Ο προβληματισμός του πρίγκιπα Χάρι για τη μητέρα του, την πριγκίπισσα Νταϊάνα, η οποία πέθανε απροσδόκητα όταν ο ίδιος ήταν μόλις 12 ετών, εμφανίζεται στα απομνημονεύματά του με τίτλο «Spare», που κυκλοφόρησαν επίσημα.
Στην πραγματικότητα, το best seller κυκλοφορεί ως μια ιστορία για την «αιώνια δύναμη της αγάπης υπό το πρίσμα του θρήνου».
Οι αποκαλύψεις του βιβλίου, που επαναλαμβάνονται σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις υψηλού προφίλ και εμφανίζονται στη σειρά του στο Netflix , αποτελούν αντικείμενο μεγάλης κάλυψης από τα μέσα ενημέρωσης.
Αυτές οι αποκαλύψεις καταγράφουν την εμπειρία του πρίγκιπα να θρηνεί για τον τραυματικό θάνατο της μητέρας του δημόσια, την εισβολή των μέσων ενημέρωσης και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της.
Στην ονομαστική τους αξία, ο πρίγκιπας Χάρι μπορεί να μοιράζεται τυπικά συμπτώματα ανθρώπων που υποφέρουν από «σύνθετη θλίψη».
Ωστόσο, δεν συμφωνούν όλοι με τον τρόπο που εκδηλώνει τη θλίψη του δημόσια.
Ο μύθος του «χρόνου που γιατρεύει όλες τις πληγές»
Έχουν περάσει περισσότερα από 25 χρόνια από τον τραυματικό θάνατο της μητέρας του πρίγκιπα Χάρι μετά από τροχαίο στο Παρίσι.
Και με το τεράστιο προνόμιο της οικογένειάς του, είναι εύκολο να υποθέσει κανείς ότι η ανάγκη να εξερευνήσει τα στρώματα της θλίψης που διαμορφώνουν τις εμπειρίες του έχει παρέλθει.
Ωστόσο, η ιδέα του «χρόνου που θεραπεύει όλες τις πληγές» είναι ένας μύθος. Ο πόνος είναι συνεχής. Και αποσιωπώντας τον πόνο κάποιου, αυτό μπορεί να τον επιδεινώσει.
Το κοινό, οι επαγγελματίες υγείας, τα μέσα ενημέρωσης και η οικογένεια μπορούν όλοι να φιμώσουν τη θλίψη κάποιου ελαχιστοποιώντας τις συζητήσεις σχετικά με τον αντίκτυπο της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου.
Όπως αναφέρει στην ανάλυσή της η Sarah Wayland, Ανώτερη Λέκτορας Κοινωνικής Εργασίας στη Σχολή Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Αγγλίας, «Οι σύμβουλοι παροτρύνουν τους ανθρώπους να κάνουν νόημα στη ζωή που χάθηκε με αυτούς που ζουν ακόμα. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την ανταλλαγή αναμνήσεων με τα μέλη της οικογένειας σχετικά με το άτομο που χάθηκε, να θυμόμαστε ευτυχισμένες στιγμές, να φανταστούμε την ένταξή τους στη ζωή αυτή τη στιγμή και να δημιουργούμε πάντα χώρο για συζητήσεις σχετικά με την απουσία τους».
Και σημειώνει ότι, εάν οι άνθρωποι αγωνίζονται να δώσουν νόημα στη νέα ζωή που αναγκάζονται να ζήσουν λόγω της απώλειας τους, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μακροχρόνιες αντιδράσεις γνωστές ως περίπλοκη θλίψη.
Τι είναι η περίπλοκη θλίψη;
Η περίπλοκη θλίψη είναι μια σοβαρή, επίμονη και διάχυτη λαχτάρα για τον αποθανόντα. Εάν ο θάνατος είναι ξαφνικός και απροσδόκητος, η παρατεταμένη επίδραση θα είναι μεγαλύτερη.
Οι άνθρωποι που βιώνουν αυτή την ένταση της θλίψης αγωνίζονται να ασχοληθούν με την καθημερινή ζωή. Αυτή η βαθιά αγωνία μπορεί να επηρεάσει τη σωματική και ψυχική τους υγεία, καθώς και τις σχέσεις με τους γύρω τους για χρόνια.
ΠΗΓΗ: Twitter
Ο πρίγκιπας Χάρι ήταν ειλικρινής για τους αγώνες του με την ψυχική υγεία από τον θάνατο της μητέρας του και τη διαταραγμένη σχέση του με την ευρύτερη οικογένειά του.
Έχει παραδεχθεί ανοιχτά ότι έκανε χρήση ναρκωτικών για να τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει την απώλειά του. Αυτο'ί οι τύποι επιπτώσεων σε άτομα που υποφέρουν από περίπλοκη θλίψη, καθώς και το σχετικό τραύμα όταν η απώλεια είναι ξαφνική, είναι συχνοί σύμφωνα με την Wayland.
Η «απώλεια» σε νεαρή ηλικία
Η θλίψη δεν αφορά μόνο αυτό που χάθηκε, αλλά και πότε συνέβη η απώλεια. Ο πρίγκιπας Χάρι ήταν μόλις 12 ετών όταν πέθανε η μητέρα του.
Ο ψυχολόγος και ψυχαναλυτής, Dr. Erik Erikson, υποστηρίζει ότι αυτή η περίοδος ανάπτυξης μεταξύ της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας ταλαντεύεται μεταξύ ενός παιδιού που αναζητά μια αίσθηση ταυτότητας έναντι της σύγχυσης σχετικά με το πού «ταιριάζουν» στον κόσμο.
Είναι μια εποχή που οι νέοι εξερευνούν αξίες, πεποιθήσεις και ιδέες για το ποιοι θα μπορούσαν να γίνουν ως ενήλικες. Αλλά αυτό το στάδιο ανάπτυξης επηρεάζεται με την απώλεια ενός γονέα που θα τον καθοδηγήσει σε αυτήν την περίοδο.
Όταν συμβαίνει μια σημαντική απώλεια στο στάδιο της ζωής ενός παιδιού, μπορεί να το αποσταθεροποιήσει για σημαντικές περιόδους –και μέχρι την ενηλικίωση– ειδικά όταν ο θάνατος σχετίζεται με μια εξωτερική αιτία, όπως ένα ατύχημα.
Ο πρίγκιπας Χάρι μοιράστηκε αυτό το αποσταθεροποιητικό αποτέλεσμα και την πίεση ανάμεσα στον ίδιο και τον επιζώντα γονέα του. Δεν βιώνουν όλα τα αδέρφια τη θλίψη με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να υπάρξει σύγκρουση με την ευρύτερη οικογένεια.
Μακροχρόνιες μελέτες στις Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν ότι τα παιδιά που έχασαν έναν γονέα γίνονται τελικά ανθεκτικά και ειλικρινή άτομα.
Ωστόσο, οι τραυματικές αναμνήσεις τόσο του γεγονότος όσο και του αντίκτυπου αυτής της απώλειας παραμένουν ακριβώς κάτω από την επιφάνεια.
«Οι αφηγήσεις του πρίγκιπα Χάρι για τις εμπειρίες του είναι υπενθυμίσεις για το τι μπορεί να συμβεί στα παιδιά που έχουν βιώσει τραύματα.
Οι απόψεις του σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν τη γυναίκα του στα μέσα ενημέρωσης και από την οικογένειά του, μπορεί να έχουν ενεργοποιήσει υπενθυμίσεις αυτού του παρελθόντος τραύματος» σημειώνει ο Dr. Erikson.
ΠΗΓΗ: Theconversation.com
