Όταν ένας άνθρωπος κάνει υπερφαγικά επεισόδια, σημαίνει ότι το φαγητό έχει πάψει να είναι απλώς μια φυσιολογική ανάγκη. Έχει μετατραπεί σε έναν τρόπο εκτόνωσης έντασης, συναισθημάτων ή ψυχολογικής πείνας.

Αυτό δεν είναι θέμα «αδυναμίας» αλλά ένας μηχανισμός που αναπτύσσει ο οργανισμός προκειμένου να επιβιώσει από καταστάσεις όπως το χρόνιο στρες, η στέρηση ή οι αυστηρές δίαιτες. σύμφωνα με την κυρία Ανθή Καραμπελιά Τεχνολόγο Τροφίμων και πτυχιούχο Διαιτολόγος-Διατροφολόγο.

Αν προσπαθήσουμε να μειώσουμε το βάρος πριν αντιμετωπίσουμ τα επεισόδια υπερφαγίας, συμβαίνουν τα εξής:

• Ο οργανισμός νιώθει πάλι ότι απειλείται, ξυπνώντας την πείνα -φυσική και συναισθηματική.
• Αυξάνεται το άγχος και η ενοχή γύρω από το φαγητό. Έτσι αυξάνεται η πιθανότητα να συνεχιστεί ο κύκλος της υπερφαγίας.
• Οι δίαιτες επιτείνουν το πρόβλημα, καθώς δημιουργούν ακόμα περισσότερη στέρηση και απορρύθμιση.

Στις περιπτώσεις υπερφαγικών επεισοδίων «πρώτα αποκαθιστούμε τη σχέση με το φαγητό», επισημαίνει η ειδικός και τονίζει δύο σημαντικές παραμέτρου;ς

• Ο στόχος σε αυτή τη φάση δεν είναι να χάσουμε κιλά.
• Ο στόχος είναι να σταματήσει το σώμα να νιώθει ότι κινδυνεύει.

Όταν ο εγκέφαλος σταματήσει να «φοβάται» την πείνα, τη στέρηση ή την απαγόρευση, τότε αρχίζει να ρυθμίζει φυσιολογικά την πείνα, το κορεσμό, την ενέργεια.

Αυτό επιτυγχάνεται με τους εξής τρόπους:

• Τακτικά, πλήρη γεύματα
• Θρέψη χωρίς ενοχές
• Αποκατάσταση του βιολογικού ρυθμού πείνας-κορεσμού
• Σταθερότητα στο σώμα και στο νευρικό σύστημα

Τι γίνεται μετά

Αν το σώμα χρειαστεί να χάσει βάρος, θα το κάνει με φυσικό τρόπο. Χωρίς πίεση και βίαιες αλλαγές. Αν πάλι το βάρος παραμείνει σταθερό, αλλά έχει μειωθεί η υπερφαγία, έχει βελτιωθεί η υγεία και η ψυχική ισορροπία, τότε έχουμε ήδη πετύχει τον πιο ουσιαστικό στόχο: την αποκατάσταση της αυτορρύθμισης και της αυτοφροντίδας.

«Πριν από την αλλαγή έρχεται η σταθερότητα. Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι η φροντίδα προηγείται της απώλειας», καταλήγει η κυρία Καραμπελιά.