Ο ΠΟΥ απαριθμεί τις παρεμβάσεις που πρέπει να κάνουν ή να αποφεύγουν οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας κατά τη διάρκεια της συνήθους περίθαλψης. Η οσφυαλγία είναι η κύρια αιτία αναπηρίας παγκοσμίως. Το 2020, περίπου 1 στους 13 ανθρώπους, που αντιστοιχεί σε 619 εκατομμύρια ανθρώπους, θα εμφανίζει οσφυαλγία, μια αύξηση 60% σε σχέση με το 1990. Τα περιστατικά οσφυαλγίας αναμένεται να αυξηθούν σε περίπου 843 εκατομμύρια μέχρι το 2050, με τη μεγαλύτερη αύξηση να αναμένεται στην Αφρική και την Ασία, όπου οι πληθυσμοί μεγαλώνουν και οι άνθρωποι ζουν περισσότερο.
Οι προσωπικές και κοινοτικές επιπτώσεις και το κόστος που συνδέονται με την ΜΑΠ είναι ιδιαίτερα υψηλά για τα άτομα που εμφανίζουν επίμονα συμπτώματα. Η χρόνια πρωτοπαθής ΜΑΠ που αναφέρεται σε πόνο που διαρκεί για περισσότερο από 3 μήνες και δεν οφείλεται σε υποκείμενη νόσο ή άλλη πάθηση - αντιπροσωπεύει τη συντριπτική πλειονότητα των χρόνιων ΜΑΠ που παρουσιάζονται στην πρωτοβάθμια περίθαλψη, και συνήθως εκτιμάται ότι αντιπροσωπεύει τουλάχιστον το 90% των περιπτώσεων. Για τους λόγους αυτούς, ο ΠΟΥ εκδίδει κατευθυντήριες γραμμές για τη χρόνια πρωτοπαθή ΜΣΠ.
«Για την επίτευξη της καθολικής υγειονομικής κάλυψης, το ζήτημα της οσφυαλγίας δεν μπορεί να αγνοηθεί, καθώς αποτελεί την κύρια αιτία αναπηρίας παγκοσμίως», δήλωσε ο Dr Bruce Aylward, Βοηθός Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ για την καθολική υγειονομική κάλυψη, την πορεία ζωής. «Οι χώρες μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτή την πανταχού παρούσα αλλά συχνά παραγνωρισμένη πρόκληση ενσωματώνοντας βασικές, εφικτές παρεμβάσεις, καθώς ενισχύουν τις προσεγγίσεις τους για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας».
Με τις κατευθυντήριες γραμμές, ο ΠΟΥ συνιστά μη χειρουργικές παρεμβάσεις για να βοηθήσει τα άτομα που αντιμετωπίζουν χρόνια πρωτοπαθή ΜΑΠ. Οι παρεμβάσεις αυτές περιλαμβάνουν:
- εκπαιδευτικά προγράμματα που υποστηρίζουν τις γνώσεις και τις στρατηγικές αυτοφροντίδας,
- προγράμματα άσκησης,
- ορισμένες φυσικοθεραπείες, όπως η θεραπεία χειρισμού της σπονδυλικής στήλης και το μασάζ,
- ψυχολογικές θεραπείες, όπως η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία- και
- φάρμακα, όπως τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα.
Οι κατευθυντήριες γραμμές περιγράφουν τις βασικές αρχές της φροντίδας για τους ενήλικες με χρόνια πρωτοπαθή ΜΣΠ, συνιστώντας ότι πρέπει να είναι ολιστική, ανθρωποκεντρική, δίκαιη, μη στιγματίζουσα, μη διακριτική, ολοκληρωμένη και συντονισμένη. Η φροντίδα θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένη ώστε να αντιμετωπίζει το μείγμα των παραγόντων (σωματικών, ψυχολογικών και κοινωνικών) που μπορεί να επηρεάζουν την εμπειρία της χρόνιας πρωτοπαθούς ΜΣΠ. Μπορεί να απαιτείται μια σειρά παρεμβάσεων για την ολιστική αντιμετώπιση της χρόνιας πρωτοπαθούς ΜΑΠ ενός ατόμου, αντί για μεμονωμένες παρεμβάσεις που χρησιμοποιούνται μεμονωμένα.
Οι κατευθυντήριες γραμμές περιγράφουν επίσης 14 παρεμβάσεις που δεν συνιστώνται για τους περισσότερους ανθρώπους στα περισσότερα πλαίσια. Αυτές οι παρεμβάσεις δεν πρέπει να προσφέρονται συνήθως, καθώς η αξιολόγηση των διαθέσιμων στοιχείων από τον ΠΟΥ δείχνει ότι οι πιθανές βλάβες είναι πιθανόν να υπερτερούν των οφελών. Ο ΠΟΥ συμβουλεύει κατά των παρεμβάσεων όπως:
- οσφυϊκά στηρίγματα, ζώνες και/ή στηρίγματα,
- ορισμένες φυσικοθεραπείες, όπως η έλξη (δηλαδή το τράβηγμα σε μέρος του σώματος), και
- ορισμένα φάρμακα, όπως τα οπιοειδή παυσίπονα, τα οποία μπορεί να σχετίζονται με υπερδοσολογία και εξάρτηση.
Η ΜΑΠ είναι μια συχνή πάθηση που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι σε κάποιο σημείο της ζωής τους. Το 2020, η ΜΑΠ αντιπροσώπευε το 8,1% των ετών ζωής με αναπηρία παγκοσμίως. Ωστόσο, οι κατευθυντήριες γραμμές κλινικής διαχείρισης έχουν αναπτυχθεί κυρίως σε χώρες υψηλού εισοδήματος. Για τα άτομα που βιώνουν επίμονο πόνο, η ικανότητά τους να συμμετέχουν σε οικογενειακές, κοινωνικές και εργασιακές δραστηριότητες συχνά μειώνεται, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ψυχική τους υγεία και να επιφέρει σημαντικό κόστος στις οικογένειες, τις κοινότητες και τα συστήματα υγείας.
Οι χώρες ενδέχεται να χρειαστεί να ενισχύσουν και να μετασχηματίσουν τα συστήματα και τις υπηρεσίες υγείας τους, ώστε να καταστήσουν τις συνιστώμενες παρεμβάσεις διαθέσιμες, προσβάσιμες και αποδεκτές μέσω της καθολικής υγειονομικής κάλυψης, διακόπτοντας παράλληλα τη συνήθη παροχή ορισμένων παρεμβάσεων. Η επιτυχής εφαρμογή των κατευθυντήριων οδηγιών θα βασιστεί στην αποστολή μηνυμάτων δημόσιας υγείας γύρω από την κατάλληλη φροντίδα για την οσφυαλγία, στην ανάπτυξη ικανοτήτων του εργατικού δυναμικού για την αντιμετώπιση της φροντίδας της χρόνιας οσφυαλγίας, στην προσαρμογή των προτύπων φροντίδας και στην ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων παραπομπής.
«Η αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου στη μέση απαιτεί μια ολοκληρωμένη, ανθρωποκεντρική προσέγγιση. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η μοναδική κατάσταση του κάθε ατόμου και οι παράγοντες που μπορεί να επηρεάζουν την εμπειρία του πόνου», δήλωσε ο Δρ Anshu Banerjee, Διευθυντής του ΠΟΥ για την υγεία της μητέρας, του νεογέννητου, του παιδιού, των εφήβων και της γήρανσης. «Χρησιμοποιούμε αυτή την κατευθυντήρια γραμμή ως εργαλείο για την υποστήριξη μιας ολιστικής προσέγγισης στη φροντίδα του χρόνιου πόνου στη μέση και για τη βελτίωση της ποιότητας, της ασφάλειας και της διαθεσιμότητας της φροντίδας».
Η οσφυαλγία επηρεάζει την ποιότητα ζωής και συνδέεται με συννοσηρότητες και υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας. Τα άτομα που βιώνουν χρόνια ΟΠΣ, ιδίως οι ηλικιωμένοι, είναι πιο πιθανό να βιώσουν φτώχεια, να αποχωρήσουν πρόωρα από το εργατικό δυναμικό και να συγκεντρώσουν λιγότερο πλούτο για τη συνταξιοδότηση. Ταυτόχρονα, οι ηλικιωμένοι έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ανεπιθύμητες ενέργειες από τις παρεμβάσεις, γεγονός που ενισχύει τη σημασία της προσαρμογής της φροντίδας στις ανάγκες του κάθε ατόμου. Η αντιμετώπιση της χρόνιας ΠΧΣ στους ηλικιωμένους πληθυσμούς μπορεί να διευκολύνει την υγιή γήρανση, ώστε οι ηλικιωμένοι να έχουν τη λειτουργική ικανότητα να διατηρούν την ευημερία τους.
