Μια απλή εξέταση αίματος θα μπορούσε να παρέχει την πρώτη αξιόπιστη διάγνωση για τη μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα (ME), πιο γνωστή ως σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, και να τερματίσει τη μακρά διαδικασία προσπάθειας αναγνώρισης της εξουθενωτικής αυτής πάθησης, σύμφωνα με επιστήμονες.
Ο πόνος, η νοητική θολούρα και η ακραία έλλειψη ενέργειας που δεν βελτιώνεται με τον ύπνο είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα αυτού του συνδρόμου. Δεν υπάρχει θεραπεία και η αιτία είναι άγνωστη.
Προς το παρόν, ο μόνος τρόπος διάγνωσης είναι ο αποκλεισμός άλλων ασθενειών – μια μακρά διαδικασία που μπορεί να σημαίνει ότι οι ασθενείς περιμένουν χρόνια για μια διάγνωση.
Ωστόσο, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου πιστεύουν ότι έχουν κάνει μια σημαντική ανακάλυψη. Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό EMBO Molecular Medicine χρησιμοποίησε δεδομένα από το UK Biobank – μια μεγάλης κλίμακας βάση δεδομένων που περιλαμβάνει τα δεδομένα υγείας και βιολογικά δείγματα 500.000 συμμετεχόντων από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι ερευνητές συνέκριναν δείγματα αίματος από 1.455 ασθενείς με ME με περισσότερα από 131.000 υγιή άτομα. Εντόπισαν διαφορές στον αριθμό των κυττάρων και στα μόρια που διέφεραν σε συγκεντρώσεις μεταξύ των δύο ομάδων.
Οι διαφορές στα δείγματα των ασθενών με ME σχετίζονταν με χρόνια φλεγμονή, αντίσταση στην ινσουλίνη και ηπατική δυσλειτουργία.
Αυτά τα ευρήματα συγκρίθηκαν και επαναλήφθηκαν σε δεδομένα από μια ομάδα Αμερικανών ασθενών και υγιών ατόμων.
Οι ερευνητές εντόπισαν 116 «βιοδείκτες» για τη ME στο αίμα ανδρών και γυναικών με τη νόσο. Αυτό είναι ένα σημαντικό εύρημα, καθώς η νόσος επηρεάζει διαφορετικά τους άνδρες και τις γυναίκες.
Ο καθηγητής Chris Ponting, του Ινστιτούτου Γενετικής και Καρκίνου του πανεπιστημίου, δήλωσε: «Για πολύ καιρό, στους ανθρώπους με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης λεγόταν ότι όλα είναι στο μυαλό τους. Δεν είναι έτσι. Το βλέπουμε στο αίμα τους.
«Τα στοιχεία για έναν μεγάλο αριθμό επαναλαμβανόμενων και ποικίλων βιοδεικτών στο αίμα που διαφοροποιούν τις περιπτώσεις αυτές από το δείγμα ελέγχου θα πρέπει να διαλύσουν κάθε επίμονη αντίληψη ότι προκαλείται από αποκατάσταση της φυσικής κατάστασης και δυσανεξία στην άσκηση».
Αυτοί οι βιοδείκτες δεν άλλαξαν όταν οι συμμετέχοντες ήταν πιο δραστήριοι, κάτι που συνάδει με την άποψη ότι η σταδιακή θεραπεία με άσκηση, η οποία στοχεύει στη σταδιακή αύξηση των επιπέδων δραστηριότητας, είναι απίθανο να είναι χρήσιμη.
Στην πραγματικότητα, οι μεγαλύτερες διαφορές παρατηρήθηκαν σε άτομα που ανέφεραν αδιαθεσία μετά την άσκηση. Αυτό συμβαίνει όταν τα συμπτώματα της πάθησης επιδεινώνονται ακόμη και μετά από μικρή σωματική προσπάθεια.
Ο Δρ Sjoerd Beentjes, της Σχολής Μαθηματικών του πανεπιστημίου, δήλωσε: «Οι διαφορές στο αίμα αποδίδονται μερικές φορές στη μειωμένη δραστηριότητα και όχι άμεσα στο σύνδρομο. Η μελέτη μας παρέχει ισχυρές ενδείξεις ότι αυτό επηρεάζει τα χαρακτηριστικά του αίματος μέσω άλλων οδών εκτός από τη δραστηριότητα».
Ωστόσο, η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο και δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα είναι δυνατή η δημιουργία ενός τεστ, τόνισαν οι συγγραφείς της μελέτης.
