Το στίγμα και η ντροπή για άτομα που είναι εθισμένα στο αλκόολ ή τα ναρκωτικά έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την αντίληψη ότι οι άνθρωποι με διαταραχές χρήσης ουσιών είναι αδύναμοι και ανήθικοι. Αν κατανοήσει ο κόσμος ότι ο εθισμός βλάπτει τον εγκέφαλο μπορεί να βοηθήσει να μειωθεί ο στιγματισμός αυτών των ατόμων. Επιπλέον, ο συγκεκριμένος τύπος της πνευματικής δυσλειτουργίας ίσως βοηθήσει στην ταυτοποίηση μίας σειράς αποτελεσματικών επεμβάσεων. Για παράδειγμα στην εφηβεία, ο εγκέφαλος είναι πιο ευάλωτος από ποτέ. Τότε, η πρόληψη είναι πιο σημαντική από ποτέ. Όσο πιο νωρίς κάποιος εκτεθεί στα ναρκωτικά, τόσο μεγαλύτερη η ζημιά.
Το New England Journal of Medicine δημοσίευσε πρόσφατα μια ανασκόπηση της «επιστήμης του εγκεφάλου» που σχετίζεται με τον εθισμό και τη διαχείρισή της από την Dr. Nora Volkow και τους συναδέλφους της. Ακολουθούν συνοπτικά ορισμένα σημεία της ανασκόπησης.
Η απώλεια της ελευθερίας της βούλησης
Μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις των ανθρώπων είναι η ελευθερία της βούλησης. Όσοι, όμως, ταλαιπωρούνται με έναν εθισμό έχουν απωλέσει αυτή τη δυνατότητα να επιλέγουν να ζουν, όπως θέλουν.
Η μειωμένη ικανότητα ενός εθισμένου ατόμου να σταματήσει να κάνει χρήση ναρκωτικών ή αλκοόλ έχει να κάνει με τα ελλείμματα στη λειτουργία του προμετωπιαίου φλοιού - το τμήμα του εγκεφάλου που συμμετέχει στην εκτελεστική λειτουργία. Ο προμετωπιαίος φλοιός έχει πολλές σημαντικές δουλειές: αυτοπαρακολούθηση, καθυστέρηση ανταμοιβής και η ενσωμάτωση οτιδήποτε σας λέει ο νους σας ότι είναι σημαντικό με αυτό που σας λέει η λίμπιντο.
Η δυσκολία έχει επίσης να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος, όταν στερείται των φαρμάκων στα οποία έχει συνηθίσει, αντιδρά στο άγχος. Η απάντηση είναι συνήθως ένα υπερβολικά αρνητικό συναίσθημα, ακόμη και απόγνωση. Σε αυτό το περιβάλλον, η ισχυρή σχέση εκμάθησης περιβαλλοντικών ενδείξεων (για παράδειγμα, μυρίζοντας μπύρα σε ένα παιχνίδι με μπάλα ή παρακολουθώντας τη γωνία όπου μπορεί να βρεθεί ο έμπορος) επιδεινώνει την επιθυμία για την ουσία.
Η επιστήμη του εγκεφάλου πίσω από αυτές τις παρατηρούμενες και μετρήσιμες διαδικασίες στον εθισμό βοηθά στην αποσαφήνιση των στόχων της θεραπείας. Τα φάρμακα αγωνιστές (όπως η μεθαδόνη και η βουπρενορφίνη) μπορούν να ελέγξουν το πάθος του εγκεφάλου ενώ οι διαδικασίες σχεδιασμού και συλλογισμού επιστρέψουν.
Οι πιθανές λύσεις στον εθισμό
Αλλά πώς μπορεί ένα άτομο με εθισμό να αποφύγει τις ενδείξεις που πυροδοτούν τον πόθο; Πώς μπορούν να λάβουν αξιόπιστη βοήθεια; Δεν είναι αρκετά απλό να πεις όχι.
Το άτομο πρέπει να αναπτύξει εναλλακτικές πηγές χαράς και ανταμοιβής και τα άτομα που έχουν απομονωθεί για να πιούν ή να κάνουν ναρκωτικά χωρίς αναστολή μπορεί να χρειαστεί να εργαστούν με σκόπιμο τρόπο για να επανακτήσουν τη συνήθη «χαρά» - κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, φυσικές απολαύσεις όπως το κολύμπι ή μία βόλτα με ποδήλατο, και άλλες υγιείς, απολαυστικές ανταμοιβές.
Ταυτόχρονα, το να πούμε ότι οι διαταραχές χρήσης ουσιών έχει να κάνει μόνο με τη βιολογία είναι μια υπερβολική απλοποίηση. Είναι σαφές ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν να σταματήσουν ή να μειώσουν τον εθισμό. Για αυτούς τους ανθρώπους, όταν οι ανταμοιβές της μη χρήσης υπερτερούν εκείνων της χρήσης, σταματούν. Μερικά άτομα με ένα πρότυπο ανθυγιεινής χρήσης ναρκωτικών ή αλκοόλ που πληροί τα κριτήρια για τη διάγνωση της διαταραχής χρήσης ουσιών μπορεί επίσης να «ωριμάσουν» από αυτό χωρίς επίσημη θεραπεία. Ωστόσο, όσο πιο σοβαρή είναι η διάγνωση (με άλλα λόγια, όσο περισσότερα διαγνωστικά κριτήρια πληρούνται), τόσο λιγότερο πιθανό είναι να συμβεί αυτό.
ΠΗΓΗ: HarvardMedicalSchool
