Για αιώνες, η ιστορία της ιατρικής γράφτηκε σχεδόν αποκλειστικά με ανδρικά ονόματα. Από τον Ιπποκράτη έως τον William Harvey, η συλλογική μνήμη επικεντρώνεται στους λεγόμενους «πατέρες» της ιατρικής. Όμως, πίσω από αυτή την αφήγηση κρύβεται μια διαφορετική πραγματικότητα: γυναίκες θεραπεύτριες, μαίες και γιατροί που συνέβαλαν ουσιαστικά στη φροντίδα της υγείας, αλλά σταδιακά παραγκωνίστηκαν ή διαγράφηκαν από τα επίσημα αρχεία.

Οι γυναίκες γιατροί του Μεσαίωνα

Στον Μεσαίωνα, οι γυναίκες δεν ήταν απούσες από την ιατρική. Στη Σχολή του Σαλέρνο (Schola Medica Salernitana) στην Ιταλία, μία από τις πρώτες ιατρικές σχολές της Ευρώπης, φαίνεται πως δίδαξαν και γυναίκες, όπως η Trotula of Salerno, στην οποία αποδίδονται σημαντικά έργα για τη γυναικολογία και τη μαιευτική.

Την ίδια περίοδο, η Hildegard of Bingen, ηγουμένη, συγγραφέας και φυσιοδίφης, κατέγραψε ιατρικές και φαρμακολογικές γνώσεις βασισμένες στην παρατήρηση της φύσης. Πολλές γυναίκες λειτουργούσαν ως θεραπεύτριες στις κοινότητές τους, μεταφέροντας πρακτική γνώση από γενιά σε γενιά.

Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, τα έργα τους αποδόθηκαν σε άνδρες ή αμφισβητήθηκε ακόμη και η ύπαρξή τους. Όπως επισημαίνεται και σε σχετικές ιστορικές αναλύσεις, πολλές γυναίκες γιατροί του Μεσαίωνα «καταδικάστηκαν στη λήθη» όταν η ιατρική άρχισε να θεσμοθετείται και να ελέγχεται από ανδροκρατούμενους θεσμούς.

Όταν η ιατρική έγινε επάγγελμα ήρθε ο αποκλεισμός

Από τον 16ο αιώνα και μετά, η άσκηση της ιατρικής απαιτούσε πανεπιστημιακή εκπαίδευση και επίσημη άδεια – προνόμια που ήταν σχεδόν αποκλειστικά για άνδρες. Οι γυναίκες αποκλείστηκαν από τα πανεπιστήμια, ενώ όσες συνέχιζαν να προσφέρουν φροντίδα χαρακτηρίζονταν «ανεπίσημες» ή και παράνομες.

Παρότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ότι οι μαίες στοχοποιήθηκαν συστηματικά ως «μάγισσες», αρχεία από τη Σκωτία δείχνουν ότι ορισμένες γυναίκες διώχθηκαν επειδή ασκούσαν λαϊκή θεραπευτική ή μαιευτική. Η μετάβαση από τη γνώση της κοινότητας στη γνώση του πανεπιστημίου σήμανε και την αλλαγή του ποιος θεωρείται «νόμιμος» φορέας ιατρικής αυθεντίας.

Ο 19ος αιώνας: Επιστήμη εναντίον γυναικών

Tον 19ο αιώνα, όταν οι γυναίκες διεκδίκησαν το δικαίωμα να σπουδάσουν ιατρική, η ίδια η «επιστήμη» χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα αποκλεισμού. Ο ψυχίατρος Henry Maudsley υποστήριζε το 1874 ότι η εκπαίδευση μετά την εφηβεία θα έβλαπτε την αναπαραγωγική ικανότητα των γυναικών. Μέλη του General Medical Council εξέφραζαν αμφιβολίες για το αν οι γυναίκες ήταν κατάλληλες για την «ένταση» του επαγγέλματος.

Παρά τα εμπόδια, πρωτοπόροι όπως η Elizabeth Blackwell και η Sophia Jex-Blake άνοιξαν τον δρόμο. Ωστόσο, η επιτυχία συχνά εξαρτιόταν από την κοινωνική τάξη και τη στήριξη ισχυρών ανδρικών δικτύων.

Σύγχρονες ανισότητες με ιστορικές ρίζες

Σήμερα, σε δυτικές χώρες, οι γυναίκες αποτελούν την πλειονότητα σε πολλά ιατρικά επαγγέλματα. Παρ’ όλα αυτά, το μισθολογικό χάσμα, τα εμπόδια στην εξέλιξη και τα φαινόμενα σεξισμού παραμένουν.

Η ιδέα ότι η επιστήμη είναι απολύτως ουδέτερη και απαλλαγμένη από ιδεολογία αμφισβητείται πλέον έντονα. Όπως κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, διαμορφώνεται από κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές συνθήκες.

Τι χάθηκε – και τι μπορεί να ανακτηθεί

Η αναθεώρηση της ιστορίας της ιατρικής δεν αφορά την απόδοση ευθυνών, αλλά την αναγνώριση της πολυφωνίας της γνώσης. Η μεγαλύτερη έμφαση στη σχέση γιατρού–ασθενούς, στη φροντίδα της κοινότητας και στην αλληλεπίδραση με το περιβάλλον ίσως να είχε αναπτυχθεί διαφορετικά αν οι γυναίκες είχαν ισότιμη παρουσία από την αρχή.

Η ανάδειξη των «σιωπηλών» φωνών της ιατρικής ιστορίας μπορεί να προσφέρει νέα εργαλεία για τις προκλήσεις του σήμερα — από την κλιματική κρίση έως τις δημογραφικές αλλαγές και τις ανισότητες στην υγεία.

Αν οι γυναίκες είχαν διαμορφώσει την ιατρική σε ισότιμη βάση με τους άνδρες, το σύστημα υγείας ίσως να ήταν όχι μόνο επιστημονικά ισχυρότερο, αλλά και βαθύτερα ανθρώπινο, όπως επισημαίνουν στη σχετική δημοσίευση τους στην επιστημονική επιθεώρηση the bmj. οι Becky Cridford, Marina Politis, and Jenna Chambers, όλες επαγγελματίες στον τομέα της υγείας.