Η ιστορία ενός 48χρονου άνδρα από τη Λιλ, ο οποίος πάσχει από τη νόσο του Πάρκινσον και αποφάσισε να υποβληθεί σε ευθανασία φέρνει και πάλι στην επιφάνεια με οδυνηρό τρόπο την επιλογή αυτή για ανθρώπους με εκφυλιστικές νόσους την ώρα που στη Μ. Βρετανία βρίσκεται σε εξέλιξη ψηφοφορία σχετικού νομικού πλαισίου που αφορά όμως μόνο τους καρκινοπαθείς τελικού σταδίου.

Ο Πιερ Κουζέν είναι προγραμματισμένο να μεταβεί σήμερα στο Βέλγιο, χώρα όπου η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι νόμιμες εδώ και πολλά χρόνια, για να λάβει την «ύστατη φροντίδα» (όπως αποκαλεί ο ίδιος τη διαδικασία) σε κλινική των Βρυξελλών.

Στην απόφασή αυτή, όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος στις συνεντεύξεις που έχει παραχωρήσει τις τελευταίες μέρες είναι οι αφόρητοι πόνοι που του προκαλεί η ανίατη ασθένεια, με την οποία διαγνώστηκε πριν από περίπου μία δεκαετία, και τους οποίους δεν θέλει πια να υπομένει.

«Το σώμα μου είναι η φυλακή μου. Και αυτή η φυλακή, το κελί, μικραίνει. Από 12 τετραγωνικά μέτρα πάω στα 11, μετά στα 10. Καταλήγω συνθλιμμένος σε αυτή την προσωπική μου φυλακή. Και αυτό είναι ανυπόφορο», λέει χαρακτηριστικά.

Στο προχωρημένο στάδιο της νόσου όπου βρίσκεται ο Κουζέν, τα φάρμακα προσφέρουν ελάχιστη ανακούφιση, όπως εξηγεί ο ίδιος και οι ειδικοί.

Από τη στιγμή που έλαβε την απόφαση να υποβληθεί σε ευθανασία, ο Πιερ είχε την ενεργή στήριξη γιατρών αλλά και τοπικής οργάνωσης που υποστηρίζει το δικαίωμα των ανθρώπων να επιλέγουν οι ίδιοι πώς θα φεύγουν από τη ζωή.

Εμπόδιο η κατάθλιψη και τα συμπτώματα άνοιας

Ποιοι όμως έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν πως θα φεύγουν από τη ζωή; Στη Βρετανία, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη η ψήφος από τους βουλευτές ενός νόμου για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, αυτή η επιλογή περιορίζεται όπως καταγγέλλουν οι ασθενείς με νευροεκφυλιστικά νοσήματα μόνο σε όσους βρίσκονται έχουν μόνο έξι μήνες ζωής, πρακτικά δηλαδή μόνος σε καρκινοπαθείς τελικού σταδίου.

Απέναντι σε αυτούς τους περιορισμούς επιχειρηματολόγησε ένας πρώην δικαστής ο σερ Νίκολας Μόστιν, που πάσχει από Πάρκινσον. Ο Μόστιν δήλωσε ότι η ταλαιπωρία στο τέλος της ζωής των ασθενών με Πάρκινσον είναι «ανυπόφορη», με ορισμένους να μην μπορούν να καταπιούν ή να αναπνεύσουν. «Αυτό είναι που αντιμετωπίζω. Και θα ήθελα να μάθω γιατί οι αντιτιθέμενοι στην συμπεριλήψη και των πασχόντων από Πάρκινσον στο νόμο για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, είναι αποφασισμένοι να με καταδικάσουν σε αυτό», πρόσθεσε.

Ενώ η πρόθεση της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας σε κάποιον που αντιμετωπίζει μια σοβαρή αναπηρική και περιοριστική για τη ζωή κατάσταση γίνεται αποδεκτή ως τελική πράξη αυτονομίας ακόμα και σε χώρες όπου παραδοσιακά είναι πιο ανοιχτές σε αυτό το θέμα, η κατάσταση είναι περίπλοκη στην περίπτωση των παρκινσονικών διαταραχών. Είναι σημαντικό ως προς αυτό, όπως επισημαίνεται από σχετική έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Neurology το 2021, ότι η ταυτόχρονη κατάθλιψη είναι ιδιαίτερα συχνή σε αυτές τις παθήσεις και μπορεί μερικές φορές να είναι δύσκολο να διαγνωστεί ή να αντιμετωπιστεί. Επιπλέον, τα συμπτώματα της άνοιας μπορεί να υπονομεύσουν την ικανότητα του ασθενούς για συγκατάθεση μετά από ενημέρωση.

Ως εκ τούτου, μια κατηγορία ασθενών που αντιμετωπίζει βασανιστικές δυσκολίες στα προχωρημένα στάδια της νόσου δεν μπορεί να έχει ούτε αυτήν την διέξοδο.