Η προσέγγιση αυτή, γνωστή ως θεραπεία ανεξάρτητη από τον ιστό προέλευσης (tumour-agnostic therapy), αποτελεί σημαντική εξέλιξη στην εξατομικευμένη αντιμετώπιση του καρκίνου, διευρύνοντας τις θεραπευτικές δυνατότητες για ασθενείς με διαφορετικές μορφές κακοήθειας.
Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Δρ. Μαρία Καπαρέλου (Παθολόγος – Ογκολόγος) και Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, Διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής, Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ) αναφέρουν ότι σύμφωνα με πρόσφατη επιστημονική ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2026 στο περιοδικό eClinicalMedicine, του The Lancet, η ανοσοθεραπεία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νέας θεραπευτικής φιλοσοφίας. Η βασική αρχή είναι ότι καρκίνοι που αναπτύσσονται σε διαφορετικά όργανα μπορεί να παρουσιάζουν κοινά βιολογικά χαρακτηριστικά, τα οποία τους καθιστούν ευάλωτους στην ίδια θεραπευτική παρέμβαση.
Ορόσημο η έγκριση της πεμπρολιζουμάμπης το 2017
Σημαντικό ορόσημο αποτέλεσε το 2017, όταν ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ενέκρινε για πρώτη φορά την ανοσοθεραπεία με pembrolizumab σε ασθενείς με συγκεκριμένα μοριακά χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα από την ανατομική εντόπιση του καρκίνου. Πρόκειται για όγκους με υψηλή μικροδορυφορική αστάθεια (MSI-H / dMMR). Οι συγκεκριμένες διαταραχές οδηγούν στη συσσώρευση γενετικών αλλοιώσεων, οι οποίες μπορούν να καταστήσουν τα καρκινικά κύτταρα περισσότερο αναγνωρίσιμα από το ανοσοποιητικό σύστημα.
Τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Στη μελέτη KEYNOTE-158, το pembrolizumab πέτυχε αντικειμενική ανταπόκριση στο 33,8% των ασθενών με MSI-H/dMMR καρκίνους, με ορισμένες ανταποκρίσεις να διατηρούνται για πολλά χρόνια. Αντίστοιχα, στη μελέτη GARNET, η ανοσοθεραπεία με dostarlimab παρουσίασε ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης 44% σε ασθενείς με προχωρημένους συμπαγείς όγκους που εμφάνιζαν την ίδια μοριακή διαταραχή.
Ωστόσο, η παρουσία ενός κοινού βιοδείκτη δεν συνεπάγεται απαραίτητα την ίδια ανταπόκριση στην ανοσοθεραπεία. Το υψηλό φορτίο μεταλλάξεων του όγκου (Tumour Mutational Burden, TMB), για παράδειγμα, έχει συσχετιστεί με αυξημένη πιθανότητα ανταπόκρισης, αλλά η προγνωστική του αξία διαφέρει σημαντικά μεταξύ των τύπων καρκίνου. Αντίστοιχα, βιοδείκτες όπως η έκφραση του PD-L1 και οι μεταλλάξεις των γονιδίων POLE/POLD1 απαιτούν προσεκτική ερμηνεία. Η αποτελεσματικότητα της ανοσοθεραπείας εξαρτάται όχι μόνο από τις γενετικές αλλοιώσεις, αλλά και από το ανοσολογικό μικροπεριβάλλον του όγκου, την ικανότητα αναγνώρισης των καρκινικών κυττάρων από το ανοσοποιητικό σύστημα και το προηγούμενο θεραπευτικό ιστορικό.
Η εφαρμογή σε σπάνιους καρκίνους
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εφαρμογή αυτής της προσέγγισης στους σπάνιους καρκίνους, για τους οποίους οι διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές είναι συχνά περιορισμένες. Στη μελέτη DART, ο συνδυασμός nivolumab και ipilimumab παρουσίασε συνολικό ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης 13%, με σημαντική δραστικότητα σε επιλεγμένες κατηγορίες σπάνιων όγκων. Αντίστοιχα, η μελέτη MoST-CIRCUIT κατέγραψε ποσοστά ανταπόκρισης 54% σε συγκεκριμένους γυναικολογικούς καρκίνους με διαυγοκυτταρικό ιστολογικό τύπο και 63% σε μη ορθοκολικούς MSI-H/dMMR καρκίνους, αναδεικνύοντας νέες θεραπευτικές προοπτικές για επιλεγμένες ομάδες ασθενών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Αυστραλία, η οποία το 2026 διεύρυνε τη δημόσια αποζημίωση ανοσοθεραπευτικών σχημάτων για επιλεγμένους ασθενείς με προχωρημένους ή μεταστατικούς καρκίνους που θεωρούνται ευαίσθητοι στην ανοσοθεραπεία. Η πρωτοβουλία αυτή αναδεικνύει τις δυνατότητες διεύρυνσης της πρόσβασης στις καινοτόμες θεραπείες, αλλά και την ανάγκη ορθής επιλογής των ασθενών, ώστε το αναμενόμενο θεραπευτικό όφελος να υπερτερεί των πιθανών ανεπιθύμητων ενεργειών.
Οι νέες προκλήσεις
Η εξέλιξη αυτή συνοδεύεται από νέες προκλήσεις. Ο ολοκληρωμένος μοριακός έλεγχος, η αξιολόγηση από διεπιστημονικές ογκολογικές ομάδες, η συμμετοχή σε κλινικές μελέτες και η συστηματική καταγραφή της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των θεραπειών αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την υπεύθυνη εφαρμογή της εξατομικευμένης Ογκολογίας.
Το μέλλον της αντικαρκινικής θεραπείας δεν βρίσκεται μόνο στην ανάπτυξη νέων φαρμάκων, αλλά και στην ολοένα ακριβέστερη αναγνώριση των ασθενών που μπορούν πραγματικά να ωφεληθούν από αυτά. Η βιολογία του καρκίνου αποκτά πλέον καθοριστικό ρόλο στη θεραπευτική απόφαση, χωρίς να υποκαθιστά τη σημασία της ιστολογικής διάγνωσης. Η μεγάλη πρόκληση για τη σύγχρονη Ογκολογία είναι να μετατρέψει τη μοριακή γνώση σε ουσιαστικό κλινικό όφελος, εξασφαλίζοντας ότι κάθε ασθενής θα λαμβάνει την καταλληλότερη θεραπεία, με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της νόσου του και τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα.
