Στη σχετική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας «Neurology» συμμετείχαν 793 άτομα που διαγνώστηκαν με άνοια πρώιμης έναρξης σε δύο νοσοκομεία της Φινλανδίας, σε διάστημα δώδεκα ετών. Οι ερευνητές συνέκριναν τα στοιχεία τους με εκείνα 7.926 ατόμων αντίστοιχης ηλικίας και φύλου, τα οποία δεν είχαν άνοια.

Πώς έγινε η μελέτη

Οι ερευνητές αξιοποίησαν εθνικά μητρώα για τη συλλογή στοιχείων σχετικά με το μορφωτικό επίπεδο, άλλα προβλήματα υγείας και τα φορολογικά δεδομένα των συμμετεχόντων, ώστε να υπολογίσουν τα εισοδήματά τους.

Η απώλεια παραγωγικότητας εκτιμήθηκε με βάση τη σύγκριση του μέσου ετήσιου εισοδήματος των ατόμων με άνοια με εκείνο των ατόμων χωρίς άνοια, λαμβάνοντας υπόψη και άλλους παράγοντες, όπως η εκπαίδευση και συνυπάρχουσες ιατρικές παθήσεις.

Η ανάλυση έδειξε ότι τα άτομα με άνοια πρώιμης έναρξης παρουσίαζαν σταδιακά αυξανόμενη απώλεια παραγωγικότητας ήδη έως και 15 χρόνια πριν από τη διάγνωση.

Συνολικά, κατά τη διάρκεια της μελέτης, η μέση απώλεια παραγωγικότητας ανά άτομο ανήλθε σε 74.577 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 12.000 ευρώ ετησίως.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι ο χρόνος έναρξης της μείωσης της παραγωγικότητας διέφερε ανάλογα με τον τύπο της άνοιας.

Στα άτομα με Αλτσχάιμερ, η μέση απώλεια παραγωγικότητας άρχισε περίπου έξι χρόνια πριν από τη διάγνωση, ενώ στα άτομα με μετωποκροταφική άνοια εμφανίστηκε έντεκα χρόνια πριν από τη διάγνωση.

Οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις

«Τα ευρήματα αυτά μπορούν εν μέρει να εξηγηθούν από καθυστερήσεις στη διάγνωση της νόσου, που παρατείνουν το διάστημα κατά το οποίο τα συμπτώματα παραμένουν αδιάγνωστα, και αναδεικνύουν τις μακροχρόνιες κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις της άνοιας πρώιμης έναρξης», σημειώνει ο νευρολόγος Έινο Σόλτζε από το University of Eastern Finland, στο Κουόπιο.

Οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι, καθώς πρόκειται για αναδρομική μελέτη, δεν μπορεί να τεκμηριωθεί σχέση αιτίου-αποτελέσματος.

Προτείνουν, ωστόσο, να πραγματοποιηθούν μελλοντικές μελέτες που θα παρακολουθούν διαχρονικά τις αλλαγές στις γνωστικές λειτουργίες με νευροψυχολογικές δοκιμασίες, καθώς και να αναπτυχθούν παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να προλάβουν ή να επιβραδύνουν τη μείωση της εργασιακής παραγωγικότητας.