Σύμφωνα με νέα έρευνα ποου παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του ετήσιου forum της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για τη Μελέτη του Διαβήτη στην Στοκχόλμη, μια βλάβη στα νεύρα του κερατοειδούς αποτελεί ένδειξη ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2

Ειδικότερα, οι ειδικοί εκτιμούν ότι η νευροπάθεια αποτελεί μια συχνή και σοβαρή επιπλοκή του διαβήτη τύπου 2, ικανή να επηρεάσει διαφορετικά σημεία του σώματος, προκαλώντας πόνο και μούδιασμα σε πόδια και χέρια, ενώ προκαλεί προβλήματα τους μυς και τα όργανα. Η απώλεια νεύρων του κερατοειδούς, συγκεκριμένα, ενδέχεται να προκαλέσει ένα σημαντικό εύρος επιπλοκών της όρασης που ξεκινούν από την ξηρότητα στον οφθαλμό και φτάνουν μέχρι την απώλειά της.

Η δρ. Σάρα Μάκταρ, του τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημιακού Ιατρικού Κέντρου Μάαστριχτ της Ολλανδίας και οι συνεργάτες της μελέτησαν την υγεία των νεύρων του κερατοειδούς σε ανθρώπους με διαβήτη και προδιαβήτη, περιπτώσεις δηλαδή όπου τα επίπεδα γλυκόζης είναι υψηλότερα από το φυσιολογικό, αλλά όχι αρκετά υψηλά ώστε να θεωρηθεί διαβήτης, καθώς επίσης και σε ανθρώπους χωρίς διαβήτη ή προδιαβήτη, δηλαδή σε άτομα με φυσιολογικό μεταβολισμό της γλυκόζης του αίματος.

Στη μελέτη συμμετείχαν 3.471 άνθρωποι ηλικίας 59 ετών κατά μέσο όρο, εκ των οποίων το 48,4% ήταν άνδρες. Εξ αυτών, το 21% είχε διαβήτη τύπου 2, το 14,7% είχε προδιαβήτη, ενώ το 64.3% δεν είχε τίποτα από τα δύο.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το μέγεθος της βλάβης στις ίνες του κερατοειδικού νεύρου αυξανόταν αναλογικά με τη σοβαρότητα της διαταραχής στον μεταβολισμό της γλυκόζης.

Ειδικότερα:

• Το μέγεθος της βλάβης του νεύρου του κερατοειδούς ήταν κατά 8% μεγαλύτερο σε όσους είχαν προδιαβήτη συγκριτικά με όσους είχαν φυσιολογικό μεταβολισμό γλυκόζης και,
• κατά 8% μεγαλύτερο σε εκείνους που είχαν διαβήτη τύπου 2 συγκριτικά με όσους είχαν προδιαβήτη.

Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα αυτά μεταξύ ανθρώπων που είχαν διαβήτη και όσων μεταβόλιζαν φυσιολογικά τη γλυκόζη, προέκυψε ότι οι πάσχοντες αντιμετώπιζαν εντονότερη βλάβη στα νεύρα.

Τα υψηλότερα επίπεδα σακχάρου στο αίμα συσχετίστηκαν επίσης με υψηλότερα επίπεδα κερατοειδικής νευρικής βλάβης. Μάλιστα, όσο υψηλότερο ήταν το σάκχαρο, τόσο μεγαλύτερη ήταν η βλάβη. Οι συμμετέχοντες που είχαν διαβήτη για μεγαλύτερο διάστημα αντιμετώπιζαν, επιπροσθέτως, μεγαλύτερη βλάβη στα κερατοειδικά νεύρα.

Η δρ. Μάκταρ κατέληξε στην εισήγησή της λέγοντας τα εξής: «Συνήθως χρειάζονται τρία με πέντε έτη για να εξελιχθεί ο προδιαβήτης σε διαβήτη τύπου 2. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι τα υψηλά επίπεδα σακχάρου είναι ικανά να καταστρέψουν τα νεύρα του κερατοειδούς πολύ πριν αναπτυχθεί ο διαβήτης τύπου 2. Επιπλέον, η βλάβη των νεύρων του κερατοειδούς παρέχει έναν δείκτη νευροπάθειας σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματος. Εάν εντοπίζαμε έγκαιρα τη νευρική βλάβη, θα μπορούσαμε να καθυστερήσουμε ή να εμποδίσουμε τα προβλήματα που προκαλεί, με αποτέλεσμα να επιτύχουμε σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής. Είναι αναγκαίο να διεξαχθεί επιπλέον έρευνα, ώστε να τεκμηριωθεί ότι τα υψηλά επίπεδα γλυκόζης είναι η αιτία της βλάβης, καθώς και εάν ο έγκαιρος έλεγχος του σακχάρου θα μπορούσε να καθυστερήσει ή να εμποδίσει αυτή τη βλάβη».