Οι ορμονικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης μπορούν να προκαλέσουν ακόμα και αυτοκτονικές σκέψεις.
Αυτό προκύπτει από μελέτη, στην οποία συμμετείχαν 42 γυναίκες που είχαν αυτοκτονικές σκέψεις και συμπεριφορές κατά τη διάρκεια της περιεμμηνόπαυσης ή της εμμηνόπαυσης και η οποία αποκαλύπτει ένα ανησυχητικό μοτίβο, όπως επισημαίνει στο σχετικό άρθρο της στο The Conversation, η , καθηγήτρια πρόληψης της Αυτοκτονίας και των Αυτοτραυματισμών στο Liverpool John Moores University.
Όπως εξηγεί,στις γυναίκες που βρίσκονται σε κρίση συνταγογραφούνται αντικαταθλιπτικά αντί για ορμονική θεραπεία υποκατάστασης (HRT), παρά τις σαφείς κατευθυντήριες γραμμές για την εμμηνόπαυση που αναφέρουν ότι τα αντικαταθλιπτικά δεν πρέπει να αποτελούν την πρώτη επιλογή θεραπείας για την κακή διάθεση που σχετίζεται με την εμμηνόπαυση.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, τα ποσοστά αυτοκτονίας έχουν αυξηθεί μεταξύ των γυναικών 40-50 ετών – ακριβώς στην ηλικία που οι περισσότερες βιώνουν τη μετάβαση στην εμμηνόπαυση. Ωστόσο, ο ρόλος των ορμονικών αλλαγών σε αυτή την κρίση ψυχικής υγείας έχει σε μεγάλο βαθμό αγνοηθεί.
Οι γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη περιέγραψαν συναισθήματα βαθιάς απελπισίας και παγίδευσης. Μία συμμετέχουσα είπε: «Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Ποιος είναι ο σκοπός, ποια είναι η λειτουργία μου; Δεν έχω τίποτα να δώσω, τίποτα να προσφέρω. Γιατί είμαι ακόμα εδώ;»
Η περιεμμηνοπαυσιακή κατάθλιψη που περιέγραψαν ξεπερνούσε τη συνηθισμένη κατάθλιψη, περιλαμβάνοντας συντριπτική κόπωση, αίσθημα αναξιότητας και την αίσθηση ότι αποτελούν βάρος για τους αγαπημένους τους. Πολλές αμφισβήτησαν αν η ζωή τους είχε ακόμα κάποια αξία ή σκοπό.
Ένα τυφλό σημείο στην υγειονομική περίθαλψη
Η έρευνα αποκάλυψε ανησυχητικά κενά στις ιατρικές γνώσεις και την περίθαλψη. Οι γυναίκες ανέφεραν μεγάλες καθυστερήσεις στη λήψη της κατάλληλης ορμονικής θεραπείας υποκατάστασης (HRT) και συχνές λανθασμένες διαγνώσεις. Πολλές δήλωσαν ότι οι οικογενειακοί τους γιατροί δεν είχαν βασικές γνώσεις για τον τρόπο με τον οποίο οι ορμόνες επηρεάζουν την ψυχική υγεία.
«Δεν είχε καμία γνώση για τις ορμόνες», είπε μια γυναίκα για τον οικογενειακό της γιατρό. «Έκανεό,τι μπορούσε με τις γνώσεις που είχε αλλά δεν ήξερε τίποτα για το θέμα αυτό. Δεν είναι στο πλαίσιο των αξιολογήσεών τους να ρωτούν για τον εμμηνορροϊκό κύκλο των γυναικών».
Ακόμη και όταν οι γυναίκες ζητούσαν ρητά ορμονική θεραπεία, σε ορισμένες περιπτώσεις η αίτησή τους απορρίφθηκε λόγω της αυστηρής ερμηνείας των κλινικών κατευθυντήριων γραμμών. Έρευνες δείχνουν ότι τα αντικαταθλιπτικά συνταγογραφούνται δυσανάλογα σε γυναίκες – ένα μοτίβο που, σε ορισμένες περιπτώσεις που αναφέρονται στη μελέτη, επιδείνωσε τα συμπτώματα αντί να τα ανακουφίσει.
Η ορμονική αναστάτωση της εμμηνόπαυσης δεν συμβαίνει μεμονωμένα. Στη μέση ηλικία, οι γυναίκες συχνά προσπαθούν να συνδυάσουν τις ευθύνες της φροντίδας, τις πιέσεις της καριέρας και τις οικιακές υποχρεώσεις. Αυτές είναι πιέσεις που προστίθενται στις βιολογικές αλλαγές που βιώνουν, δημιουργώντας ένα έντονο μείγμα σωματικής και συναισθηματικής πίεσης.
Είναι πλέον ευρέως αναγνωρισμένο ότι οι γυναίκες χάνουν τις δουλειές τους, τις σχέσεις τους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την ικανότητά τους να λαμβάνουν αποφάσεις λόγω των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης. Οι διακυμάνσεις της διάθεσης, το άγχος, η νοητική θολούρα, οι εξάψεις και τα συναισθήματα βαθιάς θλίψης μπορούν να είναι εξουθενωτικά. Ωστόσο, για πολλούς, αυτά τα συμπτώματα αγνοούνται ή παρερμηνεύονται.
Αυτή η άγνοια έχει βαθιές ιστορικές ρίζες, όπως επισημαίνει η Saini.
"Η ξεπερασμένη διάγνωση της γυναικείας «υστερίας» – μια μισογυνιστική ετικέτα που χρησιμοποιείται για να παθολογοποιήσει τα συναισθήματα των γυναικών – κάποτε δικαιολογούσε θεραπείες τόσο ακραίες όσο ο εγκλεισμός σε άσυλο και τα ηλεκτροσοκ. Η λέξη μπορεί να έχει εξαφανιστεί, αλλά η κληρονομιά της παραμένει στον τρόπο με τον οποίο η ορμονική ταλαιπωρία των γυναικών εξακολουθεί να ελαχιστοποιείται ως υπερβολή ή υπερβολική αντίδραση."
Υπάρχουν σημάδια αλλαγής. Ωστόσο, ο κίνδυνος αυτοκτονίας για τις γυναίκες μέσης ηλικίας δεν έχει επισημανθεί επαρκώς στις οδηγίες για την εμμηνόπαυση – ένα κενό που πρέπει να αντιμετωπιστεί επειγόντως.
Πολλές γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη ανέφεραν δραματική βελτίωση της ψυχικής τους ευεξίας και μείωση των αυτοκτονικών σκέψεων μετά από την έγκαιρη χορήγηση ορμονικής θεραπείας υποκατάστασης και την υποστήριξη από επαγγελματίες υγείας που τις άκουσαν πραγματικά. Ορισμένες περιέγραψαν τη ζωή τους ως ανεκτή και πάλι μετά από χρόνια ταλαιπωρίας.
Δεν θα επωφεληθούν όλες οι γυναίκες από την ορμονική θεραπεία υποκατάστασης, αλλά όλες αξίζουν να ελέγχουν τα επίπεδα των ορμονών τους και να τους προσφέρεται θεραπεία όταν είναι απαραίτητο.
'Η σιωπή γύρω από την ψυχική υγεία κατά την εμμηνόπαυση έχει διαρκέσει πάρα πολύ. Είναι καιρός οι υπηρεσίες υγείας να αναγνωρίσουν αυτή την κρίση για αυτό που είναι: ζήτημα ζωής και θανάτου.", καταλήγει η ειδικός.
