Το ρόλο της φυσικής δραστηριότητας στην πρόληψη και αντιμετώπιση ασθενειών επισημαίνουν οι ειδικοί. Όπως τονίστηκε στο 29ο Επιστημονικό Συνέδριο Φυσικοθεραπείας, η άσκηση, ιδιαίτερα σε κλινικούς πληθυσμούς, πρέπει να είναι εξατομικευμένη (personalised), αποτελεσματική και ασφαλής.
Παράλληλα, τεκμηριωμένη και αδιαμφισβήτητη παραμένει η αξία της θεραπευτικής άσκησης, αλλά και της φυσικής δραστηριότητας στην πρόληψη και αντιμετώπιση πλήθους παθολογικών καταστάσεων (όπως είναι μυοσκελετικά, νευρολογικά, καρδιοαναπνευστικά προβλήματα, ψυχικές νόσοι, μεταβολικά νοσήματα, διαβήτης, καρκίνος κλπ), καθώς και στα συστήματα υγείας.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η επιλογή του είδους της άσκησης που πρέπει να εφαρμοστεί σε έναν ασθενή, ο χρόνος και ο τρόπος εφαρμογής της άσκησης στον ασθενή (συνταγογράφηση άσκησης), η παρότρυνση και τα κίνητρα που πρέπει να δίνονται στον ασθενή για συμμόρφωση και εφαρμογή της άσκησης, η συνεχής παρακολούθηση της εξέλιξης της υγείας του ασθενούς και η προσαρμογή του προγράμματος άσκησης στον ασθενή, αποτελούν μόνο λίγους από τους παράγοντες εκείνους που καθιστούν τον φυσικοθεραπευτή ως τον πλέον κατάλληλο επιστήμονα υγείας για την εφαρμογή της άσκησης στην αποκατάσταση της υγείας.
Άλλωστε, η «πρόληψη και αποκατάσταση της υγείας είναι μια συνεχής και δυναμική διαδικασία που απαιτεί τη διεπιστημονική προσέγγιση και συνεργασία όλων των επιστημόνων υγείας αλλά και την συνεργασία αυτών με τους ασθενείς», υπογραμμίζεται.
Σύμφωνα και με τον Πανελλήνιο Σύλλογο Φυσικοθεραπευτών, η εφαρμογή των θεραπευτικών μέσων και ιδιαίτερα της άσκησης, που είναι ένας ενεργητικός και απαιτητικός τρόπος αποκατάστασης, προϋποθέτει ένα πλήθος παραγόντων, όπως την γνώση, όχι μόνο της άσκησης, αλλά και της παθολογίας του ασθενούς, της φυσικής εξέλιξης της νόσου αλλά και τις προσαρμογές της νόσου. Περαιτέρω δε, απαιτεί την ικανότητα άμεσης αντιμετώπισης συμπτωμάτων κατά την άσκηση, την διαχείριση των συναισθημάτων και της εν γένει ψυχολογίας του ασθενούς, τη φαρμακευτική αγωγή και το πώς επηρεάζει την κλινική εικόνα, αλλά και την ανταπόκριση του ασθενούς στην άσκηση και άλλα πολλά. Σε όλα τα παραπάνω, μόνο ένας επιστήμονας υγείας με κατάλληλη εκπαίδευση και γνώση τόσο της άσκησης όσο και της παθολογίας, μπορεί να ανταπεξέλθει αποτελεσματικά.
