Η προεκλαμψία εκδηλώνεται με υπέρταση κατά τη διάρκεια της κύησης με την συστολική αρτηριακή πίεση να είναι πάνω από 140mmHg και την διαστολική πάνω από 90mmHg).

Σύμφωνα με τους ειδικούς, υπάρχουν δυο κατηγορίες, η ελαφρύτερη και η βαριάς μορφής προεκλαμψία που πλέον της υψηλής αρτηριακής πίεσης συνδυάζεται με μια σειρά άλλων συμπτωμάτων εκ των οποίων το πιο χαρακτηριστικό είναι το λεύκωμα στα ούρα (πρωτεϊνουρία).

Η βαριά προεκλαμψία μπορεί να οδηγήσει σε εκλαμψία, μια ακόμα σοβαρότερη κατάσταση, που εκδηλώνεται με σπασμούς των μυών σε πρόσωπο και άνω άκρα, και μπορεί να εξελιχθεί σε επιληπτικές κρίσεις ακόμα και θάνατο.

Τα συμπτώματα της προεκλαμψίας

Η προεκλαμψία συνήθως εκδηλώνεται μετά την 20ή εβδομάδα της κύησης. Συχνότερα από την 38η -δηλαδή τον 7ο μήνα- και μετά.

Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ήπια και αντιμετωπίζεται επιτυχώς από τους γιατρούς χωρίς να κινδυνεύσει η μητέρα και το παιδί.

Η διαταραχή συνδέεται με τον πλακούντα, καθώς προκαλεί μειωμένη ροή του αίματος εκεί. Κατά συνέπεια, επηρεάζει αρνητικά την ανάπτυξη του εμβρύου που λαμβάνει μικρότερη ποσότητα αίματος άρα και οξυγόνου και λιγότερα θρεπτικά συστατικά. Χωρίς ιατρική παρέμβαση, αυξάνουν οι πιθανότητες γέννησης ενός ελλιποβαρούς μωρού.

Τα βασικά συμπτώματα της προεκλαμψίας είναι η υπέρταση και η μεγάλη ποσότητα πρωτεϊνών στα ούρα.

Όμως κατά περίπτωση παρατηρούνται και πονοκέφαλοι, ίλιγγος, μειωμένη ποσότητα ούρων, ταχυπαλμία, αίσθημα σύγχυσης και διαταραχές όρασης.

Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση προεκλαμψίας;

• Οικογενειακό/προσωπικό ιστορικό

Αν έχει εμφανιστεί προεκλαμψία σε προηγούμενη εγκυμοσύνη ή υπάρχει ιστορικό προεκλαμψίας στην οικογένεια, η πιθανότητα εμφάνισης της διαταραχής αυξάνει.

Άλλοι παράγοντες που μπορεί να συντελέσουν είναι:

• Η ηλικία της εγκύου, ιδίως αν είναι μικρότερη των 20 ετών ή μεγαλύτερη των 35.
  
• Η παχυσαρκία και ο σακχαρώδης διαβήτης.
  
• Χρόνια νοσήματα όπως η νεφροπάθεια, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο ερυθυματώδης λύκος κ.α.
  
• Μια πολύδημη κύηση.

Πώς μπορεί να προστατευθεί η εγκυμονούσα;

Ο κίνδυνος εμφάνισης προεκλαμψίας εκτιμάται από τους γιατρούς περίπου στις 11 εβδομάδες κύησης. Εκτός από την λήψη πλήρους ιστορικού που πολύ συχνά έχει ήδη προηγηθεί, οι γιατροί μετρούν και καταγράφουν την αρτηριακή πίεση. Κάποια μαιευτικά κέντρα προχωρούν σε εργαστηριακή μέτρηση 2 πρωτεϊνικών δεικτών του πλακούντα και ανάλογα με τις συγκεντρώσεις που καταγράφονται προχωρούν σε υπολογισμό του κινδύνου εμφάνισης της διαταραχής.

Η μόνη πραγματική θεραπεία είναι το τέλος της κύησης, λένε οι γιατροί και έτσι σε περιπτώσεις που υπάρχουν ενδείξεις, οι παρεμβάσεις αφορούν στο να συνεχιστεί η κύηση όσο το δυνατόν περισσότερο.

Στην ελαφριά μορφή προεκλαμψίας, η έγκυος συνήθως παραμένει σπίτι με αυστηρές συστάσεις για παρακολούθηση της αρτηριακής της πίεσης και συνήθως σε κατάκλιση σε θέση που αυξάνει την αιματική ροή του πλακούντα. Η ρύθμιση της πίεσης γίνεται με λήψη αντιυπερτασικών φαρμάκων που επιτρέπεται να ληφθούν κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εκτός από την πίεση, διενεργείται συχνός έλεγχος των πρωτεϊνών στα ούρα, υπερηχογραφήματα του εμβρύου και λίγο πριν την 30η εβδομάδα συχνός έλεγχος με καρδιοτοκογράφημα.

Σε περιπτώσεις μέτριας και βαριάς προεκλαμψίας η έγκυος νοσηλεύεται ώστε να λάβει ενδοφλέβια αντιυπερτασική αγωγή αλλά και ειδική αγωγή για να επιταχυνθεί η πνευμονολογική ωρίμανση του εμβρύου αφού ελλοχεύει ο κίνδυνος πρόωρου τοκετού.

Σε επείγουσες περιπτώσεις ωστόσο, οι γιατροί επισημαίνουν ότι καθώς η επιδείνωση μπορεί να είναι ραγδαία, το ιατρικό πρωτόκολλο προβλέπει επείγουσα καισαρική ακόμα κι αν το έμβρυο δεν είναι βιώσιμο καθώς προέχει να σωθεί η ζωή της μητέρας.