Παρόλο που δεν υπάρχει ακόμα ολοκληρωμένη θεραπεία, οι πρώτες θεραπείες οι οποίες βοήθησαν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων φαίνεται ότι ξεκίνησαν πάνω από 200 χρόνια πριν. Οι άνθρωποι με πάρκινσον δεν έχουν αρκετή χημική ντοπαμίνη καθώς κάποια από τα νευρικά τους κύτταρα που θα μπορούσαν να την φτιάξουν είναι νεκρά. Η ντοπαμίνη επιτρέπει την αποστολή μηνυμάτων στα σημεία του εγκεφάλου τα οποία και «ενεργοποιούν» την κίνηση.
Υπάρχουν φάρμακα τα οποία αντικαθιστούν την ντοπαμίνη που λείπει ή που μιμείται τις επιδράσεις τις ενώ υπάρχει και δυνατότητα χειρουργείου στον εγκέφαλο ανάλογα με την σοβαρότητα της κατάστασης του ασθενούς.
Στην ουσία το πάρκινσον έχει ως αποτέλεσμα την αλλοίωση των νευρώνων σε ένα σημείο του εγκεφάλου που ονομάζεται βασική γάγλια, η οποία πρόκειται για μια ομάδα πυρήνων βαθιά κάτω από τον εγκεφαλικό φλοιό. Αυτοί οι νευρώνες είναι υπεύθυνοι για την διαδικασίας της πληροφορίας που ενημερώνει για την κίνηση και την δραστηριότητα του συντονισμού της κίνησης όπως επίσης και μια σειρά από γνωστικές και συναισθηματικές λειτουργίες.
Η μείωση της ντοπαμίνης δημιουργεί μια σειρά από κινητικά προβλήματα, όπως είναι το τρέμουλο και τα άκαμπτα άκρα όπως επίσης και η εικόνα της συνεχούς κίνησης. Η έλλειψη ντοπαμίνης οδηγεί επίσης και σε μια σειρά από μη κινητικά προβλήματα όπως τα οποία είναι λιγότερο ορατά, ωστόσο πολύ σοβαρά όπως είναι τα προβλήματα στις γνωστικές λειτουργίες, κατάθλιψη, πόνος αλλα και και ακράτεια ούρων και δυσκοιλιότητα.
Η πρώτη φορά που αναγνωρίστηκε το πάρκινσον ορίστηκε ως «αναστατωμένη παράλυση» το 1817. Μισό αιώνα σχεδόν αργότερα στα 1872 ένας Παριζιάνος νευρολόγος ο Jean-Martin Charcot καθιέρωσε τον όρο πάρκινσον.
Ο Πάρκινσον χρησιμοποίησε τον όρο ωστόσο ο Charcot και οι συνάδελφοί του έφεραν την επανάσταση με τις θεραπείες που πρότειναν τον 19ο αιώνα. Ο Πάρκινσον υποστήριζε ότι το αίμα πρέπει να «φεύγει» από το λαιμό σε μια προσπάθειά του να απομακρύνει τα φλεγμονώδη παθογόνα και να τα εμποδίζει να φτάσουν τον εγκέφαλο. Ωστόσο, ο Charcot και οι συνάδελφοί του προτιμούσαν την φαρμακευτική προσέγγιση και τα αντιχολινεργικά φάρμακα, τα οποία μπλοκάρουν την κίνηση του νευροδιαβιβαστή που ονομάζεται ακετυλοχολίνη η χρήση της οποίας χορηγείται ακόμα και σήμερα.
Σήμερα ωστόσο οι ειδικοί προσπαθούν να δουν πως λειτουργεί και η υοκυαμίνη, ένα φυτικό φάρμακο, η θεραπευτική αξία του οποίου εξετάζεται σε ένα νοσοκομείο στη Παρίσι. Άλλες θεραπείες που επίσης δοκιμάζονται είναι ένα παράγωγο της κινίνης σε συνδυασμό με ένα ένα σιρόπι από φλούδες πορτοκαλιού.
O Charcot ισχυριζόταν ότι τα συμπτώματα των ασθενών βελτιώνονταν με το ταξίδι μέσω τρένου καθώς επίσης με κάρο. Πρότεινε μάλιστα τη θεραπεία δόνησης, όπου τα σώματα των ασθενών και τα κεφάλια τους δονούνται δυνατά από ένα κινούμενο μοτέρ...
Οι πιο σύγχρονες μέθοδοι μπορούν να χωριστούν στις φαρμακευτικές και χειρουργικές παρεμβάσεις όπως επίσης και σε ένα ευρύ φάσμα μη φαρμακολογικών παρεμβάσεων.
Τα φάρμακα
Μια από τις πιο γνωστές θεραπείες περιλαμβάνει ένα φάρμακο που λέγεται levodopa (λεβοντόπα).
Αυτά τα φάρμακα παρέχουν μια εξωτερική πηγή ντοπαμίνης, η οποία λειτουργεί ως αντικατάστατο στις περιοχές όπου έχει εξαντληθεί. Ένας άλλος τύπος φαρμάκου μιμείται την δράση της ντοπαμίνης, γεγονός το οποίο επιτρέπει στους νευρώνες να διατηρούν την επικοινωνία που απαιτείται.
Επίσης, αλλα είδη φαρμάκου καταπολεμούν την πηγή του προβλήματος, είτε εμποδίζοντας την διάλυση της ντοπαμίνης είτε αυξάνοντας την παραγωγή της.
Στο χειρουργείο πάντως άρχισαν να βάζουν ασθενείς στις αρχή του 20 αιώνα. Στη επέμβαση αφαιρούσαν είτε ένα μέρος του εγκεφάλου - όπως τον εγκεφαλικό φλοιό - ή προχωρούσαν σε στοχευμένο «κάψιμο» συγκεκριμένου μέρους του εγκεφάλου.
Σήμερα οι μοντέρνες πρακτικές θέλουν να ακολουθείται ηλεκτρική διέργεση στα ίδια σημεία του εγκεφάλου.
Λεπτά καλώδια μπαίνουν βαθιά στον εγκέφαλο, με τις άκρες τοποθετημένες σε συγκεκριμένες περιοχές των βασικών γαγγλίων. Τα καλώδια κινούνται γύρω από το εξωτερικό του κρανίου και «υφαίνονται» κάτω από τους μυς του λαιμού και φτάνουν μέχρι το πάνω μέρος του στήθους.
Με αυτό τον τρόπο κύματα ηλεκτρισμού φτάνουν σε σημεία του εγκεφάλου όπου δρά η ασθένεια, ενεργοποιώντας και ρυθμίζοντας την λειτουργία του εγκεφάλου. Παρόλα αυτά το χειρουργείο αυτό δεν μπορεί να θεραπεύσει την ασθένεια.
Άλλες θεραπείες
Άλλες θεραπείες που δοκιμάζονται αυτή τη στιγμή βασίζονται στα προβιοτικά και κάποια από αυτά τεστάρονται για την πιθανή θεραπείας της υποξία, η οποία μειώνει τα επίπεδα οξυγόνου στο σώμα μας.
Επίσης, οι επιστήμονες έχουν εστιάσει σε μια πρωτεΐνη που ονομάζεται alpha-synuclein - άλφα-συνουκλεΐνη.
Οι τεχνικές διέγερσης που χρησιμοποιούν δονήσεις έχουν αρχίσει να επιστρέφουν και σήμερα, αν και τα στοιχεία που τις υποστηρίζουν δεν είναι αρκετά και βασίζονται στις πρώτες παρατηρήσεις.
Άλλες θεραπείες βασίζονται στην ολιστική προσέγγιση και εστιάζουν σε κάθε ασθενή ξεχωριστά. Αρκετά βοηθητική μπορεί να είναι και η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία.
Πηγή: theconversation.com
