Η ενσυναίσθηση είναι μια βασική δεξιότητα που απαιτούν οι φοιτητές ιατρικής. Το Γενικό Ιατρικό Συμβούλιο, το οποίο καθορίζει τα πρότυπα και τα αποτελέσματα για την εκπαίδευση και την κατάρτιση φοιτητών ιατρικής στο Ηνωμένο Βασίλειο, λέει ότι η ενσυναίσθηση είναι κεντρική στη στρατηγική τους.
Γιατί η ενσυναίσθηση αλλάζει κατά τη διάρκεια των ιατρικών σπουδών
Μια νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο BMC Medical Education, είναι η πρώτη που καταδεικνύει συστηματικά γιατί η ενσυναίσθηση μειώνεται κατά τη διάρκεια της ιατρικής εκπαίδευσης και εγείρει σημαντικά ερωτήματα σχετικά με τις προτεραιότητες της τρέχουσας ιατρικής εκπαίδευσης.
Η επίδειξη ενσυναίσθησης από γιατρούς και νοσηλευτές είναι γνωστό ότι «απαλύνει» τον πόνο των ασθενών και βελτιώνει την ποιότητα φροντίδας που λαμβάνουν, ενώ προστατεύει και τους ίδιους τους επαγγελματίες υγείας από την εργασιακή εξουθένωση.
Ωστόσο, τελευταίες εκθέσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας, έδειξαν ότι τα επίπεδα ενσυναίσθησης στους φοιτητές ιατρικής συχνά μειώνονται καθώς προχωρά η εκπαίδευσή τους.
Τι έδειξε νέα επιστημονική ανάλυση
Σε μια πρόσφατα δημοσιευμένη συστηματική ανασκόπηση, ο Jeremy Howick, Καθηγητής και Διευθυντής του Κέντρου Αριστείας Stoneygate στην Ενσυναίσθηση Υγείας, Πανεπιστήμιο του Λέστερ και η ομάδα του, ανέλυσαν δεδομένα από 16 ποιοτικές μελέτες και 771 φοιτητές ιατρικής.
Η ανασκόπηση περιελάβανε οποιαδήποτε ποιοτική μελέτη που διερεύνησε γιατί η ενσυναίσθηση μπορεί να αλλάξει κατά τη διάρκεια της ιατρικής σχολής.
Διαπιστώθηκε ότι όταν οι φοιτητές ιατρικής μεταβαίνουν από την πρώτη φάση της ιατρικής σχολής που βασίζεται κυρίως σε διαλέξεις, στη δεύτερη φάση της ιατρικής σχολής που είναι περισσότερο κλινική και στραμμένη προς τους ασθενείς, αντιμετωπίζουν ένα «κρυμμένο» άτυπο πρόγραμμα σπουδών .
Αυτό το πρόγραμμα σπουδών περιλαμβάνει ανεπαίσθητες, μη τυπικές επιρροές στους μαθητές.
Για παράδειγμα, υπάρχει συχνά μια μη ισορροπημένη εστίαση στο βιοϊατρικό μοντέλο της νόσου, το οποίο εστιάζει στο σώμα ως μηχανή, έναντι του « βιοψυχοκοινωνικού » μοντέλου της νόσου, το οποίο περιλαμβάνει βιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες.
Αλλά και ο τρόπος με τον οποίο το πρόγραμμα σπουδών είναι δομημένο ώστε να δημιουργεί έναν αγχογόνο φόρτο εργασίας και να προωθεί την επιρροή των μοντέλων (που μπορεί να δείχνουν λίγη ενσυναίσθηση και οι ίδιοι) έχει αποτέλεσμα. Οι μαθητές, που είναι πιθανό να έχουν μικρή εμπειρία για το πώς είναι να είσαι ασθενής, συχνά προσαρμόζονται σε αυτό το κρυφό πρόγραμμα σπουδών γίνονται κυνικοί αποστασιοποιούνται συναισθηματικά και χάνουν σταδιακ'ά την ευαισθησία τους. Αυτό, με τη σειρά του, μειώνει την ενσυναίσθηση σύμφωνα με την μελέτη του Jeremy Howick.
Οι περιορισμοί της μελέτης του Howick
Όπως όλες οι μελέτες, η ανασκόπηση του καθηγητή Howick και της ομάδας του έχει ορισμένους περιορισμούς. Οι μελέτες που συμπεριλήφθηκαν στην ανασκόπηση ήταν μικρές, πολύ λίγες ήταν εκτός Ευρώπης ή Βόρειας Αμερικής και πολλές ήταν περιορισμένης ποιότητας.
Ωστόσο, η αξιοσημείωτη συνέπεια των προσδιοριζόμενων θεμάτων δικαιολογεί αυστηρές προσπάθειες για να αντιστραφεί η πτώση της ενσυναίσθησης.
5 τακτικές για να επανακτήσουν την ενσυναίσθηση οι φοιτητές
Φέρνοντας στο φως την αιτία της μείωσης της ενσυναίσθησης, η μελέτη ανοίγει το δρόμο για εκπαιδευτικά προγράμματα που προάγουν, διατηρούν και ακόμη και ενισχύουν την ενσυναίσθηση στους φοιτητές ιατρικής. Αυτές οι παρεμβάσεις περιγράφονται συνοπτικά παρακάτω.
1. Βάλτε τους μαθητές να «περπατήσουν ένα μίλι με τα παπούτσια των ασθενών», για παράδειγμα βάζοντάς τους να περάσουν τη νύχτα στο δωμάτιο έκτακτης ανάγκης ή φορώντας στολές προσομοίωσης ηλικίας . Παρέχοντας στους μαθητές την εμπειρία του πώς είναι να είσαι ασθενής θα τους προσφέρει μια πιο ενσυναισθητική προοπτική.
2. Εξισορρόπηση της εστίασης στο βιοϊατρικό μοντέλο με την εκπαίδευση στο πιο ολιστικό βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο της νόσου. Οι ασθενείς γίνονται όλο και πιο περίπλοκοι και επισκέπτονται τους γιατρούς τους με αλληλένδετα σωματικά, ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα. Το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο είναι πιο κατάλληλο για την κατανόηση και τη θεραπεία αυτών των ασθενών.
3. Εισαγωγή πραγματικών ασθενών στην τάξη όταν οι μαθητές μαθαίνουν γεγονότα για το σώμα. Συνδυάζοντας ιστορίες ασθενών με γεγονότα για το ανθρώπινο σώμα, η μετέπειτα μετάβασή τους από το θέατρο διαλέξεων στις κλινικές τοποθετήσεις είναι λιγότερο σοκ.
4. Βασισμένη σε στοιχεία και αποτελεσματική εκπαίδευση ενσυναίσθησης επικοινωνίας. Ενώ όλες οι ιατρικές σχολές διδάσκουν δεξιότητες επικοινωνίας, η αποτελεσματικότητα της εκπαίδευσης ποικίλλει . Οι δεξιότητες ενσυναίσθησης επικοινωνίας έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές και περιλαμβάνουν έκφραση κατανόησης, μη λεκτική συμπεριφορά (γνέφισμα, κλίση προς τα εμπρός) και αισιοδοξία.
5. Εκπαίδευση ως πρότυπο και υποστήριξη από ομοτίμους. Τα πρότυπα είναι γνωστό ότι έχουν ισχυρή επιρροή στη συμπεριφορά των φοιτητών ιατρικής , ωστόσο ο βαθμός στον οποίο οι γιατροί εκδηλώνουν ενσυναίσθηση ποικίλλει . Συνεπώς, η ενίσχυση της ενσυναίσθησης των γιατρών που συναντούν οι φοιτητές θα προωθήσει την ενσυναίσθηση των φοιτητών ιατρικής.
Η ενσυναίσθηση ωφελεί τους ασθενείς και τους επαγγελματίες, αλλά μειώνεται σε όλη την ιατρική σχολή. Τώρα που έχουν εντοπιστεί οι αιτίες της επιδείνωσης του φαινομένου, οι ιατρικές σχολές μπορούν να επικεντρωθούν σε παρεμβάσεις στο πρόγραμμα σπουδών που το ενισχύουν.
ΠΗΓΗ: theconversation.com
