Ένα μουσικοχορευτικό δρώμενο με τίτλο «Χέρια που φροντίζουν, Καρδιές που αγκαλιάζουν», που παρουσιάστηκε σήμερα, όχι σε κάποια θεατρική αίθουσα αλλά στο Αμφιθέατρο Νευροεπιστημών του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, ανέδειξε τη βαθιά ανθρώπινη διάσταση της φροντίδας που προσφέρουν καθημερινά οι γυναίκες οι οποίες εργάζονται σε όλους τους τομείς του νοσοκομείου. Το δρώμενο, που συνδιοργάνωσε το ΑΧΕΠΕΑ με το Chapter D456 «Καλλίτυχες» DOP αποτελεί αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς δύο μηνών που έφερε στη σκηνή 16 εργαζόμενες, οι οποίες κατέθεσαν προσωπικές εμπειρίες και βιώματα.
Η αναπληρώτρια διοικήτρια του ΑΧΕΠΑ, Έφη Βασιλειάδου, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ανέφερε ότι η ιδέα για την παράσταση γεννήθηκε ήδη από την εποχή της πανδημίας, από την ανάγκη να δοθεί χώρος έκφρασης στους ίδιους τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής. «Εμπνεύστηκα αυτή την εκδήλωση και ήθελα να φέρω την τέχνη στο νοσοκομείο και να δείξουν οι επαγγελματίες υγείας ότι πολλές φορές είναι τέχνη η φροντίδα, η συμπαράσταση, το κράτημα ενός χεριού, η ελπίδα σε κάποιον καρκινοπαθή που δίνουν οι επαγγελματίες υγείας. Δεν είναι τεχνική, είναι τέχνη, γιατί κάθε επαγγελματίας υγείας είναι μοναδικός και με κάποιο τρόπο προσφέρει τις υπηρεσίες του», σημείωσε η κυρίαΒασιλειάδου.
Η ιδέα της κυρίας Βασιλειάδου υλοποιήθηκε μέσα από τα βιωματικά κείμενα που κλήθηκαν να γράψουν εργαζόμενες σε κάθε τομέα του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, τα οποία παρουσιάστηκαν στο μουσικοχορευτικό δρώμενο, τη σκηνοθεσία του οποίου υπογράφει η ηθοποιός-σκηνοθέτιδα Νέλλυ Δελλή.
«Είναι ένα αφιέρωμα που το χρωστάμε στη γυναίκα επαγγελματία υγείας», δήλωσε η κυρία Δελλή, τονίζοντας πως οι συμμετέχουσες «έχουν καταθέσει τον πόνο, την αγάπη για τον συνάνθρωπο, την προσφορά, την αλληλεγγύη». Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Είναι τα χέρια που αγκαλιάζουν. Είναι οι καρδιές που αγκαλιάζουν. Είναι τα βλέμματα που αγκαλιάζουν».
Πίσω από αυτές τις φράσεις αναδύονται ιστορίες καθημερινής αντοχής. «Όταν φεύγει η μαία από το ογκολογικό και πάει στο σπίτι της, αφήνει πίσω τα βλέμματα των μικρών ηρώων που την ακολουθούν… Τους χαμογελάει και τους λέει: “Αύριο θα ξανάρθω”», σημειώνει η κυρία Δελλή περιγράφοντας τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον επαγγελματικό και τον προσωπικό κόσμο.
Αυτή η διπλή πραγματικότητα αποτυπώνεται και στα ίδια τα κείμενα των εργαζομένων. Στο κείμενο «Δυο κόσμους κρατώ», η Μαρία Κουντάρδα από τη Β’ Παιδιατρική Κλινική έγραψε: «Συχνά με ρωτούν πώς αντέχω. Η απάντηση κρύβεται στα χέρια μου. Γιατί αυτά τα χέρια, κάθε πρωί, κρατούν δύο κόσμους που μοιάζουν ξένοι, αλλά κατοικούν στην ίδια καρδιά». Στο ίδιο κείμενο περιγράφει τον κόσμο της «λευκής στολής», όπου «η θηλυκότητα μεταφράζεται σε απόλυτη δύναμη», αλλά και τον κόσμο του σπιτιού, όπου «σφίγγω τα δικά μου παιδιά στην αγκαλιά μου λίγο πιο δυνατά, ίσως γιατί ξέρω πόσο εύθραυστο είναι το “για πάντα”».
Αντίστοιχα, η Θεοδώρα Δημούλα, μέσα από το κείμενό της με τίτλο «Ο Φύλακας Άγγελος», έδωσε φωνή στην εμπειρία της Μονάδας Αιμοκάθαρσης: «Είμαι αυτή που μετατρέπει την ψυχρή αίθουσα ενός νοσοκομείου σε έναν χώρο ελπίδας και αξιοπρέπειας… Είμαι η νέα οικογένειά τους. Ο δικός τους άνθρωπος… Ο φύλακας άγγελός τους».
