Μέσω μιας συνεργασίας μεταξύ του University College London, του Wellcome Sanger Institute και του Imperial College London στο Ηνωμένο Βασίλειο, ξεκινήσαμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα χρησιμοποιώντας την πρώτη παγκοσμίως ελεγχόμενη «δοκιμή πρόκλησης» για το COVID - όπου εθελοντές εκτέθηκαν σκόπιμα στον SARS-CoV-2, τον ιό που προκαλεί το COVID, έτσι ώστε να μελετηθεί με μεγάλη λεπτομέρεια όπως αναφέρουν σε άρθρο τους στην ιστοσελίδα TheConversation.com o Marko Nikolic κύριος ερευνητής και ομότιμος σύμβουλος Αναπνευστικής Ιατρικής, UCL και η Kaylee Worlock, Μεταδιδακτορική ερευνήτρια, Μοριακής και Κυτταρικής Βιολογία, UCL
Ανεμβολίαστοι υγιείς εθελοντές χωρίς προηγούμενο ιστορικό COVID-19 εκτέθηκαν -μέσω ρινικού σπρέι- σε μια εξαιρετικά χαμηλή δόση του αρχικού στελέχους του SARS-CoV-2. Στη συνέχεια, οι εθελοντές παρακολουθήθηκαν στενά σε μια μονάδα καραντίνας, με τακτικές εξετάσεις και λήψη δειγμάτων για να μελετηθεί η αντίδρασή τους στον ιό σε ένα εξαιρετικά ελεγχόμενο και ασφαλές περιβάλλον.
Για την πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Nature, συλλέχθηκαν δείγματα ιστού που βρίσκεται στο μέσο μεταξύ της μύτης και του λαιμού, καθώς και δείγματα αίματος από 16 εθελοντές. Τα δείγματα αυτά ελήφθησαν πριν οι συμμετέχοντες εκτεθούν στον ιό, ώστε να έχουμε μια βασική μέτρηση, και στη συνέχεια σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Στη συνέχεια, τα δείγματα επεξεργάστηκαν και αναλύθηκαν με τη χρήση της τεχνολογίας αλληλούχισης μεμονωμένων κυττάρων, η οποία επέτρεψε στους ερευνητές να εξάγουν και να αλληλουχήσουν το γενετικό υλικό μεμονωμένων κυττάρων. Χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνολογία αιχμής, έγινε δυνατό να παρακολουθηθεί η εξέλιξη της νόσου με πρωτοφανή λεπτομέρεια, από την προ-μόλυνση έως την ανάρρωση.
Προς έκπληξή τους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, παρά το γεγονός ότι όλοι οι εθελοντές εκτέθηκαν προσεκτικά στην ίδια ακριβώς δόση του ιού με τον ίδιο τρόπο, δεν κατέληξαν όλοι να είναι θετικοί στο COVID.
Στην πραγματικότητα, οι εθελοντές χωρίστηκαν σε τρεις διαφορετικές ομάδες μόλυνσης. Έξι από τους 16 εθελοντές ανέπτυξαν τυπικό ήπιο COVID, με θετική εξέταση για αρκετές ημέρες με συμπτώματα που έμοιαζαν με κρυολόγημα. Η ομάδα αυτή ονομάστηκε «ομάδα συνεχιζόμενης λοίμωξης».
Από τους δέκα εθελοντές που δεν ανέπτυξαν μόνιμη λοίμωξη, γεγονός που υποδηλώνει ότι ήταν σε θέση να καταπολεμήσουν τον ιό από νωρίς, οι τρεις ανέπτυξαν μια «ενδιάμεση» λοίμωξη με διαλείπουσες μεμονωμένες θετικές ιικές εξετάσεις και περιορισμένα συμπτώματα. Αυτοί κατηγοριοποιήθηκαν ως «ομάδα παροδικής λοίμωξης».
Οι τελευταίοι επτά εθελοντές παρέμειναν αρνητικοί στις εξετάσεις και δεν εμφάνισαν συμπτώματα. Αυτή ήταν η «ομάδα αποτυχημένης λοίμωξης». Πρόκειται για την πρώτη επιβεβαίωση των ματαιωτικών λοιμώξεων, οι οποίες προηγουμένως δεν είχαν αποδειχθεί. Παρά τις διαφορές στην έκβαση της λοίμωξης, οι συμμετέχοντες σε όλες τις ομάδες μοιράζονταν κάποιες συγκεκριμένες νέες ανοσολογικές αποκρίσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των οποίων το ανοσοποιητικό σύστημα απέτρεψε τη λοίμωξη.
Όταν συγκρίθηκαν οι χρόνοι της κυτταρικής απόκρισης μεταξύ των τριών ομάδων λοίμωξης, διαπιστώθηκαν διακριτά μοτίβα. Για παράδειγμα, στους εθελοντές που μολύνθηκαν παροδικά, όπου ο ιός ανιχνεύθηκε μόνο για λίγο, διαπιστώθηκε μια ισχυρή και άμεση συσσώρευση ανοσοποιητικών κυττάρων στη μύτη μία ημέρα μετά τη μόλυνση.
Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με την ομάδα της συνεχούς μόλυνσης, όπου παρατηρήθηκε μια πιο καθυστερημένη αντίδραση, η οποία άρχισε πέντε ημέρες μετά τη μόλυνση και ενδεχομένως επέτρεπε στον ιό να εδραιωθεί σε αυτούς τους εθελοντές.
Σε αυτούς τους ανθρώπους, εντοπίστηκαν κύτταρα που διεγείρονται από μια βασική αντιιική αμυντική αντίδραση του οργανισμού τόσο στη μύτη όσο και στο αίμα. Αυτή η αντίδραση, που ονομάζεται αντίδραση «ιντερφερόνης», είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους το σώμα στέλνει σήμα στο ανοσοποιητικό σύστημα για να βοηθήσει στην καταπολέμηση των ιών και άλλων λοιμώξεων. Με έκπληξη οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η απάντηση αυτή ανιχνεύθηκε στο αίμα πριν ανιχνευθεί στη μύτη, γεγονός που υποδηλώνει ότι η ανοσολογική απάντηση εξαπλώνεται από τη μύτη πολύ γρήγορα.
Προστατευτικό γονίδιο
Τέλος, εντοπίστηκε ένα συγκεκριμένο γονίδιο που ονομάζεται HLA-DQA2, το οποίο ενεργοποιήθηκε για να παράξει μια πρωτεΐνη σε πολύ υψηλότερο επίπεδο στους εθελοντές που δεν προχώρησαν σε παρατεταμένη λοίμωξη και ως εκ τούτου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως δείκτης προστασίας. Επομένως, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αυτές οι πληροφορίες ώστε να εντοπιστούν εκείνοι που πιθανώς θα προστατευθούν από σοβαρή COVID.
Τα ευρήματα αυτά βοηθούν ορισμένων κενών στις γνώσεις μας για την COVID, σκιαγραφώντας μια πολύ πιο λεπτομερή εικόνα σχετικά με το πώς αντιδρά ο οργανισμός μας σε έναν νέο ιό, ιδίως κατά τις πρώτες δύο ημέρες μιας λοίμωξης, οι οποίες είναι ζωτικής σημασίας.
Αυτές οι πληροφορίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ώστε να συγκριθούν τα δεδομένα μας με άλλα δεδομένα που παράγουμε επί του παρόντος, ειδικά όταν «προκαλούνται» εθελοντές σε άλλους ιούς και πιο πρόσφατα στελέχη του COVID. Σε αντίθεση με την τρέχουσα μελέτη, αυτές θα περιλαμβάνουν ως επί το πλείστον εθελοντές που έχουν εμβολιαστεί ή έχουν μολυνθεί με φυσικό τρόπο, δηλαδή άτομα που έχουν ήδη ανοσία.
Η μελέτη έχει σημαντικές επιπτώσεις για τις μελλοντικές θεραπείες και την ανάπτυξη εμβολίων. Συγκρίνοντας τα δεδομένα σε εθελοντές που δεν έχουν εκτεθεί ποτέ στον ιό με εκείνους που έχουν ήδη ανοσία, μπορεί να είμαστε σε θέση να εντοπίσουμε νέους τρόπους προστασίας, βοηθώντας παράλληλα στην ανάπτυξη αποτελεσματικότερων εμβολίων για μελλοντικές πανδημίες. Στην ουσία, η έρευνα είναι ένα βήμα προς την καλύτερη προετοιμασία για την επόμενη πανδημία.
Πηγή: TheConversation.com
