Το εκχύλισμα θυμαριού περιγράφεται συχνά ως ένα ισχυρό φυσικό φάρμακο λόγω του ευρέος φάσματος των ευεργετικών του επιδράσεων στην υγεία. Αυτή η δράση του βασίζεται σε διάφορες βιολογικά δραστικές ενώσεις - την θυμόλη, την καρβακρόλη, το ροσμαρινικό οξύ και το καφεϊκό οξύ - που είναι γνωστό ότι ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα, ενώ παράλληλα προσφέρουν αντιφλεγμονώδη, αντιμικροβιακή και αντιοξειδωτική δράση.
Παρά το δυναμικό του, το εκχύλισμα θυμαριού έχει πρακτικά μειονεκτήματα που περιορίζουν τον τρόπο χρήσης του. Εξατμίζεται γρήγορα , γεγονός που δυσχεραίνει την αποθήκευση και την ακριβή χορήγησή του. Σε μεγαλύτερες ποσότητες, μπορεί επίσης να ερεθίσει τον οργανισμό, προκαλώντας μερικές φορές δερματικά εξανθήματα ή πεπτικές διαταραχές.
Ένας νέος τρόπος συντήρησης και ελέγχου του εκχυλίσματος
Οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει έναν τρόπο για να λύσουν και τα δύο αυτά προβλήματα, σφραγίζοντας εξαιρετικά μικρές σταγόνες εκχυλίσματος θυμαριού μέσα σε ένα άλλο υγρό. Αυτή η προσέγγιση επιτρέπει τη χορήγηση του εκχυλίσματος σε πολύ μικρές δόσεις, αποτρέποντας ταυτόχρονα την εξάτμισή του. Ερευνητές από το Πολυτεχνείο του Τομσκ και το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Σουργκούτ στη Ρωσία ανέπτυξαν αυτή τη μέθοδο για τη δημιουργία νανοδόσεων θυμαριού σε κάψουλες. Τα ευρήματά τους δημοσιεύθηκαν στο Physics of Fluids.
Η διαδικασία
Η διαδικασία βασίζεται σε προσεκτικά ελεγχόμενες ροές εκχυλίσματος θυμαριού, ζελατίνης, αλγινικού νατρίου - ενός συνηθισμένου πυκνωτικού παράγοντα στη βιομηχανία τροφίμων - και ελαίου. Αρχικά, οι ερευνητές συνδύασαν το εκχύλισμα θυμαριού με τη ζελατίνη και έσπρωξαν αυτό το μείγμα μέσα από ένα μικροσκοπικό τσιπ ταυτόχρονα με μια ροή αλγινικού νατρίου. Μέσα στο τσιπ, τα δύο υγρά έρρεαν μαζί, παραμένοντας όμως σαφώς διαχωρισμένα. Μια ροή ελαίου που εισήχθη από κάθετη κατεύθυνση έσπασε στη συνέχεια τη συνδυασμένη ροή σε εξαιρετικά μικρές σταγόνες.
Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα αυτής της έρευνας δεν είναι η συγκεκριμένη ποσότητα εκχυλίσματος θυμαριού που χρησιμοποιήθηκε, αλλά η απόδειξη ότι είναι εφικτή η ακριβής και συνεπής νανοδοσολογία. Προτού αυτή η προσέγγιση μπορέσει να εφαρμοστεί στην ιατρική, θα χρειαστεί επιπλέον εργασία για να συσκευαστούν αυτές οι νανοδόσεις σε κάψουλες κατάλληλες για φαρμακευτική χρήση.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι η τεχνική δεν περιορίζεται μόνο στο εκχύλισμα θυμαριού. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για άλλες ουσίες και έχει πιθανές εφαρμογές εκτός των φαρμακευτικών προϊόντων, συμπεριλαμβανομένης της βιομηχανίας τροφίμων.





