Στις 11 Γενάρη του 1922, ο Λέοναρντ Τόμσον έγινε ο πρώτος ασθενής με διαβήτη που έλαβε ινσουλίνη με ενέσιμη μορφή. Είχε φτάσει μία ανάσα από το θάνατο αλλά μετά από αυτήν την παρέμβαση κατάφερε να ζήσει ακόμα 13 χρόνια.
Εκατό χρόνια μετά, οι διαβητικοί μπορούν να ζήσουν μία φυσιολογική ζωή χάρη στην ανακάλυψη της ινσουλίνης και ακολουθώντας ορισμένες οδηγίες για τη διατροφή τους και την άσκησή τους.
«Πρόκειται για μια ανακάλυψη που ανέστησε από βέβαιο θάνατο όλους τους μελλοντικούς ανθρώπους με διαβήτη, χαρίζοντας τους ζωή με ελπίδα. Η συμπλήρωση 100 χρόνων από την ανακάλυψη της ινσουλίνης αποτελεί ένα ορόσημο που πρέπει να το δούμε σαν ευκαιρία και να επισπεύσουμε τις αλλαγές που αποτελούν ζωτική ανάγκη για τα περισσότερα από 537 εκατομμύρια άτομα που ζουν με Διαβήτη αλλά και για τα εκατομμύρια ατόμων που κινδυνεύουν. Όπως σωστά διερωτάται και η Διεθνής Ομοσπονδία Διαβήτη (IDF), αν όχι τώρα, πότε;», ανέφερε χαρακτηριστικά η Αντιπρόεδρος της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ Γκόλφω Γεμιστού, στο πλαίσιο συνέντευξης τύπου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Διαβήτη στις 14 Νοεμβρίου, θυμόμαστε την ιστορία του πρώτου ασθενή με διαβήτη που είδε τη ζωή του να σώζεται από την ινσουλίνη - την ορμόνη της ζωής.
Πριν την ινσουλίνη ο διαβήτης σε καταδίκαζε σε θάνατο
Μέχρι τις αρχές του 1920, πολλοί επιστήμονες υποψιάζονταν ότι ο διαβήτης προκαλούταν από μία δυσλειτουργία στο πεπτικό σύστημα που σχετιζόταν με το παγκρεατικό αδένα. Εκείνη την εποχή, ο μόνος τρόπος για να θεραπεύσεις αυτή τη θανατηφόρα ασθένεια ήταν μέσω μίας δίαιτας χαμηλής σε υδατάνθρακες και ζάχαρη και υψηλή σε λίπη και πρωτεΐνες. Αυτή η δίαιτα επέτρεπε στα άτομα που έχουν διαγνωστεί με διαβήτη να ζήσουν για περίπου ακόμη ένα χρόνο.
Ωστόσο, το καλοκαίρι του 2021 σημειώθηκε αυτό που αποκαλούμε επιστημονική πρόοδος. Στο πανεπιστήμιο του Τορόντο, οι Καναδοί, Frederick Banting και Charles Best, απομόνωσαν επιτυχώς την ινσουλίνη από πειραματόζωα σκυλιά και ανέπτυξαν συμπτώματα διαβήτη σε σκυλιά. Έτσι, ξεκίνησαν πρόγραμμα με ενέσεις ινσουλίνης στα σκυλιά, τα οποίο τελικά επέστρεψαν στην προηγούμενη κατάσταση. Η ανακάλυψή τους ανακοινώθηκε στον κόσμο στις 14 Νοεμβρίου του 1921.
Δύο μήνες αργότερα, οι 2 επιστήμονες ξεκίνησαν τις προετοιμασίες για την θεραπεία ινσουλίνης σε άνθρωπο. Με τη βοήθεια του βιοχημικού, J. B. Collip, εξήγαγαν μία καθαρή φόρμουλα ινσουλίνης από το πάγκρεας των βοοειδών από τα σφαγεία και τη χρησιμοποίησαν για τη θεραπεία του Λέοναρντ Τόμσον. Ο Καναδός έφηβος είδε τη υγεία του να βελτιώνεται δραστικά και αμέσως το Πανεπιστήμιο του Τορόντο έδωσε στις φαρμακευτικές εταιρείες την άδεια παραγωγής ινσουλίνης, χωρίς πνευματικά δικαιώματα.
Μέχρι το 2021, απεριόριστες ποσότητες ινσουλίνης, έχουν παραχθεί πρώτες τις εταιρείες Eli Lilly και Novo Nordisk. Η θεραπεία έγινε γρήγορα ανάρπαστη και απέτρεψε εκατομμύρια χαμένες ζωές τα χρόνια που ακολούθησαν.
Η ινσουλίνη χάρισε 13 χρόνια ζωής στον Λέοναρντ Τόμσον
Ο Λέοναρντ Τόμσον γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1907 και μεγάλωσε με τους γονείς του και την αδερφή του, Βιόλα. Η οικογένεια ήταν φτωχή αλλά οι περιγραφές τον θέλουν ένα χαρούμενο παιδί με σπουδαία προσωπικότητα που αγαπούσε τον αθλητισμού και κυρίως το ποδόσφαιρο.
Ωστόσο, η ζωή του άλλαξε για πάντα το 1919 όταν διαγνώστηκε με σακχαρώδη διαβήτη. Τα συμπτώματα του ήταν το ακαταμάχητο αίσθημα πείνας και η ακόρεστη δίψα. Η πρόγνωση ήταν καταδικαστική. Έντεκα μήνες βασανιστήριο που θα κατέληγαν σε διαβητικό κώμα και θάνατο. Η μόνη θεραπεία ήταν η δίαιτα της πείνας. Οι εκτιμήσεις έδειχναν να επαληθεύονται όταν στις 2 Δεκεμβρίου του 1921 ο Χάρι και η Φλόρενς Τόμσον κουβάλησαν τον φανερά αδυνατισμένο γιο τους στο Γενικό Νοσοκομείο του Τορόντο. Ο Λέοναρντ ζύγιζε μόνο 65 κιλά. Τα μαλλιά του έπεφταν. Ήταν χλωμός, ένα ζωντανός σκελετός έτοιμος να πέσει σε κώμα.
Τότε, ο απεγνωσμένος πατέρας του, ζήτησε ο γιός του να γίνει ο πρώτος που θα λάβει ινσουλίνη, η οποία δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ ξανά σε άνθρωπο. Αφού μία αρχική ακάθαρτη μορφή ινσουλίνης απέτυχε να βελτιώσει την κατάσταση του Λέοναρντ, μία πιο καθαρή μορφή επανέφερε τα επίπεδα γλυκόζης στο σώμα του πίσω στο φυσιολογικό και τα συμπτώματά άρχισαν να εξαφανίζονται.
Σταδιακά δυνάμωνε και κατάφερε να επιστρέψει στο σπίτι του, τον Μάιο. Τον Οκτώβριο του 1922, ο Λέοναρντ άρχισε να λαμβάνει μόνιμα ινσουλίνη. Έτσι, μπόρεσε να ζήσει μία αρκετά κανονική ζωή εργάστηκε ως υπάλληλος σε μια φαρμακευτική εταιρεία.
Ο Λέοναρντ κατάφερε να ζήσει 13 χρόνια μετά τις πρώτες ενέσεις ινσουλίνης που έλαβε. Σε ηλικία 27 ετών, όμως, πέθανε από πνευμονία, που θεωρούταν μία από τις επιπλοκές του διαβήτη.
Χρόνια αργότερα, ο δρ. Μπάντινγκ ρώτησε ένα φίλο της οικογένειας αν το αγόρι πέρα καλά στη ζωή του. «Ναι, είχε τις καλές του στιγμές. Συνήθιζε να μεθάει σχεδόν κάθε εβδομάδα»
«Τότε, είναι χαρούμενος πού πέρασε καλά» απάντησε ο δρ. Μπάντινγκ.
Οι ημερομηνίες σταθμοί μέχρι την παραγωγή της ορμόνης της ζωής
Στις 11 Γενάρη του 1922, ο Λέοναρντ Τόμσον έγινε ο πρώτος ασθενής που έλαβε ινσουλίνη. Έτσι κατάφερε να ζήσει 13 χρόνια παραπάνω όχι από τύχη αλλά επειδή προηγήθηκαν πολλά χρόνια μελέτης. Αυτές ήταν ορισμένες ημερομηνίες σταθμοί που οδήγησαν στη λήψη της θεραπείας από τον 14χρονο τότε νεαρό.
- 1869: Ο Paul Langerhans (1847-1888) περιέγραψε και διαχώρισε εννέα διαφορετικούς τύπους κυττάρων στο πάγκρεας. Ο Langerhans, όµως, δεν αναγνώρισε την φυσιολογική λειτουργία των νησιδίων
- 1909: Ο Jean de Meyer έδωσε το όνομα ινσουλίνη στην υποθετική ορμόνη που παραγόταν από το πάγκρεας. Ο Jean De Mayer επινόησε τον όρο "ινσουλίνη" - προερχόμενος από τη λατινική λέξη "insula", που σημαίνει "νησί" - αναφερόμενος στην πεπτιδική ορμόνη που εκκρίνεται από τα νησίδια παγκρεατικών κυττάρων του Langerhans.
- 1920: Ο γενικός χειρουργός Frederick Banting συνέδεσε τα κομμάτια του παζλ. Αφού διάβασε μία δημοσίευση για τη σχέση μεταξύ των νησιδίων του Langerhans και του διαβήτη συνειδητοποίησε ότι κλειδί για τη θεραπεία του διαβήτη μπορεί να είναι η απόσταξη ινσουλίνης από παγκρεατικά κυτταρικά νησίδια, γράφοντας "Προσπαθήστε να απομονώσετε την εσωτερική έκκριση των διατηρημένων νησιδίων για την μείωση της γλυκοζουρίας."
- Μέσα 1921: Στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, ο επικεφαλής του τμήματος φυσιολογίας, καθηγητής John James Rickard Macleod παραχώρησε στον Banting και τον βοηθό του Charles Best χώρο για τη διενέργεια μιας σειράς πειραμάτων για τη βελτίωση των μεθόδων της εξαγωγής ινσουλίνης από πάγκρεας αγελάδας και χοίρου ως δυνητική θεραπεία του διαβήτη σε ανθρώπους.
- Τέλη 1921: Αργότερα, καθώς η διαδικασία κάθαρσης της ινσουλίνης συνεχίστηκε, οι Banting και Best διεξάγουν τις πρώτες επιτυχημένες δοκιμές σε ανθρώπους.
- 11 Γενάρη 1922: Πραγματοποιήθηκε η πρώτη και επιτυχής χορήγηση ινσουλίνης στον 14χρονο Leonard Thompson. Το καθαρό παγκρεατικό εκχύλισµα ελήφθη από βόειο πάγκρεας.
