Πρόκειται όμως απλά για μια φράση ή εκεί υπάρχει και κάποια κρυμμένη αλήθεια; Ας δουμε πώς λειτουργεί το σώμα στο κρύο. Όταν τα επίπεδα υγρασίας παραμένουν υψηλά ακόμα και σε μέρη με χαμηλές θερμοκρασίες, η υγρασία τείνει να απομακρύνει τον ζεστό αέρα γύρω από το σώμα μας αρκετά γρήγορα, εξηγούν οι ειδικοί.
Ο άνθρωπος είναι περισσότερο λειτουργικός όταν η θερμοκρασία του κυμαίνεται γύρω στους 37°C, ωστόσο τα άκρα μας μπορεί περιστασιακά να είναι έως και 6 βαθμούς πιο κρύα. Παράλληλα, η θερμοκρασία του κάθε σώματος, επηρεάζεται και από άλλους παράγοντες όπως το φύλο, η ηλικία και η γενική κατάσταση της υγείας μας. Οι ηλικιωμένοι τείνουν να αισθάνονται το κρύο περισσότερο και οι γυναίκες είναι γενικά πιο ευαίσθητες στο κρύο από τους άνδρες.
Πώς επηρεάζει το κρύο τα οστά μας
Τα οστά μας δεν έχουν αντίληψη του κρύου όπως το αντιλαμβανόμαστε γενικά στο σώμα μας. Δεν διαθέτουν, λόγου χάρη, τους ίδιους υποδοχείς που είναι ευαίσθητοι στις αλλαγές της θερμοκρασίες σαν αυτούς που έχουμε στο δέρμα.
Και αυτό το γεγονός είναι μάλλον λογικό αν αναλογιστεί κανείς ότι τα οστά μας είναι κρυμμένα κάτω από στρώματα μυών, συνδετικού ιστού και δέρματος, επομένως η αλλαγή της θερμοκρασίας δεν είναι εφικτό να τα επηρεάσει άμεσα.
Ωστόσο, μόνο και μόνο επειδή τα οστά δεν «αισθάνονται» το κρύο, δεν σημαίνει ότι δεν επηρεάζονται. Τα κόκαλα μπορούν να «νιώσουν» την αλλαγή της θερμοκρασίας, ιδιαίτερα όταν αυτή προσεγγίζει χαμηλά επίπεδα, μέσω των νεύρων στην εξωτερική επένδυση του οστού, γνωστή ως περιόστεο. Αυτή η περιοχή διαθέτει ένα δίκτυο νευρώνων (κύτταρα που μεταδίδουν σήματα) διατεταγμένα σε μοτίβο που μοιάζει με δίχτυ ψαρέματος και ανιχνεύει την παραμόρφωση ή τον τραυματισμό των υποκείμενων στρωμάτων του οστού.
Αν και η βραχυπρόθεσμη έκθεση του σώματος στο κρύο δεν αποτελεί πρόβλημα, η παρατεταμένη έκθεση για αρκετές εβδομάδες μπορεί να μειώσει το μήκος των οστών, το πάχος τους και την οστική πυκνότητα.
Μεταξύ των υπόλοιπων μυοσκελετικών ιστών, υπάρχουν και κάποιοι που είναι πολύ πιο ευάλωτοι στις αλλαγές της θερμοκρασίας και της πίεσης, σε σχέση με το ίδιο το οστό. Το αρθρικό υγρό, το «λιπαντικό» των περισσότερων μεγάλων αρθρώσεων, γίνεται πιο πυκνό όταν πέφτουν οι θερμοκρασίες. Αυτό καθιστά δυσκολότερη και πιο άβολη την κανονική κίνηση των αρθρώσεων, με μεγαλύτερη επίπτωση σε άτομα που πάσχουν από υποκείμενες παθήσεις των αρθρώσεων όπως η ρευματοειδής ή η οστεοαρθρίτιδα.
Το κρύο προκαλεί επίσης συστολή των ιστών. Οι τένοντες, που συνδέουν τους μύες με τα οστά, γίνονται άκαμπτοι όπως και οι σύνδεσμοι. Αυτό δυσκολεύει τη δουλειά των μυών με αποτέλεσμα να επηρεάζεται δυσμενώς και η κίνηση.
Τα παραπάνω συμβαίνουν παράλληλα με τη μειωμένη ροή αίματος στα άκρα. Αυτός ο προστατευτικός μηχανισμός έχει σχεδιαστεί για να διασφαλίζει ότι ο κορμός μας, όπου βρίσκονται όλα τα κρίσιμα βασικά όργανά του σώματος, θα διατηρεί όσο είναι δυνατόν θερμοκρασία κοντά στους 37°C, ακόμα και όταν βρισκόμαστε σε κρύο περιβάλλον.
Όμως όσο μειώνεται η ροή του αίματος στα άκρα, τόσο αυξάνει η μηχανική καταπόνηση ή η πίεση στα κύτταρα υποδοχέων στα οστά και τους περιβάλλοντες ιστούς. Αυτό μπορεί να ενεργοποιήσει και κάποιους από τους τους υποδοχείς πόνου του οργανισμού, δικαιολογώντας έτσι την αίσθηση ότι οι χαμηλές θερμοκρασίες πονούν ακόμα και τα κόκαλα μας.
Η βιταμίνη D και ο ρόλος της
Τους χειμωνιάτικους μήνες αρκετοί από εμάς δεν λαμβάνουμε αρκετό ηλιακό φως για να συνθέσουμε τις απαιτούμενες ποσότητες βιταμίνης D. Έρευνες έχουν ήδη δείξει ότι τα άτομα με χαμηλά επίπεδα της συγκεκριμένης βιταμίνης έχουν αυξημένη ευαισθησία στον πόνο, ιδιαίτερα στον μυοσκελετικό.
Χειμώνας είναι, θα περάσει
Τα καλά νέα, πάντως, είναι ότι η πρόσληψη επιπλέον θερμίδων αυτή την εποχή, μπορεί να μας βοηθήσει να μην αφήσουμε... τα κοκαλάκια μας στο κρύο! Καλό ντύσιμο αλλά και αύξηση της κίνησης είναι επίσης τρόποι να διατηρηθούμε ζεστοί, αν και όχι το ίδιο διασκεδαστικοί όσο ένα νόστιμο φαγητό...
Πηγή: THE CONVERSATION.COM
