Ένα τυπικό τεστ για την ανίχνευση του SARS-CoV-2 λαμβάνει δείγματα ρινικής βλέννας χρησιμοποιώντας ρινοφαρυγγικά (NP) επιχρίσματα. Δείγματα από τη μύτη, δηλαδή. Η διαδικασία είναι δυσάρεστη, αλλά είναι ο συνηθισμένος τρόπος δειγματοληψίας αναπνευστικών παθογόνων. Τους τελευταίους μήνες, ωστόσο, αρκετές ερευνητικές ομάδες έχουν αναπτύξει και έχουν λάβει άδεια χρήσης έκτακτης ανάγκης από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων για τεστ που ανιχνεύουν SARS-CoV-2 στο σάλιο.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Γέιλ ήταν από τους πρώτους και τα νοσοκομεία του πανεπιστημίου έχουν χρησιμοποιήσει και τεστ σάλιου και επιχρίσματος ΝΡ. Και στις δύο περιπτώσεις, τα εργαστήρια αναλύουν τα δείγματα χρησιμοποιώντας ποσοτικές δοκιμασίες αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης αντίστροφης μεταγραφής, οι οποίες μπορούν να ανιχνεύσουν γενετικό υλικό από το SARS-CoV-2 και να ποσοτικοποιήσουν τον αριθμό των ιικών σωματιδίων σε κάθε χιλιοστόλιτρο δείγματος.

Ερευνητές με επικεφαλής την Akiko Iwasaki, έναν ανοσολόγο στο Yale, συνέκριναν τα ιικά φορτία στο σάλιο και τα επιχρίσματα ΝΡ από 154 ασθενείς και 109 άτομα χωρίς τον ιό. Διαίρεσαν τους ασθενείς σε ομάδες που είχαν χαμηλό, μεσαίο και υψηλό ιικό φορτίο όπως καθορίστηκε και από τους δύο τύπους τεστ. Στη συνέχεια συνέκριναν αυτά τα αποτελέσματα με τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων που ανέπτυξαν οι ασθενείς αργότερα.

Διαπίστωσαν ότι οι ασθενείς που εμφάνισαν σοβαρή ασθένεια, νοσηλεύτηκαν ή πέθαναν ήταν πιο πιθανό να είχαν υψηλά φορτία ιού στις εξετάσεις σιέλου τους, αλλά όχι στα επιχρίσματα NP. Το ιικό φορτίο τόσο στο σάλιο όσο και στη ρινική βλέννα μειώθηκε με την πάροδο του χρόνου σε ασθενείς που ανέκαμψαν, αλλά όχι σε αυτούς που πέθαναν.