Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι που ζουν με διαβήτη τύπου 2 (T2D) πεθαίνουν πρόωρα κάθε χρόνο, λόγω δυνητικά αποτρέψιμων επιπλοκών της κατάστασής τους, σύμφωνα με την IDF Europe.
Αυτό ισοδυναμεί με τρία τζάμπο τζετ που συντρίβονται κάθε μέρα, χωρίς να αφήνουν επιζώντες – μια καταστροφή που κανείς δεν θα δεχόταν ποτέ. Και όμως, όταν πρόκειται για τον πρόωρο θάνατο ενός εκατομμυρίου ανθρώπων που ζουν με T2D, δεν υπάρχει διεθνής κατακραυγή και καμία αίσθηση επείγουσας ανάγκης για δράση. Μπορούμε να συνεχίσουμε να το παραβλέπουμε αυτό;
Πως μπορεί να προληφθεί ο Διαβήτης Τύπου 2
Γνωρίζουμε ότι αυτή η καταστροφή μπορεί να αποφευχθεί και ότι οι επιπλοκές που αλλάζουν τη ζωή μπορούν να καθυστερήσουν ή να προληφθούν με τον εντοπισμό, τη διάγνωση και τη θεραπεία των ανθρώπων έγκαιρα. Γιατί δεν ενεργούμε;
Τα στοιχεία δείχνουν ότι η υψηλή γλυκόζη στο αίμα μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη βλάβη σχεδόν σε όλα τα όργανα , συμπεριλαμβανομένης της καρδιάς, των νεφρών, του εγκεφάλου, των ματιών και των νεύρων.
Επίσης, η επίτευξη αυστηρής διαχείρισης της γλυκόζης του αίματος, καθώς και της αρτηριακής πίεσης, της χοληστερόλης και του σωματικού βάρους μέσα στα πρώτα πέντε χρόνια της πάθησης μπορεί να δημιουργήσει ένα κληρονομικό αποτέλεσμα, με μακροπρόθεσμα οφέλη και σημαντική μείωση του κινδύνου ανάπτυξης ζωής.
Παρόλα αυτά, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με την πάθηση και πεθαίνουν πρόωρα συνεχίζει να αυξάνεται.
Γιατί δεν γίνονται πράξη τα στοιχεία;
Σήμερα, ένας στους τρεις ενήλικες που ζει με διαβήτη δεν διαγιγνώσκεται.
Τα περισσότερα ΑμεΑ δεν επιτυγχάνουν τους στόχους τους και δεν λαμβάνουν την υποστήριξη που χρειάζονται. Συχνά δεν είναι εξοπλισμένοι για τη βέλτιστη διαχείριση της κατάστασής τους με τρόπο που να ταιριάζει στην καθημερινή τους ζωή και το περιβάλλον διαβίωσής τους και τους ζητείται να βασίζονται αποκλειστικά στον εαυτό τους και να αναλαμβάνουν προσωπική ευθύνη για να προσαρμόσουν ριζικά τον τρόπο ζωής τους.
Αυτό που χρειάζεται είναι τα ΑμεΑ να έχουν πρόσβαση στη σωστή θεραπεία την κατάλληλη στιγμή. Η θεραπεία τους πρέπει να εξατομικεύεται και να επανεκτιμάται τακτικά. Εάν αποδειχθεί αναποτελεσματικό, πρέπει να προσαρμοστεί χωρίς καθυστέρηση, πριν εμφανιστούν επιπλοκές και γίνουν μη αναστρέψιμες.
Τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης είναι προσανατολισμένα στη θεραπεία ασθενειών παρά στην πρόληψη τους. Το βάρος της αναμονής για την αποτυχία επίτευξης των στόχων πριν από την προσαρμογή της θεραπείας επιβαρύνει όχι μόνο όσους ζουν με την πάθηση και αντιμετωπίζουν απώλεια ποιότητας ζωής και πρόωρο θάνατο, αλλά και τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης και την κοινωνία μας.
Το 2021, το κόστος της θεραπείας του διαβήτη στην Ευρώπη ανήλθε σε 176 δισεκατομμύρια ευρώ, το 75% των οποίων σχετίζεται με τη θεραπεία επιπλοκών που μπορούν να προληφθούν. Αυτό μας λέει ότι δεν αξιοποιούμε αποτελεσματικά τους πόρους. Αντιδρούμε στα συμπτώματα και τις αλλαγές στη ζωή συνέπειες των επιπλοκών που σχετίζονται με τον διαβήτη όταν αυτά είναι ήδη σε εξέλιξη και δεν μπορούν πλέον να αντιστραφούν, αντί να ενεργούμε προληπτικά παρέχοντας σε αυτούς που κινδυνεύουν τα κατάλληλα εργαλεία για την επίτευξη της βέλτιστης διαχείρισης του διαβήτη.
Η βελτίωση της φροντίδας του διαβήτη και η υποστήριξη των ΑμεΑ για την επίτευξη βέλτιστων αποτελεσμάτων υγείας απαιτεί δράση σε διάφορους τομείς.
Πως θα επιτευχθεί η έγκυρη διάγνωση και θεραπεία των ΑμεΑ
Τα ΑμεΑ πρέπει να τοποθετούνται στο επίκεντρο της φροντίδας τους. Οι επαγγελματίες υγείας πρέπει να ακούν ενεργά τις ανάγκες και τις προοπτικές τους και να λαμβάνουν υπόψη τις μοναδικές τους συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών και του περιβάλλοντος διαβίωσης/εργασίας. Αυτό είναι κρίσιμο για να κατανοήσουμε πώς η διαχείριση και η θεραπεία του διαβήτη μπορούν να ενσωματωθούν καλύτερα στην καθημερινή τους ζωή. Μερικά ΑμεΑ θα ζήσουν με τις συνθήκες για 30+ χρόνια.
Εάν η θεραπεία δεν είναι εξατομικευμένη, πολύ πιθανόν να αποτύχει.
«Η έλλειψη πρόσβασης πρέπει να αντιμετωπιστεί», όπως αναφέρει η IDF Europe. Η πρόσβαση στη φροντίδα του διαβήτη και σε σημαντικές καινοτομίες, συμπεριλαμβανομένων φαρμάκων και τεχνολογιών που τροποποιούν τις ασθένειες, όπως οι συνεχείς μετρητές γλυκόζης (CGM) δεν είναι πάντα προσβάσιμες σε όλα τα ΑμεΑ εντός και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, λόγω ποικίλων παραγόντων που εμποδίζουν τη βέλτιστη διαχείριση του διαβήτη.
Η ενδυνάμωση των ΑμεΑ είναι επίσης απαραίτητη και απαιτεί τον εξοπλισμό τους με τα απαραίτητα εργαλεία και γνώσεις για την αποτελεσματική διαχείριση της κατάστασής τους. Είναι σημαντικό να παρέχεται εκπαίδευση για τη διαχείριση του διαβήτη και να διασφαλίζεται ότι οι πληροφορίες σχετικά με τους σχετικούς κινδύνους είναι άμεσα διαθέσιμες σε όλα τα ΑμεΑ ως αναπόσπαστο μέρος του ταξιδιού φροντίδας τους. Η πρόσβαση σε ομάδες υποστήριξης ομοτίμων διαδραματίζει επίσης καθοριστικό ρόλο. Τα ΑμεΑ αισθάνονται συχνά απομονωμένα και οι ομάδες υποστήριξης συνομηλίκων μπορούν να ανακουφίσουν το ψυχικό φορτίο παρέχοντας μια πλατφόρμα για να μοιραστούν τα άτομα τις εμπειρίες τους, παρέχοντας παράλληλα χρήσιμες συμβουλές.
Για να μειώσουμε την επιβάρυνση του T2D στα άτομα, στα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης και στην κοινωνία, πρέπει να αναθεωρήσουμε τα υπάρχοντα μοντέλα περίθαλψης και να υιοθετήσουμε μια ολιστική προσέγγιση στο T2D που να ενσωματώνει όλες τις διαθέσιμες στρατηγικές σήμερα για την παροχή της καλύτερης ποιότητας φροντίδας στα ΑμεΑ.
Η ενίσχυση της πρωτοβάθμιας περίθαλψης είναι υψίστης σημασίας σε αυτή την προσπάθεια, καθώς η πλειονότητα της T2D φροντίδας παρέχεται σε αυτό το επίπεδο. Οι επαγγελματίες της πρωτοβάθμιας περίθαλψης διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στον εντοπισμό των ατόμων που κινδυνεύουν να αναπτύξουν T2D, στην έγκαιρη ανίχνευση, στη διάγνωση καθώς και στη θεραπεία τους.
Είναι σε καλύτερη θέση για τη διαχείριση πρώιμων τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου όπως η γλυκόζη του αίματος, η αρτηριακή πίεση, η χοληστερόλη και το βάρος.
Ο ρόλος τους είναι κρίσιμος για την πρόληψη και την καθυστέρηση των επιπλοκών. Ωστόσο, είναι εξίσου σημαντικό να διασφαλιστεί ότι η πρωτοβάθμια περίθαλψη ενσωματώνεται αποτελεσματικά με άλλα επίπεδα περίθαλψης. Οι πολυεπιστημονικές ομάδες και η συνεργασία μεταξύ παρόχων πρωτοβάθμιας περίθαλψης, ειδικών και άλλων ιατρών είναι απαραίτητες για την παροχή ολοκληρωμένης και συντονισμένης φροντίδας από την πρόληψη έως τις έγκαιρες παρεμβάσεις και τη διαχείριση των επιπλοκών και τη μείωση του φόρτου της νόσου.
Συμπερασματικά, χρειαζόμαστε άμεση, συντονισμένη και ριζική αλλαγή για τον επανασχεδιασμό των συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης, την ενσωμάτωση των στοιχείων στην πράξη και την άρση των φραγμών που εμποδίζουν την αποτελεσματική πρόληψη και διαχείριση του T2D και που οδηγούν σε απαράδεκτο αριθμό ατόμων που αντιμετωπίζουν απώλεια ποιότητας ζωής και πρόωρο θάνατο.
Αυτές οι στρατηγικές αντιμετωπίζονται στην τελευταία δημοσίευση της IDF Europe «Διαβήτης τύπου 2: μια καταστροφή που μπορεί να αποφευχθεί;», που κυκλοφόρησε στις αρχές Ιουνίου, η οποία απαιτεί την άμεση και συντονισμένη υιοθέτηση των πιο πρόσφατων τεκμηριωμένων συστάσεων για τη διαχείριση του T2D σε όλη την Ευρώπη.
Απόδοση από: euractiv.com
