Το PFIC είναι μια σπάνια, απειλητική για τη ζωή ηπατική νόσο. Οι ασθενείς έχουν ηπατικά κύτταρα που είναι λιγότερο ικανά να εκκρίνουν χολή (ένα υγρό που παράγεται στο ήπαρ και βοηθά στη διάσπαση των λιπών). Η συσσώρευση χολής στα ηπατικά κύτταρα προκαλεί ηπατική νόσο. Τα συμπτώματα συνήθως αναπτύσσονται κατά την παιδική ηλικία, συνήθως τους πρώτους μήνες της ζωής. Περίπου μόνο τα μισά από τα παιδιά που προσβάλλονται από την ασθένεια επιβιώνουν πέρα από την ηλικία των 10 ετών.
Σοβαρός κνησμός (κνησμός) είναι συχνός σε παιδιά που έχουν διαγνωστεί με PFIC. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μερικές φορές σοβαρούς τραυματισμούς από ξύσιμο, απώλεια ύπνου, ευερεθιστότητα και κακή προσοχή.
Υπάρχει μεγάλη ανεκπλήρωτη ανάγκη για αυτούς τους ασθενείς των οποίων οι επιλογές θεραπείας περιορίζονται στη χειρουργική επέμβαση και σε συμπτωματικές ιατρικές θεραπείες εκτός σήμανσης. Εάν δεν αντιμετωπιστούν, πολλοί ασθενείς με PFIC προχωρούν σε ηπατική νόσο τελικού σταδίου και απαιτούν μεταμόσχευση ήπατος.
Η δραστική ουσία, odevixibat είναι ένας αναστρέψιμος, ισχυρός, εκλεκτικός αναστολέας του μεταφορέα του ειλεϊκού χολικού οξέος (IBAT) που δρα τοπικά στον απομακρυσμένο ειλεό (τελευταίο μέρος του λεπτού εντέρου), μειώνοντας την επαναπρόσληψη χολικών οξέων και αυξάνοντας την κάθαρση. χολικών οξέων μέσω του παχέος εντέρου.
Τα αποτελέσματα των κλινικών δοκιμών
Η κύρια μελέτη στην οποία βασίζεται η σύσταση της επιτροπής για τα ανθρώπινα φάρμακα του EMA (CHMP) ήταν μια διπλή-τυφλή, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη φάσης 3, η οποία διερεύνησε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της θεραπείας σε παιδιά με PFIC. Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική μείωση των χολικών οξέων στον ορό συνοδευόμενη από σημαντική μείωση του κνησμού σε ασθενείς που έλαβαν odevixibat. Αυτά τα αποτελέσματα διατηρήθηκαν σε μια συνεχιζόμενη, μακροπρόθεσμη ανοιχτή μελέτη παρακολούθησης. Οι ηπατικές παράμετροι και οι βαθμολογίες της ίνωσης βελτιώθηκαν ή ήταν σταθερές για τη διάρκεια της μελέτης (έως 72 εβδομάδες). Ωστόσο, απαιτούνται περισσότερα δεδομένα για να προσδιοριστεί εάν η odevixibat μπορεί να καθυστερήσει την εξέλιξη της νόσου και την ανάγκη για μεταμόσχευση ήπατος. Ως εκ τούτου, η CHMP ζήτησε μια μελέτη αποτελεσματικότητας βάσει μητρώου ως συνέχεια.
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι διάρροια, κοιλιακός πόνος, αιμορραγική διάρροια, μαλακά κόπρανα και ηπατομεγαλία (διευρυμένο ήπαρ).
Δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές διαφορές στο προφίλ φαρμακοκινητικής, ασφάλειας και ανεκτικότητας της odevixibat με βάση την ηλικία, το φύλο ή τη φυλή.
