Ερευνητές από το Ηνωμένο Βασίλειο διαπίστωσαν ότι τα αυτοαναφερόμενα προβλήματα ύπνου στην ηλικία των 14 ετών συσχετίζονταν άμεσα με αυτοτραυματιστική συμπεριφορά τόσο στην ηλικία εκείνη όσο και στην ηλικία των 17 ετών. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα πρότυπα ύπνου μπορούν να έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις στην ευημερία των εφήβων, ανέφεραν οι ερευνητές.
«Ο αυτοτραυματισμός είναι μια από τις κύριες αιτίες θανάτου μεταξύ εφήβων και νεαρών ενηλίκων», τονίζει η Nicole Tang, από τους συγγραφείς της μελέτης και κλινική ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Warwick.
Τα τελευταία χρόνια, η έλλειψη ύπνου και οι αυτοτραυματισμοί σε νέους έχουν αναδειχθεί σε σημαντικές ανησυχίες για τη δημόσια υγεία στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με ανασκόπηση του 2020, το ποσοστό των εφήβων που πληροί τις συστάσεις ύπνου τις σχολικές ημέρες κυμαίνεται από 32% στην Πολωνία έως 86,3% στο φλαμανδικό κομμάτι του Βελγίου.
Οι συνιστώμενες ώρες ύπνου
Η Αμερικανική Ακαδημία Ιατρικής Ύπνου (AASM) συνιστά οι έφηβοι ηλικίας 13 με 18 ετών να κοιμούνται από οκτώ έως δέκα ώρες κάθε βράδυ κατά τη διάρκεια της εβδομάδας.
Η τελευταία μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο Journal of Child Psychology and Psychiatry, περιελάμβανε περισσότερους από 10.000 συμμετέχοντες ηλικίας 14 ετών στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι έφηβοι κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τον ύπνο, όπως να πουν πόσες ώρες κοιμούνταν τις μέρες που είχαν σχολείο, πόσο τους έπαιρνε να κοιμηθούν και πόσο συχνά ξυπνούσαν κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Οι 14χρονοι ρωτήθηκαν επίσης αν είχαν ποτέ αυτοτραυματιστεί ή τραυματιστεί σκόπιμα.
Το ίδιο ερώτημα τούς ξανατέθηκε και τρία χρόνια αργότερα, στην ηλικία των 17 ετών.
«Τροποποιήσιμος παράγοντας κινδύνου»
Όταν οι νεαροί έφηβοι κοιμούνταν λιγότερο τις μέρες που είχαν σχολείο, ξυπνούσαν πιο συχνά κατά τη διάρκεια της νύχτας ή χρειάζονταν περισσότερο χρόνο για να κοιμηθούν, ήταν πιο πιθανό να αναφέρουν αυτοτραυματισμό στις ηλικίες των 14 και 17 ετών, σύμφωνα με τη μελέτη.
Τα προβλήματα ύπνου συνδέονταν με αύξηση των κινδύνων αυτών ακόμη και όταν οι ερευνητές έλαβαν υπόψη άλλους γνωστούς παράγοντες, όπως η ηλικία, το φύλο, η κοινωνικοοικονομική κατάσταση, προηγούμενες περιπτώσεις αυτοτραυματισμού, η αυτοεκτίμηση και η κατάθλιψη.
Δεν είναι ακόμη σαφές γιατί ακριβώς φαίνεται να υπάρχει σύνδεση μεταξύ κακού ύπνου και αυτοτραυματισμού. Οι ερευνητές εξέτασαν αν ο κακός ύπνος θα μπορούσε να συνδεθεί με χειρότερη λήψη αποφάσεων, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο αυτοτραυματισμού, αλλά αυτό αποδείχθηκε ότι δεν ισχύει.
Παρόλα αυτά, οι ερευνητές σημείωσαν ότι ο ύπνος είναι ένας «τροποποιήσιμος παράγοντας κινδύνου», που σημαίνει ότι η βελτίωση της ποιότητας και της διάρκειας του ύπνου των εφήβων μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου αυτοτραυματισμού και να έχει μακροχρόνια οφέλη.
