Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων – Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ.) με ανακοίνωσή της καταγγέλλει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις νέες προβλέψεις του ΕΚΠΥ που περιλαμβάνονται στο πρόσφατο ΦΕΚ Β’5395/09-10-2025 και αφορούν στο αναλώσιμο διαβητολογικό υλικό (ταινίες μέτρησης γλυκόζης, συστήματα αντλίας ινσουλίνης, συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης).

Ειδικότερα στην ανακοίνωσή της η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ αναφέρει αρχικά τα εξής: «Οι ρυθμίσεις αυτές, οι οποίες εισάγονται χωρίς ουσιαστικό διάλογο με την Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. και τους κλινικούς ιατρούς, αποδεικνύουν την πλήρη αδιαφορία του Υπουργείου Υγείας και του ΕΟΠΥΥ για την ασφάλεια της ζωής των πασχόντων. Η Διοίκηση επιλέγει την προχειρότητα έναντι της κλινικής ασφάλειας των ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη, θέτοντας την Υγεία τους στο «κόκκινο»».

Η αλήθεια για τις ταινίες μέτρησης γλυκόζης

Στη συνέχεια η ομοσπονδία διερωτάται αν η «κατάργηση των ταινιών μέτρησης γλυκόζης αποτελούν κλινικό σφάλμα ή δημοσιονομική εξοικονόμηση».

Συγκεκριμένα η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ αναφέρει πως «η διακοπή της αποζημίωσηςτου ενός κουτιού ταινιών μέτρησης γλυκόζης ανά μήνα στα άτομα που χρησιμοποιούν συστήματα Συνεχούς Καταγραφής Γλυκόζης (CGM), όπως ορίζεται στο πρόσφατο ΦΕΚ, αποτελεί κλινικό σφάλμα και πράξη πλήρους ανευθυνότητας και βαρβαρότητας.

Τόσο ο ΕΟΠΥΥ όσο και το Υπουργείο Υγείας ηθελημένα ή μη, αγνοούν ακόμη και το φύλλο οδηγιών των προϊόντων. Κανένα σύστημα CGM δεν είναι τέλειο. Οι ταινίες μέτρησης (τρυπήματος) είναι απαραίτητες για την κλινική επαλήθευση των ενδείξεων των αισθητήρων (CGM) σε κρίσιμες στιγμές, διασφαλίζοντας την ακρίβεια της δόσης ινσουλίνης και αποτρέποντας σοβαρές επιπλοκές, όπως επεισόδια υπογλυκαιμίας, υπεργλυκαιμίας.

Η συνεχής, αλλά και ακριβής μέτρηση του σακχάρου είναι η απόλυτη βάση της καθημερινής επιβίωσης των πασχόντων.

Ο ΕΟΠΥΥ, ενώ εντάσσει τη νέα τεχνολογία, αφαιρεί το βασικό εργαλείο ασφαλείας, αναγκάζοντας τους πάσχοντες από Σακχαρώδη Διαβήτη είτε σε μη ασφαλή αυτορρύθμιση είτε σε ιδιωτική αγορά των απαραίτητων για τη σωστή ρύθμιση του Διαβήτη τους υλικών».

Επιπλέον, η ομοσπονδία στην ανακοίνωση της εκφράζει «την έντονη υποψία ότι τα χρήματα που αφαιρέθηκαν για τη διάθεση τωνταινιών μέτρησης μεταφέρθηκαν σε άλλους τομείς, αποδεικνύοντας ότι το κράτος επιλέγει τη δημοσιονομική "εξοικονόμηση" εις βάρος της ασφάλειας των χρονίως πασχόντων. Συγκεκριμένα, η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ συσχετίζει το κλινικό σφάλμα των ταινιών με τη προσθήκη της πάγιας αμοιβής των €3 που θα λαμβάνει η φαρμακαποθήκη για την υπηρεσία παράδοσης των Φαρμάκων Υψηλού Κόστους (Φ.Υ.Κ.) γιατον ασθενή στο ιδιωτικό φαρμακείο και όχι κατ’ οίκον, με την οποία θα επιβαρυνθεί ο προϋπολογισμός τουΕΟΠΥΥ. Η ρύθμιση αυτή εντάσσεται στο Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Υγείας, με τίτλο: «Ρυθμίσεις για την Ενίσχυση της Δημόσιας Υγείας και την αναβάθμιση των Υπηρεσιών Υγείας», που πρόκειται να τεθεί σε Δημόσια Διαβούλευση και για το οποίο η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ θα ζητήσει αίτημα ακρόασης στη Βουλή».

«Πόσο κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή;»

Η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ καλεί το Υπουργείο Υγείας να απαντήσει στο ερώτημα πόσο κοστολογεί την ανθρώπινη ζωή.

«Η απόφαση για την κατάργηση της αποζημίωσης των ταινιών μέτρησης για τα άτομα που κάνουν χρήση νέων τεχνολογιών, δεν συνιστά έναν απλό οικονομικό εξορθολογισμό ούτε κλινικό σφάλμα. Είναι εγκληματική απόφαση που υπονομεύει τη θεμελιώδη αρχή της διαχείρισης του Διαβήτη, μετατρέποντάς τον σε «ωρολογιακή βόμβα» επιπλοκών.

Δηλώνουμε ξεκάθαρα: Η πλήρης, άμεση και άνευ όρων αποζημίωση των ταινιών μέτρησης για όλους τους πάσχοντες ανεξαιρέτως, αποτελεί ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ για την Ομοσπονδία μας και η αντίστασή μας θα είναι σφοδρή», αναφέρει χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή της η ομοσπονδία.

«Γραφειοκρατικό δόγμα»

Η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ θέτει και το ζήτημα αν ο καθορισμός της διάρκειας ζωής των αντλιών ινσουλίνης στα 5 έτη (60 μήνες) αποτελεί ένα γραφειοκρατικό δόγμα. «Παρά τον πρόσφατο διάλογο που είχε η Ομοσπονδία με τη Διεύθυνση του Στρατηγικού Σχεδιασμού του ΕΟΠΥΥ σχετικά με τις συμβατικές αντλίες ινσουλίνης και τη δέσμευση για εξέταση μιας πιο ευέλικτης πολιτικής αποζημίωσης και χρήσης των εν λόγω συσκευών από τους ασφαλισμένους… Παρά την κοινή παραδοχή των παραμέτρων που πρέπει να ληφθούν υπόψη, όπως είναι οι τεχνολογικές εξελίξεις , η συναισθηματική ανάγκη ή βούληση των ανήλικων και ενήλικων ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη, η αναβάθμιση των συσκευών καθώς και οι πιθανές βλάβες, αδυναμία αντικαταστάσεων, δεν υπάρχει καμία απολύτως ρύθμιση στο πρόσφατο ΦΕΚ για ευέλικτη και μικρότερης χρονικής διάρκειαςαντικατάσταση της αντλίας πριν τη συμπλήρωση της πενταετίας. Αντιθέτως, παρατηρείται ένας άνευ προηγουμένου δογματισμός ο οποίος οδηγεί και σε υπερ αποζημίωση των αντλιών αυτών.
Η νέα αποζημίωση που αποτυπώνεται στο ΦΕΚ δημιουργεί μια μαύρη τρύπα στα οικονομικά: Η Ανώτατη Μηνιαία Δαπάνη (467 €/μήνα) που ορίζεται για τα αναλώσιμα και τη συσκευή της αντλίαςοδηγεί σχεδόν σε διπλασιασμό της αξίας αποζημίωσης της συμβατικής αντλίας ινσουλίνης στο βάθος της πενταετίας και αντί για 4.200€ που αποζημιώνεται έως τώρα, φτάνει ξαφνικά στα 7.920€» επισημαίνει η ομοσπονδία και στη συνέχεια θέτει επί τάπητος τις απαιτήσεις της.

Συγκεκριμένα, η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ απαιτεί τα εξής:

• Άμεση Ανατροπή του παραρτήματος Διαβητολογικού Υλικού του ΦΕΚ
• Ουσιαστική συμμετοχή της Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. στη διαμόρφωση των παραρτημάτων του ΕΚΠΥ που αφορούν τα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη
• Πλήρη Επαναφορά και Άμεση επιστροφή στην αποζημίωση των ταινιών μέτρησης γλυκόζης αίματος για όλους τους πάσχοντες από Σακχαρώδη Διαβήτη, ως βασικό κλινικό μέτρο.
• Άμεση ένταξη στην αποζημίωση των Συστημάτων Συνεχούς Καταγραφής Γλυκόζης (CGM) για τα ινσουλινοθεραπευόμενα άτομα με Διαβήτη τύπου 2, τηρώντας τις υπουργικές δεσμεύσεις
• Άμεση Αναθεώρηση της Ανώτατης Μηνιαίας Δαπάνης και επανεξέταση της πάγιας πενταετούς αποζημίωσης των συμβατικών αντλιών ινσουλίνης»

Καταλήγονας η ομοσπονδία καλεί τη Διοικήτρια του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. Θεανώ Καρποδίνη «να ανακαλέσει άμεσα τις επικίνδυνες αυτές αποφάσεις και να σταματήσει την απαράδεκτη υποβάθμιση της περίθαλψης των ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη. Η ποιότητα ζωής και η ασφάλεια πασχόντων είναι αδιαπραγμάτευτες. Η Υγεία είναι δικαίωμα όλων Είναι ζήτημα Ζωής και Αξιοπρέπειας και δεν πρέπει να υπονομεύεται ούτε να επαφίεται στην άγνοια των κλινικών αναγκών ή σε οικονομικά καθοδηγούμενες αποφάσεις».