H μεγαλύτερης διάρκειας άδεια πατρότητας μετά τη γέννηση ενός παιδιού μπορεί να βελτιώσει τη σχέση συν-γονεϊκότητας μεταξύ μαμάδων και μπαμπάδων με έναν βασικό τρόπο, διαπιστώνει μια νέα μελέτη.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι μητέρες ήταν λιγότερο πιθανό να αποθαρρύνουν τη συμμετοχή των πατεράδων στη γονική μέριμνα, εάν οι μπαμπάδες είχαν πάρει μεγαλύτερη άδεια μετά τη γέννηση του παιδιού τους.
«Όταν οι πατεράδες παίρνουν μεγαλύτερες άδειες, οι μητέρες μπορεί να το εκλάβουν ως ένδειξη ότι ενδιαφέρονται περισσότερο να είναι ενεργοί γονείς και να είναι λιγότερο πιθανό να προσπαθήσουν να τους εμποδίσουν να συμμετέχουν στη φροντίδα του παιδιού», δήλωσε ο Reed Donithen, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης και διδακτορικός φοιτητής στην αναπτυξιακή ψυχολογία στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο.
Επιπλέον, η μεγαλύτερη άδεια για τους πατέρες συνδέεται με την αλλαγή της στάσης των μητέρων σχετικά με τους πατέρες και τη φροντίδα των παιδιών γενικότερα, δήλωσε η συν-συγγραφέας της μελέτης Sarah Schoppe-Sullivan, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Ohio State.
Όταν οι μπαμπάδες παίρνουν περισσότερες άδειες μετά τη γέννηση του μωρού τους, οι μητέρες μετριάζουν τα μη ρεαλιστικά υψηλά πρότυπα για τη γονική μέριμνα των πατεράδων και εξαρτώνται λιγότερο από τις αξιολογήσεις των άλλων σχετικά με την εκπλήρωση του μητρικού ρόλου τους.
«Είναι δύσκολο να αλλάξεις τις στάσεις των ανθρώπων, αλλά μια μεγαλύτερη άδεια πατρότητας φαίνεται να αλλάζει όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο οι μητέρες ανταποκρίνονται στη συμμετοχή των πατέρων στη φροντίδα των παιδιών, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τους γονεϊκούς ρόλους», δήλωσε η Schoppe-Sullivan. «Αυτό είναι συναρπαστικό».
Η μελέτη δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα στο περιοδικό Sex Roles.
Μητρική "πόρτα"
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα από το New Parents Project, μια μακράς διαρκείας μελέτη με επικεφαλής την Schoppe-Sullivan, η οποία διερευνά τον τρόπο με τον οποίο τα ζευγάρια με διπλό μισθό προσαρμόζονται στο να γίνουν γονείς και πώς οι οικογένειες και τα παιδιά εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου. Συνολικά, στο πρόγραμμα συμμετείχαν 182 ζευγάρια, τα περισσότερα από τα οποία ήταν παντρεμένα, λευκά, μορφωμένα και με υψηλότερο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο.
Οι γονείς αξιολογήθηκαν τέσσερις φορές: όταν η μητέρα βρισκόταν στο τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης της και όταν το μωρό ήταν 3, 6 και 9 μηνών.
Όταν το μωρό ήταν 9 μηνών, οι μητέρες και οι πατέρες απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικές με αυτό που οι ερευνητές αποκαλούν μητρική "πόρτα" ή πόσο η μητέρα εμποδίζει ή καλωσορίζει τη συμμετοχή του πατέρα στη φροντίδα του παιδιού.
Ρωτήθηκαν πόσο συχνά οι μητέρες ενθάρρυναν τη συμμετοχή των μπαμπάδων στη γονική μέριμνα μέσω συμπεριφορών που ανοίγουν την πύλη - για παράδειγμα, ζητώντας τη γνώμη του για συμπεριφορές που αφορούν τη φροντίδα του παιδιού. Οι γονείς ρωτήθηκαν επίσης πόσο συχνά οι μητέρες εμπλέκονται σε αποθαρρυντικές ή "gateclosing συμπεριφορές", όπως η κριτική του μπαμπά.
Όταν οι πατέρες έπαιρναν μεγαλύτερη άδεια, τόσο οι μητέρες όσο και οι πατέρες συμφωνούσαν ότι οι μητέρες ήταν λιγότερο πιθανό να χρησιμοποιούν συμπεριφορές αποκλεισμού. Αλλά οι ερευνητές εξεπλάγησαν που αυτό δεν οδήγησε στο να παραχωρούν περισσότερο χώρο στον πατέρα στην φροντίδα του παιδιού.
Ένας λόγος μπορεί να είναι ότι εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η πεποίθηση στην κοινωνία μας ότι οι μητέρες πρέπει να έχουν το προβάδισμα στη φροντίδα των παιδιών, δήλωσε ο Donithen.
«Οι μητέρες μπορεί να πιστεύουν ότι είναι ο προεπιλεγμένος κύριος γονέας και έτσι δεν βγαίνουν από το δρόμο τους για να ενθαρρύνουν τους μπαμπάδες να συμμετέχουν περισσότερο», είπε.
