Η έρευνα περιελάμβανε 2.393 ασθενείς της Mayo Clinic που παρακολούθησαν μια επίσκεψη τηλεϊατρικής μέσω βίντεο και ακολούθησε ραντεβού για το ίδιο πρόβλημα στην ίδια ειδικότητα εντός 90 ημερών. Οι ασθενείς χρησιμοποιούσαν επιτραπέζιους υπολογιστές, φορητούς υπολογιστές, tablet ή smartphone στα σπίτια τους, ενώ οι κλινικοί γιατροί χρησιμοποιούσαν επιτραπέζιους ή φορητούς υπολογιστές σε γραφεία χωρίς περιφερειακά προσαρτήματα ή συσκευές όπως στηθοσκόπια, ωτοσκόπια ή οφθαλμοσκόπια.

Αν και η διάγνωση τηλεϊαρικής ήταν σύμφωνη με την προσωπική φροντίδα στο 86,9% των περιπτώσεων συνολικά, διέφερε. Η εικονική διάγνωση σε περιπτώσεις ειδικής φροντίδας συμφωνούσε με την προσωπική απόφαση στο 88,4% των ασθενών σε σύγκριση με μόνο το 81,3% στην πρωτοβάθμια περίθαλψη. Η συμφωνία ήταν χαμηλότερη για τους ειδικούς ωτορινολαρυγγολογίας ή κεφαλής και τραχήλου και υψηλότερη στην ψυχιατρική.

«Σε διαγνώσεις που επιβεβαιώθηκαν μέσω της γνώμης του κλινικού ιατρού, όπως πολλές ψυχιατρικές διαγνώσεις, υπήρχε σημαντικά μεγαλύτερη αντιστοιχία μεταξύ της διάγνωσης μέσω βίντεο τηλεϊατρικής και της αυτοδιάγνωσης», έγραψαν οι συγγραφείς της μελέτης. «Στις διαγνώσεις που απαιτούν επιβεβαίωση μέσω της παραδοσιακής φυσικής εξέτασης, των νευρολογικών εξετάσεων και της παθολογίας —όπως πολλές ωτολογικές και δερματολογικές διαγνώσεις— υπήρξε σημαντικά μειωμένη συμφωνία μεταξύ της τηλεϊατρικής με βίντεο και των διαγνώσεων κατά πρόσωπο».

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι πιθανότητες διαγνωστικής συμφωνίας μειώθηκαν κατά 9% για κάθε 10ετή αύξηση στην ηλικία του ασθενούς. Ωστόσο, η συμφωνία δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ των τύπων κλινικών γιατρών (όπως οι γιατροί σε σύγκριση με τους παρόχους προηγμένων ιατρών) και των ενηλίκων και παιδιατρικών ασθενών, ούτε με βάση τη διάρκεια της διαβούλευσης ή την εμπειρία που είχε ένας κλινικός ιατρός με την τηλευγεία μέσω βίντεο.

ΠΗΓΗ: mobilehelathnews