Έρευνα αποκάλυψε ότι όσοι έφτασαν στην ηλικία των 100 ετών διέθεταν περισσότερα γονίδια που συνδέονται με τους μεσολιθικούς κυνηγούς-συλλέκτες της Δυτικής Ευρώπης (WHG).
Αυτή η πληθυσμιακή ομάδα, που έζησε πριν από 9.000 έως 14.000 χρόνια, ήταν οι κάτοικοι της Ευρώπης μετά την εποχή των παγετώνων και ήταν γνωστοί για το σκούρο δέρμα, τα ανοιχτόχρωμα μάτια και το γεροδεμένο σωματότυπό τους.
Ο τρόπος ζωής τους επικεντρωνόταν στο κυνήγι και τη συλλογή διαφόρων φυτικών και ζωικών πόρων, όπως ρίζες, φουντούκια και ελάφια, σε ένα κλίμα που θερμαινόταν.
«Οι αναλύσεις μας έδειξαν για πρώτη φορά ότι οι άνθρωποι που ζουν πολυ εμφανίζουν μεγαλύτερη συγγένεια με τους προγόνους που σχετίζονται με τους WHG», έγραψε η ομάδα στο περιοδικό GeroScience.
«Συγκεκριμένα, αποδείξαμε ότι υπάρχει μεγαλύτερη σύνδεση της καταγωγής που σχετίζεται με τους WHG στους Ιταλούς αιωνόβιους, γεγονός που δείχνει ότι αυτή η προ-νεολιθική γενετική συνιστώσα... θα μπορούσε να είναι ευεργετική για τη μακροζωία σήμερα».
Εν τω μεταξύ, καμία άλλη γενετική καταγωγή δεν φαίνεται να συνδέεται με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.
Οι μηχανισμοί πίσω από τα ευρήματα θα πρέπει να μελετηθούν περαιτέρω, καθώς δεν είναι σαφές πώς αυτό το DNA επηρεάζει τη μακροζωία.
Το κυνήγι και η συλλογή τροφής έχουν διαδραματίσει τεράστιο ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας, με στοιχεία που δείχνουν ότι η πρακτική αυτή χρονολογείται από δύο εκατομμύρια χρόνια πριν.
Πριν αυτό γίνει ο κυρίαρχος τρόπος ζωής, οι πρώτοι άνθρωποι ήταν κυρίως πτωματοφάγοι, που βασίζονταν στα υπολείμματα των αρπακτικών ζώων, καθώς και στη συλλογή άγριων φυτών, εντόμων και μελιού.
Οι ομάδες κυνηγών-συλλεκτών είχαν συνήθως μέγεθος που κυμαινόταν από μια εκτεταμένη οικογένεια έως μια μεγαλύτερη ομάδα που δεν ξεπερνούσε τα 100 άτομα και μετακινούνταν συχνά, καθώς χρειάζονταν πρόσβαση σε μεγάλες εκτάσεις γης.
Παρά τη γενικευμένη μετάβαση στη γεωργία πριν από περίπου 12.000 χρόνια, πολλές συμπεριφορές των κυνηγών-συλλεκτών έχουν επιβιώσει μέχρι τη σύγχρονη εποχή – μόλις πριν από 500 χρόνια υπήρχαν ακόμα κυνηγοί-συλλέκτες σε μέρη της Ευρώπης και σε όλη την Αμερική.
Από τότε, ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί δραματικά και σήμερα υπάρχουν πολύ λίγοι, με τον λαό των Χάντζα της Τανζανίας να είναι μία από τις τελευταίες ομάδες που ζουν με αυτόν τον παραδοσιακό τρόπο.
