Η Γωγώ Μαστροκώστα είχε επιλέξει να μιλήσει δημόσια και χωρίς ωραιοποιήσεις για τη μάχη της με τον καρκίνο του μαστού, μετατρέποντας την προσωπική της περιπέτεια σε μήνυμα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για χιλιάδες γυναίκες.
Η διάγνωση ήρθε το 2008, λίγες μόλις ημέρες μετά τη γέννηση της κόρης της, Βικτώριας, σε μια περίοδο που –όπως είχε περιγράψει η ίδια– βίωνε την απόλυτη ευτυχία της μητρότητας. Σε συνεντεύξεις της αλλά και στη συγκλονιστική εξομολόγηση που είχε δημοσιεύσει τότε στο περιοδικό Life&Style, η ίδια είχε αφηγηθεί λεπτό προς λεπτό πώς ένα μικρό «σπυράκι» στο στήθος, που αρχικά είχε χαρακτηριστεί ως μη ανησυχητικό εύρημα, εξελίχθηκε σε μια από τις δυσκολότερες δοκιμασίες της ζωής της.
«Μόλις γεννήθηκε η κόρη μου, ήταν μόλις δύο ημερών», είχε αναφέρει σε τηλεοπτική της συνέντευξη, περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε ότι έχει καρκίνο. Η ίδια θυμόταν πως, μετά τη γέννα και ενώ κρατούσε το μωρό της αγκαλιά, οι γιατροί επέμειναν να επανεξετάσουν το σημείο στο στήθος της που είχε εντοπιστεί μήνες πριν.
Λίγο αργότερα οδηγήθηκε σε βιοψία και χειρουργείο, με το αποτέλεσμα να επιβεβαιώνει τη σοβαρότητα της κατάστασης. «Ξυπνάω και το πρώτο πράγμα που ακούω ήταν: “δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι καλά”», είχε εξομολογηθεί χρόνια αργότερα.
Στα δημόσια λόγια της, η Γωγώ Μαστροκώστα δεν στάθηκε μόνο στη σωματική δοκιμασία, αλλά κυρίως στο ψυχολογικό βάρος της ασθένειας. Είχε περιγράψει τον φόβο ότι ίσως να μην προλάβει να δει την κόρη της να μεγαλώνει, αλλά και τις ενοχές που ένιωθε απέναντι στους ανθρώπους που αγαπούσε.
{https://www.youtube.com/watch?v=9mBvGZU9vqU}
«Το άτομο το οποίο το περνάει, έχει την επιβάρυνση της στενοχώριας. Όχι μόνο για την περιπέτεια που περνάει αλλά και ότι στενοχωρεί τον άντρα, τη γυναίκα, το παιδί του», είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στον Γρηγόρη Αρναούτογλου.
Καθοριστική θέση στις αφηγήσεις της είχε και η ανάγκη για σωστή πρόληψη και δεύτερη ιατρική γνώμη. Η ίδια είχε αποκαλύψει ότι αρχικά είχε καθησυχαστεί από γιατρό, καθώς δεν υπήρχε οικογενειακό ιστορικό καρκίνου. «Ποτέ δεν πρέπει να μένουμε σε μια γνώμη. Να παίρνουμε και δεύτερη και τρίτη και όσες περισσότερες γίνεται», είχε τονίσει.
{https://www.youtube.com/watch?v=n_F0CeRB2h0}
Η θεραπευτική της πορεία περιλάμβανε χειρουργείο, χημειοθεραπείες, ακτινοθεραπείες και ορμονοθεραπεία, ενώ είχε μιλήσει ανοιχτά και για τις αλλαγές στην εικόνα και την καθημερινότητά της, περιγράφοντας την απώλεια των μαλλιών της και τη δύσκολη ψυχολογική διαχείριση της ασθένειας.
Παρά τη σκληρότητα της εμπειρίας, η ίδια είχε εξηγήσει ότι η μητρότητα αποτέλεσε τη μεγαλύτερη δύναμή της. «Άρχισα να πιστεύω ότι θα ζήσω», είχε γράψει χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως η ανάγκη να μεγαλώσει την κόρη της έγινε το βασικό κίνητρο στη μάχη της με τον καρκίνο.
