Πολλοί εργαζόμενοι βλέπουν τη συνταξιοδότησή τους ως το φως σε ένα πολύ μακρινό τούνελ της ζωής τους. Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες υποστηρίζουν ότι ίσως αυτή η μετάβαση χειροτερέψει την υγεία αυτών των ατόμων. Αποδεικνύεται, ότι όταν έχεις πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο είναι ίσως εξίσου κακό για την υγεία όσο όταν έχεις πολύ λίγο. Οι επιστήμονες λένε ότι καθώς αυξάνεται ο χρόνος χαλάρωσης των ανθρώπων, τόσο αυξάνεται η αίσθηση ευημερίας τους αλλά μέχρι ένα σημείο.
«Βρήκαμε ότι η απουσία διαθέσιμων ωρών στην ημέρα κάποιου έχει ως αποτέλεσμα μεγαλύτερο στρες και μικρότερη υποκειμενική ευημερία. Μπορεί, όμως, ο λίγος χρόνος να είναι κακός, αλλά και όταν έχεις πολλές διαθέσιμες ώρες δεν είναι απαραίτητα καλύτερο» εξηγεί η συγγραφέας της μελέτης, Dr. Marissa Sharif, βοηθός καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια.
Η επιστημονική ομάδα ανέλυσε νούμερα από πάνω από 21.700 πολίτες που συμμετείχαν στην έρευνα Αmerican Time Use από το 2012-2013. Οι συμμετέχοντες παρείχαν λεπτομερή αναφορά του τι έκαναν τις προηγούμενες 24 ώρες, αναφέροντας την ώρα της ημέρας και τη διάρκεια της κάθε δραστηριότητας. Επίσης, ανέφεραν την δικιά τους αίσθηση ευημερίας. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι όσο μεγάλωνε ο ελεύθερος χρόνος τόσο αυξανόταν και η ευημερία. Ωστόσο, αυτό άρχισε να σταθεροποιείται στις 2 ώρες ενώ μετά από 5 ώρες άρχισε να πέφτει.
Η ομάδα εξέτασε επίσης, δεδομένα από πάνω από 13.600 Αμερικάνους εργαζόμενους που συμμετείχαν σε εθνική μελέτη (National Study of the Changing Workforce) από το 1992 έως το 2008. Μεταξύ άλλων ρωτήθηκαν για την ποσότητα του διαθέσιμου χρόνου τους. Για παράδειγμα ρωτήθηκαν «κατά μέσο όρο πόσες ώρες ξοδεύεις σε δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου σου τις ημέρες που δουλεύεις;».
Ξανά τα δεδομένα έδειξαν ότι τα υψηλά επίπεδα ελεύθερου χρόνου, ήταν σημαντικά συσχετισμένα με υψηλές τιμές ευημερίας αλλά μέχρι ένα σημείο. Μετά από αυτά τα όρια, ο ελεύθερος χρόνος δε συνδεόταν πια με μεγαλύτερη αίσθηση ευημερίας.
Τι έδειξαν 2 επιπλέον μελέτες
Για να διερευνήσουν περαιτέρω το φαινόμενο, οι ερευνητές διεξήγαγαν δύο διαδικτυακά πειράματα στα οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 6.000 συμμετέχοντες. Στο πρώτο πείραμα, ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να φανταστούν ότι έχουν ένα δεδομένο ποσό διαθέσιμου χρόνου κάθε μέρα για τουλάχιστον έξι μήνες. Στους συμμετέχοντες ανατέθηκαν τυχαία να έχουν χαμηλό (15 λεπτά την ημέρα), μέτριο (3,5 ώρες την ημέρα) ή υψηλό (επτά ώρες την ημέρα) ποσό διαθέσιμου χρόνου. Ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να αναφέρουν το βαθμό στον οποίο θα βιώσουν την απόλαυση, την ευτυχία και την ικανοποίηση.
Τα άτομα τόσο στις ομάδες χαμηλού όσο και υψηλού διαθέσιμου χρόνου ανέφεραν χαμηλότερη ευημερία από τη μέτρια ομάδα διαθέσιμου χρόνου. Οι ερευνητές λένε ότι εκείνοι με χαμηλό χρόνο διαθέσιμου χρόνου αισθάνθηκαν πιο αγχωμένοι από εκείνους με μέτριο, συμβάλλοντας στη μείωση της ευημερίας. Ωστόσο, εκείνοι με υψηλά επίπεδα ελεύθερου χρόνου αισθάνθηκαν λιγότερο παραγωγικοί από εκείνους της μέτριας ομάδας, οδηγώντας τους να έχουν επίσης χαμηλότερη ευημερία.
Στο δεύτερο πείραμα, οι ερευνητές εξέτασαν τον πιθανό ρόλο της παραγωγικότητας. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να φανταστούν ότι έχουν είτε μέτριο (3,5 ώρες) είτε υψηλό (επτά ώρες) ελεύθερο χρόνο την ημέρα. Τους είπαν επίσης να φανταστούν ότι θα περνούσαν αυτόν τον χρόνο είτε σε παραγωγικές δραστηριότητες – όπως γυμναστική, χόμπι ή το τρέξιμο – είτε σε μη παραγωγικές δραστηριότητες, όπως η παρακολούθηση τηλεόρασης.
Οι συμμετέχοντες με περισσότερο ελεύθερο χρόνο ανέφεραν χαμηλότερα επίπεδα ευημερίας όταν συμμετείχαν σε μη παραγωγικές δραστηριότητες. Ωστόσο, όταν ασχολούνται με παραγωγικές δραστηριότητες, εκείνοι με περισσότερο ελεύθερο χρόνο αισθάνθηκαν παρόμοια με εκείνους με μέτριο ελεύθερο χρόνο.
