Τα άτομα που ασκούνται τακτικά έχουν μεγαλύτερη ανοχή στον πόνο και περισσότερα οφέλη στην υγεία, σε σχέση με όσους προτιμούν το «καθισιό», σύμφωνα με τον δρ Ανώτερο Λέκτορα του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Πόρτσμουθ.
Συγκεκριμένα, ο καθηγητής, προέβη στο προαναφερθές πόρισμα κατόπιν μιας μελέτης, που διεξήγαγε ο ίδιος και οι συνεργάτες του, χρησιμοποιώντας δεδομένα από 10.732 συμμετέχοντες που είχαν λάβει μέρος και στη μελέτη Tromsø.
Η μελέτη Tromsø είναι μια μεγάλη μελέτη με θέμα την υγεία και τις ασθένειες και διεξήχθη στο Τρόμσο της Νορβηγίας. Οι συμμετέχοντες ήταν ηλικίας 30 έως 87 ετών και οι περισσότεροι από τους μισούς ήταν γυναίκες.
Κάθε συμμετέχων αξιολογήθηκε δύο φορές, με διαφορά οκτώ ετών. Κατά τη διάρκεια κάθε αξιολόγησης, οι συμμετέχοντες απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικά με τα επίπεδα φυσικής τους δραστηριότητας και υποβλήθηκαν σε ένα τεστ υψηλής πίεσης.
Συγκεκριμένα, στο τεστ οι συμμετέχοντες έβαλαν το χέρι τους σε νερό 3℃ και το άφηναν για όσο χρόνο μπορούσαν. Όσο περισσότερο κράτησαν το χέρι τους στο νερό, τόσο μεγαλύτερη ανοχή στον πόνο είχαν.
Τι έδειξε η έρευνα - Το πόρισμα των επιστημόνων
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσο πιο δραστήριοι ήταν οι συμμετέχοντες, τόσο περισσότερο μπορούσαν να κρατήσουν το χέρι τους στο νερό.
Στην πραγματικότητα, όσοι κατηγοριοποιήθηκαν ως πολύ δραστήριοι μπορούσαν να κρατήσουν το χέρι τους στο νερό για 115,7 δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο σε σύγκριση με 99,4 δευτερόλεπτα για τους λιγότερο δραστήριους συμμετέχοντες.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι συμμετέχοντες που παρέμειναν ενεργοί ή έγιναν ακόμη πιο δραστήριοι ήταν σε θέση να έχουν καλύτερες επιδόσεις κατά μέσο όρο κατά τη διάρκεια του δεύτερου τεστ σε σύγκριση με εκείνους που παρέμειναν αδρανείς.
Αξίζει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι κατά τη διάρκεια των οκτώ ετών μεταξύ των αξιολογήσεων, όλοι έγιναν λιγότερο ανθεκτικοί στον πόνο κατά μέσο όρο.
Ωστόσο, οι ενεργοί συμμετέχοντες εξακολουθούσαν να έχουν υψηλότερη ανοχή στον πόνο σε σύγκριση με τους ανενεργούς. Δεν είναι βέβαιο γιατί οι άνθρωποι έγιναν λιγότερο ανεκτικοί στον πόνο με την πάροδο του χρόνου, αλλά θα μπορούσε να οφείλεται στη γήρανση.
Παρόλα αυτα ο δρ. «πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί κατά την ερμηνεία των ευρημάτων» καθώς όπως προσθέτει «η αξιολόγηση της φυσικής δραστηριότητας μέσω της αυτοαναφοράς είναι δύσκολη υπόθεση, επειδή οι συμμετέχοντες μπορεί να μπουν στον πειρασμό να αναφέρουν ότι είναι πιο σωματικά δραστήριοι από ό,τι στην πραγματικότητα. Μπορεί επίσης να δυσκολεύονται να θυμηθούν τις σωματικές τους δραστηριότητες, κάτι που μπορεί να οδηγήσει τόσο σε υπερβολική όσο και ελλιπή αναφορά».
Οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν επίσης μόνο για τη σωματική τους δραστηριότητα τους τελευταίους 12 μήνες, αφήνοντας τα υπόλοιπα επτά χρόνια μεταξύ των αξιολογήσεων να μην αναφέρονται στις αναλύσεις.
Αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να χαρακτηριστεί ως αδρανής παρά το γεγονός ότι έχει εμπλακεί σε έντονη σωματική δραστηριότητα για επτά από τα οκτώ χρόνια. Τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να παραμορφώσουν τα αποτελέσματα και να οδηγήσουν σε παρερμηνεία των αποτελεσμάτων.
Ωστόσο, αυτή η μελέτη προστίθεται σε ένα αυξανόμενο σύνολο ερευνών που έχουν δείξει τα οφέλη της σωματικής δραστηριότητας ως προς την ανοχή στον πόνο.
Άλλα οφέλη που αποκομίζουν τα άτομα που γυμνάζονται τακτικά
Κάποιος που ασκείται σε τακτική βάση, εκτός από το νέο εύρημα της παρούσας μελέτης, με την αντοχή στον πόνο, αποκομίζει και άλλα πολυάριθμα οφέλη στην υγεία του, μεταξύ αυτών είναι τα εξής:
-
Βελτιώνει την καρδιαγγειακή υγεία: Η τακτική άσκηση ενισχύει την καρδιά και βελτιώνει την κυκλοφορία, μειώνοντας τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων.
-
Ελέγχει καλύτερα το βάρους: Η σωματική δραστηριότητα βοηθά στον έλεγχο του βάρους αφού «καίμε» θερμίδες, προλαμβάνοντας την παχυσαρκία.
-
Έχει ψυχική υγεία: Η άσκηση διεγείρει τις ενδορφίνες του εγκεφάλου, οι οποίες μπορεί να σας κάνουν να νιώθετε πιο ευτυχισμένοι, πιο χαλαροί και λιγότερο ανήσυχοι. Μπορεί επίσης να βελτιώσει τον ύπνο και τη γνωστική λειτουργία.
-
Κάνει «δυνατά» οστά και μυς: Οι ασκήσεις με βάρη και αντίσταση ενισχύουν τα οστά και τους μύες, μειώνοντας τον κίνδυνο οστεοπόρωσης και αδυναμίας καθώς μεγαλώνουμε.
- Μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης ασθενειών: Η άσκηση όπως έχει διαπιστωθεί από πολλές έρευνες αποτελεί «ασπίδα» για το ανοσοποιητικό και καταπολεμά πολλές ασθένειες.
Άσκηση και πόνος
Δεδομένων αυτών των αποτελεσμάτων ο καθηγητής και συγγραφέας της μελέτης δρ. η σωματική δραστηριότητα μπορεί να μας κάνει ανθεκτικούς στον πόνο «απέχουμε ακόμη πολύ από το να έχουμε πλήρη εικόνα».
Ωστόσο, σύμφωνα με τον καθηγητή, μια πιθανή εξήγηση για αυτή τη σύνδεση άσκησης και πόνου, θα μπορούσε να οφείλεται σε ορισμένες από τις φυσιολογικές αλλαγές που συμβαίνουν μετά την άσκηση – όπως η «υποαλγησία» που προκαλείται από την άσκηση.
Αυτό ουσιαστικά αναφέρεται στη μείωση του πόνου και της ευαισθησίας που αναφέρουν οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια και μετά την άσκηση.
Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτού του δρομέα, όπου το σώμα του απελευθερώνει τα δικά του οπιοειδή, που ονομάζονται ενδορφίνες.
Αυτές οι ορμόνες συνδέονται με τους ίδιους υποδοχείς με τα οπιοειδή, παράγοντας με παρόμοια δράση μείωσης του πόνου.
Η έρευνα, μάλιστα, έδειξε ότι το ενδοκανναβινοειδές σύστημα έχει παρόμοια αποτελέσματα μετά την άσκηση.
Αυτό το σύστημα είναι ένα τεράστιο δίκτυο κυτταρικής σηματοδότησης, που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ενδοκανναβινοειδή και τους υποδοχείς τους.
Αυτοί είναι νευροδιαβιβαστές που παράγονται από το σώμα και εμπλέκονται σε πολλές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης του ύπνου, της όρεξης και της διάθεσης.
Η έρευνα δείχνει επίσης ότι αυτοί μπορούν να μας βοηθήσουν να ανεχτούμε καλύτερα τον πόνο.
Τι αναφέρουν άλλες μελέτες για την άσκηση και την ανοχή στον πόνο
Άλλες μελέτες δείχνουν ότι η άσκηση μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα των ενδοκανναβινοειδών, τα οποία με τη σειρά τους μπορεί να βελτιώσουν την ανοχή μας στον πόνο συνολικά.
Όμως ο πόνος δεν είναι ένα καθαρά φυσιολογικό φαινόμενο. Είναι μια εμπειρία, και ως τέτοια, υπόκειται στην ψυχολογία μας όσο και στη φυσιολογία μας.
Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η άσκηση φέρνει μαζί της κάποιο επίπεδο πόνου – από μυϊκούς πόνους μέχρι και το αίσθημα καύσου που νιώθετε όταν προσπαθείτε να εκτελέσετε και την τελευταία επανάληψη.
Εξαιτίας αυτού, η άσκηση έχει τη δύναμη να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο εκτιμάτε τον πόνο.
Η έκθεση σε αυτές τις εμπειρίες που έχει κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης μπορεί να βοηθήσει στην οικοδόμηση ανθεκτικότητας – της ικανότητάς σας να λειτουργείτε μπροστά σε στρεσογόνα γεγονότα, όπως ο πόνος.
Η σωματική δραστηριότητα μπορεί επίσης να δημιουργήσει την αυτο-αποτελεσματικότητα – την πεποίθησή σας ότι μπορείτε να κάνετε ορισμένα πράγματα παραπάνω.
Η σωματική δραστηριότητα βελτιώνει επίσης τη διάθεσή σας, η οποία με τη σειρά της σας κάνει πιο ανθεκτικούς στον πόνο.
Επιπλέον, η άσκηση βοηθά να μάθετε πώς να αποσπάτε την προσοχή σας από τον πόνο – όπως όταν ακούτε μουσική ενώ τρέχετε.
Η τακτική σωματική δραστηριότητα μπορεί να σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τον φόβο του πόνου και της κίνησης και σας επιτρέπει να είστε προετοιμασμένοι απέναντι στον πόνο.
Δεν αποτελεί έκπληξη, πολλές από αυτές τις τεχνικές χρησιμοποιούνται ως βάση για τεχνικές διαχείρισης του πόνου.
Αν και υπάρχουν ακόμα πολλά ερωτήματα στα οποία θα χρειαστεί να απαντήσει κάποια μελλοντική έρευνα, αυτή η έρευνα μας υπενθυμίζει πόσο ωφέλιμη είναι η άσκηση.
Αυτά τα ευρήματα μπορεί επίσης να προστεθούν και σε ένα αυξανόμενο σύνολο στοιχείων που υποστηρίζουν ότι η άσκηση μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση του χρόνιου πόνου.
Πηγή: the conversation
