Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Δρ. Μαρία Καπαρέλου (Παθολόγος – Ογκολόγος), Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Παθολόγος, Καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής) και Θάνος Δημόπουλος (τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ, Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, Διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής), αναφέρουν ότι η μελέτη εξέτασε την αποτελεσματικότητα του relacorilant σε συνδυασμό με nab-paclitaxel σε γυναίκες με ανθεκτικό σε πλατίνα καρκίνο των ωοθηκών. Το relacorilant είναι ένας νέου τύπου εκλεκτικός ανταγωνιστής των υποδοχέων γλυκοκορτικοειδών, ο οποίος ενισχύει την ευαισθησία των όγκων στη χημειοθεραπεία, μειώνοντας τη σηματοδότηση της κορτιζόλης.
Η μελέτη ήταν ανοικτή και τυχαιοποιημένη, με 381 ασθενείς από 14 χώρες που τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν είτε συνδυασμό relacorilant και nab-paclitaxel (188 άτομα), είτε μόνο nab-paclitaxel (193 άτομα) από τον Ιανουάριο 2023 έως Απρίλιο 2024. Οι ασθενείς είχαν ήδη λάβει έως τρεις προηγούμενες γραμμές θεραπείας καθώς και bevacizumab και είχαν παρουσιάσει εξέλιξη νόσου ή δυσανεξία στην τελευταία θεραπεία. Τα πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS) και η συνολική επιβίωση (OS).
Η διάμεση επιβίωση
Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου ήταν μεγαλύτερη για την ομάδα συνδυασμού, σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου, με αναλογία κινδύνου (HR) 0,70 και στατιστικά σημαντική διαφορά (P = .0076). Στην ενδιάμεση ανάλυση της συνολικής επιβίωσης, η διάμεση επιβίωση ήταν 15,97 μήνες έναντι 11,50 μηνών βελτίωση μεν στην συνολική επιβίωση, αλλά χωρίς να πληροίται το προκαθορισμένο όριο σημαντικότητας για την ενδιάμεση ανάλυση.
Ωστόσο, η ομάδα συνδυασμού παρουσίασε υψηλότερα ποσοστά σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών βαθμού ≥3 (74% έναντι 59%), όπως ουδετεροπενία (44% έναντι 25%), αναιμία (18% έναντι 8%) και κόπωση (9% έναντι 2%). Τα συμβάματα ήταν αναμενόμενα και αναλογικά με τη μεγαλύτερη έκθεση στο nab-paclitaxel.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο συνδυασμός relacorilant και nab-paclitaxel παρατείνει σημαντικά την επιβίωση χωρίς εξέλιξη και υποδεικνύει τάση για αύξηση της συνολικής επιβίωσης, καθιστώντας τον ένα πιθανό νέο πρότυπο θεραπείας για ασθενείς με ανθεκτικό σε πλατίνα καρκίνο ωοθηκών.
