Όσο πιο "μετριότητα" ως παιδί, τόσο πιο πιθανό να ξεχωρίσει κανείς στην ενήλικη ζωή! Αυτό προκύπτει από έρευνα που έδειξε ότι μόνο ένα σχετικά μικρό ποσοστό παιδιών-ιδιοφυιών διατηρεί την υπεροχή του στην ενήλικη ζωή.

Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα για περισσότερους από 34.000 παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των νικητών του βραβείου Νόμπελ, των Ολυμπιονικών, των καλύτερων σκακιστών του κόσμου και των πιο φημισμένων συνθετών κλασικής μουσικής.

«Ένα κοινό μοτίβο εμφανίζεται σε όλες τις διαφορετικές επιστημονικές ειδικότητες», δήλωσε ο καθηγητής Arne Güllich, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης από το Πανεπιστήμιο Kaiserslautern-Landau.

Πρώτον, οι καλύτεροι σε νεαρή ηλικία και οι καλύτεροι αργότερα στη ζωή τους είναι ως επί το πλείστον διαφορετικά άτομα, αποκάλυψε.

Δεύτερον, όσοι έφτασαν σε επίπεδο ελίτ παρουσίασαν σταδιακή εξέλιξη των επιδόσεών τους στα πρώτα τους χρόνια και δεν ήταν ακόμη μεταξύ των καλύτερων της ηλικιακής τους ομάδας.

Τέλος, όσοι αργότερα πέτυχαν κορυφαίες επιδόσεις δεν ειδικεύτηκαν σε έναν μόνο κλάδο σε νεαρή ηλικία, αλλά κράτησαν ανοιχτές τις επιλογές τους.

Τα ευρήματα θα μπορούσαν να εξηγήσουν σε κάποιο βαθμό γιατί μερικά από τα πιο ταλαντούχα άτομα της ιστορίας ήταν άτομα που δεν είχαν καλές επιδόσεις στο σχολείο – όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Στιβ Τζομπς, η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, ο Μάικλ Τζόρνταν και ο Γουόλτ Ντίσνεϊ.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, δείχνει ότι η παραδοσιακή εικόνα ενός παιδιού-θαύματος – για παράδειγμα ο Μότσαρτ, που άρχισε να συνθέτει μουσική σε ηλικία πέντε ετών, και η μαθηματική ιδιοφυΐα Ματίλντα, από την ομώνυμη ταινία – δεν αντικατοπτρίζει με ακρίβεια τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσαν οι επιτυχημένοι ενήλικες.

Αντίθετα, πολλοί ακολούθησαν πολύ πιο σταδιακές διαδρομές προς τη διασημότητα. Ο διάσημος φυσικός Άλμπερτ Αϊνστάιν, για παράδειγμα, παρουσίασε καθυστέρηση στην ομιλία και ήταν αργός στο να απαντά σε ερωτήσεις. Θεωρείτο λιγότερο έξυπνος από τους συμμαθητές του στο σχολείο, αλλά άρχισε να δείχνει εξαιρετικές μαθηματικές και επιστημονικές ικανότητες στην εφηβεία του.

Ο Στιβ Τζομπς, συνιδρυτής της Apple, εγκατέλειψε το κολέγιο χωρίς να το πει στους γονείς του. Έκτοτε έχει παραδεχτεί ότι «δεν είχε ιδέα» τι ήθελε να κάνει με τη ζωή του, αλλά ακολούθησε την περιέργειά του και την διαίσθησή του.

Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, που γνώρισε απίστευτη επιτυχία με τα βιβλία της για τον Χάρι Πότερ, αρχικά απορρίφθηκε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και τελικά αποφοίτησε από το Έξετερ.

Εν τω μεταξύ, ο Walt Disney, ο οποίος δημιούργησε μια παγκόσμια αυτοκρατορία ψυχαγωγίας, εγκατέλειψε νωρίς την επίσημη εκπαίδευση και κάποτε απολύθηκε από μια εφημερίδα επειδή «στερούνταν φαντασίας» και «δεν είχε καλές ιδέες».

Και ο Michael Jordan, ο οποίος θεωρείται από όλους ένας από τους καλύτερους παίκτες μπάσκετ όλων των εποχών, δεν κατάφερε να μπει στην ομάδα του γυμνασίου επειδή ήταν πολύ κοντός.

Οι ερευνητές είπαν ότι το να έχεις ποικίλα ενδιαφέροντα ως παιδί μπορεί να βελτιώσει τις πιθανότητές σου να βρεις το ιδανικό πεδίο για σένα με την πάροδο των χρόνων.

«Όσοι βρίσκουν τον ιδανικό κλάδο για τον εαυτό τους, αναπτύσσουν αυξημένο δυναμικό για μακροπρόθεσμη μάθηση και έχουν μειωμένους κινδύνους από παράγοντες που εμποδίζουν την καριέρα τους, έχουν βελτιωμένες πιθανότητες να αναπτύξουν επιδόσεις παγκόσμιας κλάσης», εξήγησε ο καθηγητής Güllich.

Όσοι φτάνουν στο αποκορύφωμα πολύ νωρίς μπορεί να καταλήξουν να κολλήσουν σε έναν κλάδο που δεν τους αρέσει ή να υποστούν επαγγελματική εξουθένωση, προειδοποίησε.

Η υπερβολική πρόωρη εστίαση σε ένα πεδίο ενδιαφέροντος μπορεί ακόμη και να οδηγήσει σε τραυματισμό, ειδικά αν αφορά τον αθλητισμό.

Με βάση τα ευρήματα, ο καθηγητής Güllich διατύπωσε συστάσεις για το πώς η κοινωνία μπορεί να προωθήσει ταλαντούχους νέους ώστε να εξελιχθούν σε μελλοντικούς κορυφαίους επαγγελματίες.

«Αυτό που δείχνουν τα στοιχεία είναι το εξής: Μην εξειδικεύεστε σε ένα μόνο πεδίο πολύ νωρίς», είπε.

«Ενθαρρύνετε τους νέους και προσφέρετε τους ευκαιρίες να ασχοληθούν με διαφορετικά πεδία ενδιαφέροντος. Και προωθήστε τους σε δύο ή τρία πεδία».

Αυτές μπορεί να είναι επιστήμες που δεν σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους – για παράδειγμα, οι γλώσσες και τα μαθηματικά, ή η γεωγραφία και η φιλοσοφία. Αναφέρει ως παράδειγμα τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο οποίος από μικρή ηλικία ήταν επίσης παθιασμένος με τη μουσική.

Τα ευρήματα, λέει, «μπορεί να ενισχύσουν τις ευκαιρίες για την ανάπτυξη ατόμων με εξαιρετικές επιδόσεις παγκόσμιας κλάσης – στην επιστήμη, τον αθλητισμό, τη μουσική και άλλους τομείς».

Στον πρόλογο της μελέτης, ο Ekeoma Uzogara, αναπληρωτής εκδότης του περιοδικού, έγραψε: «Από αθλητές όπως η Simone Biles και ο Michael Phelps έως επιστήμονες όπως η Marie Curie και ο Albert Einstein, η αναγνώριση του εξαιρετικού ταλέντου είναι ουσιαστικής σημασίας στην επιστήμη της καινοτομίας.

Αλλά πώς δημιουργείται το ταλέντο;

Σε μια αναλυτική ανασκόπηση, οι Güllich et al εξέτασαν δημοσιευμένες έρευνες στους τομείς της επιστήμης, της μουσικής, του σκακιού και του αθλητισμού και εντόπισαν δύο μοτίβα: Οι εξαιρετικοί νέοι καλλιτέχνες έφτασαν γρήγορα στην κορυφή, αλλά κατέκτησαν με δυσκολία μόνο ένα ενδιαφέρον – π.χ. ένα άθλημα.

Αντίθετα, οι εξαιρετικοί ενήλικες έφτασαν σταδιακά στην κορυφή της απόδοσης με ευρύτερη, διεπιστημονική πρακτική».