Ένα μάνγκο, παρά την υψηλή του περιεκτικότητα σε σάκχαρα, τελικά ίσως αποτελεί ιδανικότερο σνακ από μια γκρανόλα, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που εξέτασε πώς επηρεάζει το συγκεκριμένο φρούτο τον κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2.

Οι συγγραφείς της μελέτης, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Foods, σημειώνουν μεταξύ άλλων ότι η συσχέτιση “δικαιώνει” το δημοφιλές φρούτο καθώς αναδεικνύει μια σειρά από αντισταθμιστικά, διατροφικά οφέλη, όπως η ποσότητα φυτικών ινών που περιέχει, οι βιταμίνες και τα υπόλοιπα μικροθρεπτικά συστατικά του.

Η μελέτη

Η έρευνα διεξήχθη στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και χρηματοδοτήθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Μάνγκο. Οι μελετητές εξέτασαν 24 συμμετέχοντες ηλικίας 50 έως 70 ετών, οι οποίοι δεν έπασχαν από διαβήτη και για τις ανάγκες της μελέτης χωρίστηκαν σε δύο ομάδες.

Τα άτομα της μίας ομάδας κατανάλωναν κάθε μέρα ένα φρέσκο μάνγκο με περίπου 32 γραμμάρια (g) ζάχαρης, ενώ οι υπόλοιποι συμμετέχοντες μια παρόμοιων θερμίδων μπάρα γκρανόλας, με χαμηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη, μόλις 11 γραμμάρια.

Η δοκιμή διήρκεσε 24 εβδομάδες, και σε αυτό το διάστημα οι ερευνητές παρακολουθούσαν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα των συμμετεχόντων, τον δείκτη ευαισθησίας στην ινσουλίνη και το ποσοστό σωματικού λίπους, τρεις δείκτες δηλαδή που αποτελούν βασικούς παράγοντες κινδύνου για ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2.

Αυτό που διαπιστώθηκε ήταν ότι τα μέλη της ομάδας που κατανάλωναν καθημερινά μάνγκο, τελικά είχαν βελτιωμένο έλεγχο γλυκόζης αίματος, ενισχυμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη και μικρότερο ποσοστό σωματικού λίπους.

Γιατί τα φρέσκα φρούτα υπερέχουν στις δοκιμές

«Αυτή η μελέτη αναδεικνύει μια ενδιαφέρουσα αντίθεση σχετικά με τις πιθανές επιπτώσεις των φυσικών σακχάρων, όπως αυτά που βρίσκονται στα φρούτα, σε σύγκριση με τα σάκχαρα που οφείλονται σε προϊόντα με προστιθέμενη ζάχαρη», εξηγεί ο Jason Ng, MD, ενδοκρινολόγος και διδάσκων στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ.

Τόσο ο ίδιος όσο και η Şebnem Ünlüişler, MSc, γενετική μηχανικός και επικεφαλής μακροζωίας στο Ινστιτούτο Αναγέννησης του Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμφωνούν ότι παρά την υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη, ένα φρούτο όπως το μάνγκο μπορεί τελικά να αποτελεί υγιεινή διατροφική επιλογή, υπό κάποιες προυποθέσεις ωστόσο.

«Τα ολόκληρα φρούτα -συμπεριλαμβανομένου του μάνγκο- είναι γενικά ασφαλή και συχνά ωφέλιμα ως μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής για την πρόληψη του διαβήτη τύπου 2 ακόμα και για όσους έχουν ήδη διαγνωσθεί, με μερικές σημαντικές προειδοποιήσεις όμως», λέει χαρακτηριστικά η Ng.

Το κλειδί είναι η μετριοπάθεια, τονίζει, προσθέτοντας ότι ορισμένα φρούτα έχουν υψηλότερες ποσότητες φυτικών ινών, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση της απορρόφησης ζάχαρης, ενώ άλλα περιέχουν ενώσεις με αντιοξειδωτικές ιδιότητες που μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην καλή λειτουργία του μεταβολισμού.

Οι φυτικές ίνες και τα φυτοθρεπτικά συστατικά στην ουσία, λένε οι ειδικοί, φτιάχνουν ένα θρεπτικό πλέγμα που επιβραδύνει την απορρόφηση υδατανθράκων, μεταβάλλει το μικροβίωμα του εντέρου και αμβλύνει τις μεταγευματικές αποκλίσεις γλυκόζης σε σύγκριση με επεξεργασμένα τρόφιμα που περιέχουν τις ίδιες θερμίδες.

«Έτσι, η κατανάλωση με μέτρο, επισημαίνει ο Ng, αυτών των φρούτων μπορεί να έχει κάποιες θετικές επιδράσεις στην πρόληψη του διαβήτη».

Τι κάνει τα μάνγκο θρεπτικά;

Η Ünlüişler περιγράφει έναν «αστερισμό ενώσεων» που περιέχει το μάνγκο και που μπορούν να βοηθήσουν στην προσπάθεια πρόληψης του διαβήτη. Αυτές οι ενώσεις περιλαμβάνουν:

• φυτικές ίνες που επιβραδύνουν την γαστρική κένωση και την απορρόφηση γλυκόζης ενώ ταυτόχρονα μειώνουν τις γλυκαιμικές κορυφές
• πολυφαινόλες και φαινολικά οξέα που εμφανίζουν ωφέλιμες για την ινσουλίνη αντιφλεγμονώδεις και αντιοξειδωτικές επιδράσεις
• καροτενοειδή (βήτα-καροτίνη, λουτεΐνη) και βιταμίνη C, με αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις δράσεις που μπορεί να προστατεύουν τα βήτα κύτταρα και το αγγειακό ενδοθήλιο
• μικροθρεπτικά συστατικά, όπως κάλιο και μαγνήσιο σε μέτριες ποσότητες που υποστηρίζουν την μεταβολική ισορροπία
• αλληλεπιδράσεις της φυσικής σύστασης του μάνγκο στον μηχανισμό απορρόφησης με αποτέλεσμα να παράγονται προϊόντα μικροβιακής ζύμωσης του εντέρου που επηρεάζουν την ευαισθησία στην ινσουλίνη και τις αποκρίσεις στις ινκρετίνες, κατά το πρότυπο της επίδρασης που παράγεται από τα φάρμακα GLP-1

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η καλύτερη διατροφική στρατηγική για την αποφυγή του διαβήτη τύπου 2 περιλαμβάνει εκτός της σωματικής άσκησης και την κατανάλωση μιας ευρύτερης γκάμας τροφίμων.

«Η επιλογή μεμονωμένων τροφών μπορεί να είναι μια στρατηγική, αλλά είναι δύσκολο να διατηρηθεί», υπογραμμίζει ο Ng.

«Η στόχευση ενός μόνο «μαγικού» τροφίμου σπάνια είναι η καλύτερη στρατηγική», υπερθεματίζει και η Ünlüişler, προσθέτοντας ότι «το γενετικό υπόβαθρο, η συνήθης διατροφή, το ενεργειακό ισοζύγιο και το συνολικό διατροφικό πρότυπο έχουν τελικά πολύ μεγαλύτερη σημασία από τις μεμονωμένες διατροφικές επιλογές».

Πηγή: Medicalnewstoday