Καρκίνος και AIDS σχετίζονται ελάχιστα. Ο πρώτος προκαλείται από ένα υπερβολικό διαχωρισμό των κυττάρων στο σώμα και ο άλλος από μία μόλυνση με έναν ιό (HIV). Ωστόσο, υπάρχει ένας σύνδεσμος - το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα - που είναι εκεί που δρα το φάρμακο. Στην πραγματικότητα, η ιστορία πίσω από το φάρμακο είναι γεμάτη από ανατροπές.
Η ιστορία πίσω από το φάρμακο
Το ταξίδι ξεκίνησε το 1992 όταν ένας συγκεκριμένος υποδοχέας πρωτεΐνης στα Τ κύτταρα ανακαλύφθηκε από τον Ιάπωνα επιστήμονα., Tasuku Honjo. Οδηγίες για την κατασκευή πρωτεϊνών κωδικοποιούνται από τα γονίδια και αυτή η συγκεκριμένη πρωτεΐνη έπεσε στην προσοχή του Honjo ως αποτέλεσμα μίας έρευνας γονιδίων που προκαλούν το θάνατο κυττάρων.
Γι αυτό το λόγο έλαβε το όνομα «προγραμματισμένο κύτταρο θανάτου 1» ή «PD-1». Αποδείχτηκε αργότερα ότι είχε πάρει λάθος όνομα - ο υποδοχέας δεν είχε καμία σχέση με τα Τ κύτταρα που πέθαιναν - και για πολλά χρόνια, ο ρόλος του υποδοχέα PD-1 παρέμενε μυστηριώδης.
Ένα σημαντικό στοιχείο εμφανίστηκε όταν ποντίκια τροποποιήθηκαν γενετικά για να μην έχουν το γονίδιο που περιέχει τις οδηγίες για την κατασκευή του υποδοχέα PD-1. Χωρίς τον PD-1, το ανοσοποιητικό σύστημα του ποντικιού αντέδρασε πιο δραστήρια, κάτι που σήμαινε ότι τα ανοσοποιητικά κύτταρα πολλαπλασιάστηκαν περισσότερο όταν ενεργοποιήθηκαν. Κάποια από τα ποντίκια, ειδικά τα πιο ηλικιωμένα, ανέπτυξαν αυτόματα μία αυτοάνοση ασθένεια.
Αυτό ταίριαζε με την ιδέα ότι ο PD-1 έστειλε ένα σήμα απενεργοποίησης των ανοσοποιητικών κυττάρων, λειτουργώντας ως φρένο στο σύστημα. Χωρίς αυτό, το ανοσοποιητικό σύστημα είναι πιο αντιδραστικό, τόσο πολύ που αναπτύσσει μία αυτοάνοση ασθένεια. Γνωρίζουμε σήμερα, ότι ο PD-1 δουλεύει με αυτόν τον τρόπο σε πολλά είδη ανοσοποιητικών κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων των Τ κυττάρων.
Οι κλινικές δοκιμές έχουν διαπιστώσει ότι το μπλοκάρισμα του PD-1 μπορεί να είναι αποτελεσματικό στη θεραπεία κάποιων ειδών καρκίνου σε ορισμένους ασθενείς. Με άλλα λόγια, μπορούμε να πολεμήσουμε τον καρκίνο διασφαλίζοντας ότι το ανοσοποιητικό σύστημα δεν απενεργοποιείται.
Ο ιός HIV κρύβεται σε λανθάνουσα κατάσταση
Αυτό μας φέρνει πίσω στον ιό HIV. Ένας λόγος που έχει αποδειχθεί πολύ δύσκολο να θεραπευτούν οι άνθρωποι με AIDS είναι ότι μια μικρή ποσότητα HIV κρύβεται στα Τ κύτταρα του σώματος σε λανθάνουσα κατάσταση.
Τις περισσότερες φορές, όταν ο ιός HIV εισέρχεται σε ένα από τα Τ κύτταρα του σώματος, θα χρησιμοποιήσει τα μηχανήματα αυτού του κυττάρου για να κάνει αντίγραφα του εαυτού του, στέλνοντας νέα σωματίδια HIV έξω στην κυκλοφορία του αίματος. Αλλά μερικά Τ κύτταρα φιλοξενούν τα ιικά γονίδια ενώ δεν παράγουν ενεργά τον ιό ή τις ιογενείς πρωτεΐνες, και ο ιός μέσα σε αυτά τα Τ κύτταρα είναι πολύ δύσκολο να στοχεύσει. Ο λανθάνων ιός παραμένει ακόμη και σε ασθενείς που είναι σε θέση να διατηρήσουν το AIDS υπό έλεγχο με αντιρετροϊκή θεραπεία, επειδή αυτός ο τύπος θεραπείας μπορεί να λειτουργήσει μόνο στον ενεργό ιό.
Αυτή η νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Science Translational Medicine, εξέτασε 32 καρκινοπαθείς που έλαβαν θεραπεία με φάρμακα που εμποδίζουν το PD-1, τα οποία τυχαίνει επίσης να έχουν μολυνθεί από τον ιό HIV. Αποδείχτηκε ότι ο λανθάνων χρόνος του HIV είχε αντιστραφεί. Η λανθάνουσα μορφή του ιού ξύπνησε ξανά σε αυτούς τους ασθενείς, γεγονός που θα πρέπει να τον καταστήσει και πάλι στοχεύσιμο.
Καθώς ο ιός επανενεργοποιείται σε κύτταρα όπου ήταν κάποτε λανθάνων, τότε οι ιογενείς πρωτεΐνες θα άρχιζαν να κατασκευάζονται σε αυτό το κύτταρο, γεγονός που, με τη σειρά του, θα έκανε αυτά τα κύτταρα πιο ορατά στο ανοσοποιητικό σύστημα για να θανατωθούν άμεσα και ο νεοεκλεγείς ιός θα μπορούσε επίσης να ελεγχθεί με αντιρετροϊκή θεραπείες.
Οι επιστήμονες πρέπει ακόμα να μάθουν αν αυτή η προσέγγιση θα λειτουργήσει επίσης για ασθενείς που δεν έχουν επίσης καρκίνο. Πιο σημαντικό είναι ότι αυτοί οι τύποι φαρμάκων που απελευθερώνει το ανοσοποιητικό σύστημα συνδέονται με παρενέργειες που μπορεί να είναι σοβαρές για ορισμένους ασθενείς, επειδή οι ανεπιθύμητες ανοσολογικές αντιδράσεις μπορούν μερικές φορές επίσης να ενεργοποιηθούν, οδηγώντας σε συμπτώματα αυτοάνοσης νόσου.
Ένας σημαντικός επόμενος στόχος είναι να βρεθούν τρόποι για να είμαστε πιο ακριβείς με αυτόν τον τύπο φαρμάκου, να ενεργοποιήσουμε τον σωστό τύπο αντίδρασης για την καταπολέμηση ασθενειών, είτε πρόκειται για καρκίνο, AIDS ή άλλες ασθένειες, αλλά να αποφύγουμε τις παρενέργειες της ενεργοποίησης ανεπιθύμητων ανοσολογικών αντιδράσεων σε άλλα μέρη του σώματος.
ΠΗΓΗ: theconversation
