Οι έφηβοι με υψηλότερα επίπεδα παντοτινών χημικών PFAS στο αίμα, τα οποία μετρήθηκαν πριν από τη βαριατρική χειρουργική επέμβαση, παρουσίασαν μικρότερες βελτιώσεις στο σάκχαρο του αίματος σε διάστημα πέντε ετών, συμπεριλαμβανομένης της γλυκόζης νηστείας και της αιμοσφαιρίνης A1c (HbA1c), η οποία μετρά τα μέσα επίπεδα σακχάρου στο αίμα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 60-90 ημερών.
Το σάκχαρο του αίματος είναι ένας βασικός δείκτης της επιτυχίας της χειρουργικής επέμβασης — και οι διαφορές ήταν αρκετά μεγάλες ώστε τα μεταβολικά οφέλη της χειρουργικής επέμβασης να εξασθενήσουν μέσα σε μια δεκαετία.
Τα σχετικά αποτελέσματα έρευνας της Ιατρικής Σχολής Keck του Κέντρου ShARP (Southern California Superfund Research and Training Program for PFAS Assessment, Remediation and Prevention) του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας (USC), που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Environmental Endocrinology, δείχνουν ότι η έκθεση σε PFAS μπορεί να βοηθήσει να εξηγηθεί γιατί τα μεταβολικά αποτελέσματα διαφέρουν μεταξύ των ασθενών.
Τα PFAS είναι μια κατηγορία βιομηχανικών χημικών ουσιών που χρησιμοποιούνται σε καταναλωτικά προϊόντα και συσσωρεύονται στον οργανισμό με την πάροδο του χρόνου. Έχουν ανιχνευθεί στο αίμα σχεδόν όλων των ενηλίκων στις ΗΠΑ και έχουν συνδεθεί με μια σειρά από προβλήματα υγείας, συμπεριλαμβανομένων προβλημάτων νεφρών και ήπατος και διαφόρων τύπων καρκίνου. Ένας αυξανόμενος αριθμός στοιχείων δείχνει πλέον ότι τα PFAS θα μπορούσαν επίσης να διαδραματίσουν ρόλο σε μεταβολικές παθήσεις όπως ο διαβήτης τύπου 2.
Ανάγκη για πρόσθετες παρεμβάσεις
Πρόσφατα ευρήματα της ομάδας του USC έδειξαν ότι οι έφηβοι με υψηλότερα επίπεδα PFAS στο αίμα τείνουν επίσης να ανακτούν περισσότερο βάρος μετά από βαριατρική χειρουργική επέμβαση. Σε γενικές γραμμές, η ομάδα μελετά τους παράγοντες που επηρεάζουν το γεγονός ότι ορισμένοι ασθενείς έχουν καλύτερα αποτελέσματα από άλλους.
Η έρευνά τους θα μπορούσε να συμβάλει στην καθοδήγηση μιας πιο στοχευμένης προσέγγισης της θεραπείας, λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο με τον οποίο οι περιβαλλοντικές τοξίνες όπως τα PFAS μπορούν να επηρεάσουν τα αποτελέσματα των ασθενών. Για παράδειγμα, ο έλεγχος για PFAS πριν από τη χειρουργική επέμβαση θα μπορούσε να εντοπίσει τους ασθενείς που χρειάζονται επιπλέον παρακολούθηση ή πρόσθετες παρεμβάσεις για να διατηρήσουν το σάκχαρο του αίματός τους σε υγιή επίπεδα με την πάροδο του χρόνου.
«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι είναι σημαντικό οι περιβαλλοντικοί επιδημιολόγοι και οι γιατροί να συνεργάζονται», δήλωσε η Brittney Baumert, Ph.D., MPH, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στις επιστήμες του πληθυσμού και της δημόσιας υγείας στο Keck School of Medicine και συν-πρώτη συγγραφέας της μελέτης.
«Η στοχευμένη ιατρική ακριβείας, βασισμένη στις αυξανόμενες γνώσεις μας για τα PFAS και την περιβαλλοντική υγεία, μπορεί να συμβάλει στο να εξασφαλιστεί η μέγιστη επιτυχία των ασθενών με αυτή την επέμβαση απώλειας βάρους».
Τα δεδομένα των ασθενών για τη μελέτη προήλθαν από την Teen Longitudinal Assessment of Bariatric Surgery (Teen-LABS), η οποία παρακολουθεί τα αποτελέσματα σε εφήβους που έχουν υποβληθεί σε επέμβαση απώλειας βάρους. Σε 186 εφήβους, ηλικίας 19 ετών ή μικρότερης, οι ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα οκτώ τύπων PFAS πριν από τη χειρουργική επέμβαση των ασθενών.
Μετά τη χειρουργική επέμβαση, οι ερευνητές παρακολούθησαν τη μεταβολική υγεία κάθε ασθενούς σε έξι μήνες, 12 μήνες, 36 μήνες και πέντε χρόνια. Για να μετρήσουν τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, συνέλεξαν δεδομένα σχετικά με τη γλυκόζη νηστείας και το HbA1c. Μέτρησαν επίσης την ινσουλίνη και υπολόγισαν την αντίσταση στην ινσουλίνη, ή πόσο σκληρά πρέπει να εργαστεί ο οργανισμός για να διατηρήσει το σάκχαρο στο αίμα υπό έλεγχο.
Συνολικά, οι περισσότεροι ασθενείς του Teen-LABS παρουσίασαν σημαντική βελτίωση στη μεταβολική τους υγεία μετά την επέμβαση. Ωστόσο, οι έφηβοι με υψηλότερη έκθεση και στα οκτώ PFAS παρουσίασαν μικρότερη βελτίωση στα μακροπρόθεσμα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, με την HbA1c τους να αυξάνεται, κατά μέσο όρο, κατά 0,27 ποσοστιαίες μονάδες τρία χρόνια μετά την επέμβαση. (Για να κατανοήσουμε το πλαίσιο, η φυσιολογική HbA1c είναι κάτω από 5,7%, οπότε αυτή η αύξηση είναι σημαντική.)
Ένα PFAS συγκεκριμένα, το υπερφθοροεξανικό οξύ (PFHxS), είχε υπερβολικά μεγάλη επίδραση. Οι έφηβοι με υψηλότερη έκθεση σε PFHxS πριν από τη χειρουργική επέμβαση παρουσίασαν μέση ετήσια αύξηση 0,15 ποσοστιαίων μονάδων στο HbA1c, ένα ποσοστό που θα μπορούσε να μεταφέρει κάποιον από φυσιολογικό σάκχαρο αίματος σε προδιαβήτη — ή από προδιαβήτη σε διαβήτη τύπου 2 — μέσα σε λίγα χρόνια.
Το PFHxS συνδέθηκε επίσης με την αύξηση της γλυκόζης νηστείας, περίπου ένα χιλιοστόγραμμο ανά δεκατόλιτρο (mg/dL) ανά έτος. Με αυτόν τον ρυθμό, ένας ασθενής που αρχικά βελτιώθηκε κατά 10 mg/dL μετά τη χειρουργική επέμβαση θα μπορούσε να δει αυτά τα οφέλη να αντιστρέφονται μέσα σε μια δεκαετία.
Οι ερευνητές δεν παρατήρησαν σαφή συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων PFAS πριν από τη χειρουργική επέμβαση και των επιπέδων ινσουλίνης μετά τη χειρουργική επέμβαση και αναφέρουν ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα σχετικά με αυτή τη σύνδεση.
