σε αναιμία και χαμηλά επίπεδα αιμοσφαιρίων.
Εκτός από τον πόνο κατά την έμμηνο ρύση, τα ινομυώματα μπορούν επίσης να προκαλέσουν πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή και σε τυχαίες στιγμές Μπορεί επίσης να προκαλέσουν πρήξιμο στη μήτρα και στην κοιλιά, με υπερηχογραφική εικόνα πρώτων μηνών εγκυμοσύνης.
Οι ασθενείς μπορεί επίσης να παρουσιάσουν «συμπτώματα όγκου» ― πίεση από τα ινομυώματα αν μεγαλώσουν αρκετά, αίσθημα φουσκώματος, συχνή ούρηση και επείγουσα ανάγκη ούρησης, ακόμη και δυσκοιλιότητα ή άλλα προβλήματα του εντέρου.
Τα ινομυώματα συνδέονται επίσης με επιπλοκές της εγκυμοσύνης, όπως αποβολή και υπογονιμότητα.
Πώς διαγιγνώσκονται τα ινομυώματα;
Η γυναικολογική εξέταση μπορεί να δώσει ενδείξεις καθώς η μήτρα συχνά είναι διογκωμένη. Ο ενδοκολπικός υπέρηχος είναι αυτός που δίνει την εικόνα αν και εξετάσεις όπως, η υστεροσκόπηση, η υστεροσαλπιγγογραφία και η λαπαροσκόπηση μπορούν επίσης να προσφέρουν πληροφορίες.
Ποια είναι η θεραπεία για τα ινομυώματα;
Αν διαγνωστείτε με ινομυώματα της μήτρας, τα επόμενα βήματα εξαρτώνται από τα συμπτώματά σας. Μπορεί να μην χρειαστείτε θεραπεία εάν τα ινομυώματα σας είναι μικρά και δεν προκαλούν συμπτώματα ή εάν πλησιάζετε την εμμηνόπαυση.
Πρέπει ωστόσο να πραγματοποιούνται τακτικές εξετάσεις με επανάληψη του απεικονιστικού ελέγχου κάθε χρόνο, αν δεν προκύπτει κάποιο νέο σύμπτωμα.
Για τις ασθενείς με συμπτώματα, είναι σημαντικό να εξεταστούν τα συμπτώματα που παρουσιάζουν και ποιοι είναι οι στόχοι τους.
Η βαριά αιμορραγία μπορεί συχνά να αντιμετωπιστεί με φάρμακα, όπως ορμονικά αντισυλληπτικά χάπια, αντισυλληπτικά που περιέχουν μόνο προγεστερόνη, άλλα χάπια και ενέσεις.
Αν και αυτές οι μέθοδοι είναι αποτελεσματικές για πολλές ασθενείς, δεν λειτουργούν για άλλες. Με την πάροδο του χρόνου, μπορεί να χρειαστούν άλλες παρεμβάσεις.
Η χειρουργική αφαίρεση των ινομυωμάτων, ενώ ο εμβολισμός των ινομυωμάτων της μήτρας είναι μια λιγότερο επεμβατική διαδικασία που περιλαμβάνει την έγχυση μικροσκοπικών σωματιδίων στα αιμοφόρα αγγεία για να σταματήσει η ροή του αίματος προς τα ινομυώματα και να τα συρρικνώσει.
Ορισμένα ινομυώματα είναι πολύ μικρά για να αφαιρεθούν και, ακόμη και μετά την αφαίρεση ή τη συρρίκνωση των ινομυωμάτων, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να αναπτυχθούν ξανά ή να εμφανιστούν νέα. Επίσης, ορισμένες ασθενείς έχουν τόσα πολλά ινομυώματα που δεν είναι εφικτή η αφαίρεσή τους.
Ως αποτέλεσμα, η μόνη πλήρης θεραπεία είναι η υστερεκτομή.
Γενικά, η επιλογή της κατάλληλης θεραπείας για τις ασθενείς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από ένα συνδυασμό παραγόντων, όπως η ηλικία τους και η επιθυμία τους να διατηρήσουν τη γονιμότητα, καθώς και το μέγεθος και η θέση των ινομυωμάτων.
