Οι επιστήμονες είχαν ήδη βρει ότι υπάρχουν νευρώνες οι οποίοι αφορούν την ομιλία και την μουσική και υπέθεσαν ότι ο εγκέφαλός μας έχει ειδικα κυτταρα που διαχειρίζονται διαφορετικούς τύπους ήχου που ακούμε.
Ο Sam Norman-Haignere από το πανεπιστήμιο του Rochester, της Νέας Υόρκης και οι συνάδελφοί του ηχογράφησαν την εγκεφαλική ηλεκτρική δραστηριότητα 15 ατόμων την ώρα που άκουγαν 165 διαφορετικούς ήχους. Αυτοί οι ήχοι περιελάμβαν τη μουσική, την ομιλία, ήχους ζώων ακόμα και τον ήχο τουαλέτας την ώρα που καθαρίζεται. Οι συμμετέχοντες είχαν ήδη εμφυτευμένα ηλεκτρόδια στο κεφάλι τους και βρισκόντουσαν στο νοσοκομείο κάνοντας θεραπεία για επιληψία, γεγονός το οποίο εξυπηρετούσε τους ερευνητές να λάβουν πιο ακριβή δεδομένα λόγω της σύγκρισης που μπορούσε να γίνει με τη Λειτουργική Απεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού (ΛΑΜΣ, fMRI). Έτσι, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι υπάρχει πληθυσμός νευρώνων που «απαντά» σχεδόν μόνο σε ό,τι αφορά το τραγούδι, παρόλο που είχαν επίσης μια μικρή ανταπόκριση στην ομιλία και στην μουσική.
«Αυτή η έρευνα δείχνει ότι υπάρχει μια διαφορά στον εγκέφαλο ανάμεσα στην ενόργανη μουσική και την φωνητική μουσική» λέει ο Norman-Haignere, παρόλο που οι ερευνητές δεν προχώρησαν σε έλεγχο για να δουν αν οι νευρώνες απαντούν επίσης στην απαγγελία ή την ραπ μουσική.
Έπειτα, έκαναν μια συσχέτιση των αποτελεσμάτων αυτών με δεδομένα των fMRI 30 ατόμων που άκουγαν τους ίδιους ήχους ώστε να αντιστοιχήσουν τους νευρώνες με μια συγκεκριμένη περιοχή στον εγκέφαλο. Οι νευρώνες του τραγουδιού εντοπίστηκαν μόνο ανάμεσα στις περιοχές του ακουστικού φλοιού που αφορούν τη μουσική και επιλεγμένες περιοχές που αφορούν την ομιλία και τη μουσική. Οι ερευνητές δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν γιατί έχουμε τέτοιους νευρώνες. «Μπορεί να αφορά κάποιον εξελικτικό ρόλο» λεει ο Norman-Haignere. «Αρκετοί πιστεύουν ότι το τραγούδι παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της μουσικής».
«Επίσης είναι πραγματικά πιθανό να αφορά την έκθεσή μας στη μουσική. Οι άνθρωποι περνούν αρκετές ώρες ακούγοντας μουσική» πρόσθεσε ο ίδιος και εξήγησε ότι η ομάδα του πιστεύει ότι οι νευρώνες αυτοί δεν υπάρχουν λόγω κάποιας μουσικής εκπαίδευσης και ότι το πιο πιθανό είναι ότι όλοι τους έχουμε.
Το να είμαστε σε θέση να ξεχωρίζουμε τις μουσικές ιδιότητες των ήχων είναι βασικό για την επιβίσωσή μας λέει ο Jörg Fachner από το πανεπιστήμιο Anglia Ruskin του Cambridge της Βρετανίας. «Είναι λογικό ότι αυτή η ικανότητα συνδέεται με τον ακουστικό μας φλοιό».
Επίσης, αυτοί οι νευρώνες εξηγούν γιατί όταν τραγουδάμε σε έναν άνθρωπο με άνοια ένα αγαπημένο του τραγούδι εκεινο ανταποκρίνεται ακόμα και όταν η νευροεκφυλιστική διαδικασία έχει περιορίσει βασικές λειτουργίες στον εγκέφαλο. « Αυτό το αποτελέσμα, μαζί με άλλες απεικονίσεις (νευροαπεικόνιση) που αφορούν τη μουσική μνήμη, μπορεί να βοηθήσει να εξηγήσουμε γιατί τα τραγούδια μπορεί να βοηθήσουν τους ασθενείς με άνοια».
Η επιστημονική μελέτη εδώ
Απόδοση από το https://www.newscientist.com
